ซูหนิงจ้องมองเงาร่างที่ "ปรากฏ" ออกมาจากในห้องของเขา คิ้วขมวดแน่น (800 เร็ว. ราตรีมืดมิด แสงจันทร์เลือนราง เงาคนนั้นราวกับภูตผีปีศาจแอบย่องออกจากห้องของซูหนิงอย่างเงียบกริบ ประหนึ่งวิญญาณไร้ร่าง เงาคนนั้นมุ่งตรงไปตามทางลัดที่ใกล้ที่สุดออกจากจวน ซูหนิงเห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วอีกครั้ง ซูหนิงดั่งนกขมิ้นที่บินตามหลังตั๊กแตน ติดตามเงาคนนั้นไปอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง
เงาคนนั้นออกจากจวนสกุลจางตรงมุ่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ซูหนิงยังคงเหมือนสุนัขล่าเนื้อที่ไม่ยอมละรอย ติดตามอย่างไม่ลดละ ดูเหมือนฝีมือการสะกดรอยของซูหนิงจะยอดเยี่ยมยิ่งนัก แม้เงาคนนั้นจะเปลี่ยนทิศทางหลายครั้งและระแวดระวังรอบด้านเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็มิอาจสังเกตเห็นหรือสะบัดซูหนิงให้หลุดไปได้
ยามราตรี "สีสัน" ยิ่งทวีความมืดมิดลึกล้ำ แสงไฟในหมื่นเรือนดับวูบดับลง ข้างนอกทั้งถนนใหญ่ตรอกซอกซอยไร้วี่แววผู้คน ซูหนิงตามเงาคนนั้นมาจนถึงตรอกเล็กที่มืดสลัวแห่งหนึ่ง ณ ที่นี้ซูหนิงเกิดความลังเลเล็กน้อย
ตรอกนี้ทั้งแคบและยาว อีกทั้งยังมืดสลัว มีความยาวเกือบสามสิบจั้ง ตลอดทางปลอดโปร่ง ไม่มีสิ่งใดให้ซูหนิงใช้เป็นที่กำบังซ่อนเร้นได้เลย อีกทั้งยังมีข้าวของระเกะระกะกองสุมอยู่สองข้างทางมากมาย ซึ่งอาจส่งเสียงดังขึ้นได้โดยง่าย ซูหนิงลังเลเพียงชั่วครู่ เงาคนนั้นก็เดินล่วงหน้าไปไกลราวสามถึงสี่จั้งแล้ว ซูหนิงไม่มีทางเลือกจึงจำต้องค่อย ๆ ย่องตามไปอย่างระมัดระวัง
ทว่าสวรรค์หาได้เป็นใจ ซูหนิงยังมิทันเดินไปได้ไกลนัก ทันใดนั้นก้อนหินเล็กๆ จากกำแพงด้านขวาก็ร่วงหล่น กระแทกพื้นดังตึง ซูหนิงรีบกลั้นลมหายใจและเพ่งจิต ยืนแนบชิดกำแพง หมายจะไม่ให้เงาร่างเบื้องหน้าสังเกตเห็น หางตาของเขาเหลือบมองไปบนกำแพง เห็นแมวตัวหนึ่งสีมิอาจทราบได้ กำลังจ้องด้วยดวงตาลุ่มลึก เปล่งแสงลึกลับประหนึ่งแววตามนุษย์