อำเภอติ้งเถาในยุคชุนชิว เป็นดินแดนของรัฐเฉา เนื่องจากพื้นที่นี้ทางใต้ติดกับแม่น้ำหวยและซื่อ ทางเหนือเชื่อมกับเซียงและเว่ย อยู่บนเส้นทางของแม่น้ำจี้และเหยี่ยน ควบคุมชานเมืองเปี้ยนและซ่ง นับเป็นชุมทางสี่แยกที่แท้จริง —— ฟ่านหลี่เห็นว่าเถาเป็นศูนย์กลางของใต้หล้า บรรดาเจ้านครสามารถติดต่อได้ทั้งสี่ทิศ เป็นที่ซื้อขายสินค้า จึงมาอยู่ที่เถา ได้รับสมญาว่าเถาจูกง “เถา” นี้ก็คือแถวติ้งเถาในปัจจุบัน ด้วยเหตุนี้ตั้งแต่โบราณกาลมา ที่นี่จึงเป็นสนามรบที่ใช้กำลังทหารเสมอ
เกาซู่และเฝิงก่งนำกองกำลังมาถึงทางตะวันออกของอำเภอติ้งเถา
มองจากระยะไกลสู่หัวเมือง ภายใต้แสงแดดจ้า มองเห็นทหารรักษาการณ์ประจำอยู่บนกำแพงทั้งสี่ด้าน ธงใหญ่ของหลิวฟู่และพัวเจี้ยงปลิวสะบัดอยู่ทางตะวันตกและใต้ของเมืองตามลำดับ ทางตะวันตกของเมืองเป็นที่ตั้งของกองกำลังหลักโจโฉ ทางใต้ของเมืองเป็นที่ตั้งของกองกำลังหลักของเตียวเมา ทางเหนือของอำเภอติ้งเถาติดแม่น้ำจี้ โจโฉและเตียวเมาไม่ได้วางกำลังทหารจำนวนมากไว้ที่นี่ ทางตะวันออกของเมืองก็ไม่มีกองกำลังของทั้งสองฝ่ายมากนัก
เมื่อเกาซู่และเฝิงก่งนำทัพมาถึง กองกำลังของโจโฉและเตียวเมาเพิ่งออกจากค่ายตั้งกระบวนทัพ คาดว่าเตรียมจะเข้าโจมตีเมือง
ได้ยินเสียงกลองรบดังสนั่นจากทางตะวันตกและใต้ของเมือง เกาซู่ทิ้งให้เฝิงก่งบัญชาการกำลังพลของทั้งสองตั้งแนวเตรียมพร้อมรบ ส่วนตนเองนำทหารคนสนิทสิบกว่านายควบม้าไปยังจุดแบ่งเขตระหว่างตะวันออกกับตะวันตกของอำเภอติ้งเถา ตรวจดูสถานการณ์กองกำลังโจโฉทางใต้ของเมืองอย่างละเอียด
เพียงเห็นว่าค่ายใหญ่ของทัพโจโฉนั้นตั้งอยู่ทางตะวันตกของตัวเมืองห่างออกไปราวเจ็ดแปดลี้ มิได้ไกลจากเมืองเท่าไร ค่ายใหญ่แห่งนี้กินพื้นที่กว้างขวางนัก ภายในค่ายเต็มไปด้วยการรักษาการณ์อันเข้มงวด บัดนี้ ทหารจำนวนมากกำลังกรีธาพลออกจากค่าย มุ่งหน้าสู่หน้าค่ายราวสองลี้เพื่อตั้งกระบวนทัพ ธงทิวปลิวสะบัดแน่นขนัดราวป่า พลานุภาพมิใช่เบา