ต่อมาเพียงไม่กี่วัน ซูหนิงก็ประกาศต่อหน้าผู้คนจากหลายฝ่าย ว่าการตายของเตียวสุนเป็นการฆาตกรรมโดยไตร่ตรองไว้ก่อนแน่ชัด และฆาตกรก็คือพ่อบ้านแซ่ต้วนแห่งจวนสกุลเตียวนั่นเอง
คนในตระกูลใหญ่ไม่ยอมรับอย่างยิ่ง ต่างพากันคัดค้านอย่างดุเดือดด้วยอารมณ์อันพลุ่งพล่าน
ทว่าหลังจากซูหนิงนำศพของพ่อบ้านต้วนที่ปลิดชีพตนเอง และสารภาพด้วยหนังสือเลือดมายื่นแสดง พวกเขาก็ได้แต่ต้องจำใจยอมรับคำกล่าวอ้างนั้น ผู้ที่เฉียบแหลมอย่างยิ่งบางส่วนยังคงมีข้อกังขาในใจ แต่นานาหลักฐานไม่ปรากฏ ก็จำต้องยุติลงแต่เพียงเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม จากเรื่องนี้ ชื่อเสียงของซูหนิงในหมู่บัณฑิตยิ่งเลวร้ายหนักขึ้นสามส่วน เหล่าบัณฑิตมักถือว่าซูหนิงเป็นความอัปยศ วินิจฉัยว่าเขาเป็นผู้ไร้มโนธรรม ไร้ยางอาย
ซูหนิงมิได้ใส่ใจสิ่งเหล่านี้แม้แต่น้อย ยังคงใช้ชีวิตอย่างสบายอารมณ์ท่ามกลางสายตาชี้นิ้วตำหนิของผู้คนตลอดทั้งวัน
เพียงไม่กี่วันถัดมา ซูหนิงถูกฮ่องเต้เรียกเข้าเฝ้า
ซูหนิงมีความคิดหลากหลายเกี่ยวกับคดีการตายของเตียวสุน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้เห็นความขัดแย้งระหว่างขุนนางตระกูลใหญ่กับราชสกุล และความเจ็บแค้นของฮ่องเต้ที่มีต่อเหล่าตระกูลใหญ่ เมื่อผนวกกับความรู้เรื่องแนวโน้มใหญ่ของแผ่นดินที่ตนล่วงรู้จากภายภาคหน้า ในใจก็พลันเกิดความคิดหนึ่งที่น่าตื่นตะลึงและวิปริตพิลึกขึ้น
ซูหนิงไม่อาจตรวจสอบได้ ไม่อาจถามไถ่ได้ ในยามนี้จำต้องนิ่งเงียบเข้าเฝ้าฮ่องเต้แต่เพียงอย่างเดียว
หลิวหงยังคงเป็นเช่นแต่ก่อน มีร่างกายอ่อนแอ จิตใจซบเซา หากแต่วันนี้กลับเพิ่มความโหดเหี้ยมเฉยชาเข้าไปอีกมาก
ซูหนิงมองดูหลิวหงที่นั่งสงบอยู่เบื้องบน ดวงตาเย็นชาไร้วาจา กลับเป็นครั้งแรกที่สัมผัสได้ถึงอำนาจบารมีสมฐานะของฮ่องเต้ที่เขาควรมี
"ซูหนิง..." น้ำเสียงของหลิวหงเย็นชานัก หากแต่ก็ยังคงลังเล ราวกับในใจมีปัญหายากจะคลี่คลาย ตัดสินใจไม่เด็ดขาด
"กระหม่อมอยู่ขอรับ" ซูหนิงไร้สีหน้าเช่นกัน ทว่าสำรวมอย่างยิ่ง