เวลาค่อย ๆ ล่วงเลยไปโดยไม่รู้ตัว เหล่าคุณชายที่กำลังสนทนากันอย่างออกรส ภายใต้การชี้แนะของผู้ที่จงใจ ก็พลันตระหนักว่าสาระสำคัญของงานเลี้ยงค่ำคืนนี้ใกล้จะเริ่มต้นขึ้น
คุณชายแห่งตระกูลชุย ชุยเว่ย และคุณชายแห่งตระกูลเว่ย เว่ยจี้ ได้นั่งประจำที่อย่างสง่าผ่าเผยบนที่นั่งประธานแล้ว ทั้งสองดื่มสุราพลางหัวเราะสนทนากัน กิริยางามสง่า ท่วงทีไม่ต่ำต้อย ผิดแผกไปจากเหล่าบุตรหลานเสเพลที่อยู่ด้านล่าง
“ท่านเว่ย ข้าได้ยินว่าซูจื่อผิงผู้นี้มีสติปัญญาและวิชาอยู่บ้าง ไม่ทราบว่าท่านเว่ยมีความมั่นใจว่าจะเอาชนะเขาได้หรือไม่?”
“ฮึ ท่านชุยโปรดวางใจ ซูหนิงผู้นี้เป็นเพียงคนยากจนข้นแค้น ภายในบ้านมีแต่ผนังสี่ด้าน ทั้งมิเคยฝากตัวเป็นศิษย์อาจารย์ผู้เลื่องชื่อ คาดว่าคงไม่ได้อ่านหนังสือสักเล่มสองเล่ม อย่างมากก็มีเพียงความฉลาดแกมโกงเล็กน้อย ไฉนเลยจะมีภูมิปัญญาอันใด!”
“อืม ท่านเว่ยช่ำชองในวิถีแห่งกวีอยู่แต่เดิมแล้ว ย่อมมีพรสวรรค์เป็นเลิศ อีกทั้งยังเคยเล่าเรียนคัดลายมือกับอาจารย์ปัวเจีย ลายมืออักษรไป๋ก็พลันเข้าขั้นเชี่ยวชาญ คงจะเอาชนะซูหนิงได้อย่างแน่นอน”
“ฮ่า ๆ ท่านชุยชมเกินไปแล้ว ผู้ใดบ้างไม่รู้ว่าท่านชุยมีพรสวรรค์ล้นเหลือ บทประพันธ์งดงาม แม้แต่ผู้อาวุโสในหมู่นักอักษรยังเอ่ยปากชมไม่ขาด ยิ่งไปกว่านั้นท่านชุยยัง ‘เชี่ยวชาญ’ ท่วงทำนองอีกด้วย ไอ้พวกบ้านนอกนั่นคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของท่านชุยแม้แต่สักกระบวน”
ทั้งสองกล่าวยกย่องความรู้ความสามารถของอีกฝ่าย ราวกับจะหยั่งรู้ทั่วหล้า ทั้งสองหัวเราะร่ำพูดคุยกัน พลันชุยเหว่ยก็เอ่ยขึ้นว่า “ได้ยินว่าพี่เว่ยมีน้องชายร่วมตระกูลเหมือนหมายตาจะสู่ขอธิดากับใต้เท้าปั๋วเจีย ไม่ทราบว่าพอสืบทราบร่องรอยการเดินทางของใต้เท้าปั๋วเจียบ้างหรือไม่”
เว่ยจีปรากฏแววหม่นหมอง ก่อนถูกกลบด้วยรอยยิ้ม กล่าวว่า “ในตระกูลมีแผนการจะสู่ขอนางเอกให้เว่ยหลี่น้องชายร่วมสกุลจริง นับแต่คุณหนูชัวปรากฏตัว ทางตระกูลก็สืบหากันหลายวันแล้ว แต่ก็ยังไร้ข่าวแน่ชัด อนิจจา ข้าเองก็มิได้เยี่ยมคารวะใต้เท้ามาหลายปี”