ซูหนิงยิ้มบาง กวาดตามองทั่วห้อง ก็เห็นดอกเหมยฤดูหนาวนอกหน้าต่าง สีเหลืองอ่อนแวววาว กำลังตูมรอเบ่งบาน
เมื่อซูหนิงกล่าวจบ ก็ประสานมือคารวะโจโฉ แล้วจึงร่ายว่า “ริมสะพานขาดนอกยามค่ำคืน โดดเดี่ยวเบ่งบานไร้เจ้าของ ยามพลบค่ำเศร้าสร้อยแต่ผู้เดียว ยังต้องเผชิญลมและฝน มิเคยคิดช่วงชิงฤดูวสันต์ ปล่อยให้เหล่าบุปผาอิจฉาริษยา ร่วงหล่นกลายเป็นโคลนถูกย่ำเป็นธุลี ยังคงไว้แต่กลิ่นหอมเช่นเดิม”
เมื่อซูหนิงร่ายบทกวีนี้จบ ทั่วทั้งห้องเงียบกริบไร้เสียง
ความหยิ่งทะนงโดดเดี่ยวที่แฝงในบทกวีนี้ และชะตากรรมอันรันทดที่เล่าขาน ทำให้ทุกผู้คนต้องทบทวนในใจว่า ซูหนิงได้กระทำสิ่งใดที่ทำให้ฟ้าพิโรธและผู้คนเกลียดชัง จึงถูกทุกคนบีบคั้นถึงเพียงนี้! และเมื่อเทียบกับดอกเหมยที่โดดเดี่ยวหยิ่งทะนงในบทกวีแล้ว ทุกผู้คนกลับกลายเป็นลมและฝนที่กระหน่ำดอกเหมย ช่างน่ารังเกียจ เกลียดชัง และดูแคลนยิ่ง
ทุกคนดื่มด่ำในอารมณ์ของบทกวี ถูกถ้อยคำเรียบง่ายนี้พิชิตจิตใจ ส่วนโจโฉกลับสั่นสะท้านด้วยความตื้นตัน
ซูหนิงกล่าวว่า บทกวีนี้มอบให้แก่เขา โจโฉมองเห็นจากบทกวีทั้งความไม่เป็นธรรมและการถูกกีดกันที่ซูหนิงต้องเผชิญตลอดหลายวัน ทั้งยังเห็นความทุกข์ยากที่ตนประสบมาตลอดหลายปี ชั่วขณะหนึ่งจิตใจจึงปั่นป่วนยากจะสงบลง
อ้วนเสี้ยวไม่เชี่ยวชาญด้านกวี แม้จะถูกบทกวีของซูหนิงดึงดูด แต่เมื่อเทียบกับผู้อื่นแล้ว เขากลับรู้สึกตัวได้รวดเร็วกว่า
ในชั่วพริบตา อ้วนเสี้ยวหน้าบูดบึ้ง ดวงตาเปล่งประกายดุร้าย บทกวีของซูหนิงมิได้เอ่ยถึงผู้ที่ข่มเหงกีดกันตน เพียงแต่เล่าถึงอุปนิสัยหยิ่งผยองสูงส่งของตน แต่ผู้มีตาที่มองเห็นผู้ใดบ้างไม่รู้ว่า ความไม่เป็นธรรมและการถูกกีดกันที่ซูหนิงได้รับนั้น เริ่มต้นจากความขัดแย้งกับอ้วนสุด
ไม่ว่าซูหนิงจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม เมื่อผู้คนอ่านบทกวีนี้ พวกเขาย่อมเชื่อมโยงไปถึงตระกูลอ้วนและเหล่าขุนนางใต้บังคับบัญชาของพวกเขา
ในหมู่ผู้คน บางคนเงียบงัน ขมวดคิ้วแน่น บางคนเอามือปิดหน้าก้มศีรษะ รู้สึกละอายใจอย่างหนักหน่วง แต่บางคนก็เดือดดาล จ้องมองซูหนิงด้วยสายตาดุร้าย
หาใช่ทุกคนที่จะถูกเปิดโปงความละอาย แล้วยังวางเฉย หรือกระทั่งสำนึกผิดกลับใจได้