เกาซู่และเฝิงก่งมาถึงจวนที่ว่าการมณฑล เข้าไปในโถงใหญ่ คารวะซุนฮิวกับงักจิ้น
ซุนฮิวได้แจ้งสถานการณ์รบล่าสุดของจี้อินจวิ้นให้เกาซู่และเฝิงก่งทราบ แล้วกล่าวว่า “สถานการณ์ข้าศึกก็เป็นเช่นนี้ เพื่อปลอบขวัญกำลังใจของทหารรักษาเมืองติ้งเถา เวลานี้เกรงว่าคงรอให้กำลังพลจากทุกค่ายของเรามาพร้อมกันก่อน แล้วจึงค่อยส่งไปช่วยเหลือไม่ทันท่วงที ด้วยเหตุนี้ข้ากับบุ๋นเคี้ยมจึงตัดสินใจส่งกองกำลังที่ห้าวหาญหน่วยหนึ่ง เร่งรุดไปช่วยติ้งเถา ภารกิจนี้ เจ้าทั้งสองยินดีรับหรือไม่”
เกาซู่และเฝิงก่งลุกขึ้นจากที่นั่ง ออกมายืนกลางโถง
เกาซู่เป็นนายกอง ส่วนเฝิงก่งปัจจุบันเป็นรองนายกอง ยศทหารของเกาซู่สูงกว่าเฝิงก่ง ฉะนั้นเฝิงก่งจึงถ่อมตนยืนค่อนไปทางด้านหลังเกาซู่
ทั้งสองคนทำความเคารพแบบทหารพร้อมกัน กล่าวตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า “ใต้เท้าท่านข้าหลวง ท่านแม่ทัพ มีคำสั่งมา แล้วข้าน้อยจะไม่ปฏิบัติตามได้อย่างไร”
เกาซู่เสริมอีกประโยคหนึ่งว่า “ภารกิจนี้ต้องเป็นข้าน้อยเท่านั้น”
เฝิงก่งกล่าวว่า “เมื่อครู่นี้ได้ยินท่านข้าหลวงแจ้งว่า กองกำลังของเฉาตังกุ๋นและจางเมิ่งจั่วยามนี้รวมพลกันอยู่นอกเมืองติ้งเถา และเริ่มเข้าโจมตีเมืองติ้งเถาแล้ว สถานการณ์ศึกนี้เร่งด่วนราวกับไฟลน ข้าน้อยขออาสาออกเดินทัพพร้อมกับท่านนายกองเกาในวันนี้ เพื่อไปช่วยเหลือ”
งักจิ้นกล่าวว่า “ภายในอำเภอติ้งเถา แม้ทหารรักษาการณ์จะไม่มาก เพียงสามพันกว่านาย แต่อาศัยกำแพงเมืองที่มั่นคงเป็นที่ตั้งรับ ต่อให้โจเมิ่งเต๋อจะชำนาญศึกเพียงใด สองสามวันนี้ก็มิอาจตีติ้งเถาให้แตกได้ เจ้าทั้งสองไม่จำเป็นต้องรีบยกทัพไปวันนี้ วันนี้เจ้าทั้งสองจงไปที่ค่าย ปลุกขวัญกำลังใจทหารให้ฮึกเหิม เตรียมเสบียงและศาสตราวุธให้พร้อม พรุ่งนี้ค่อยยกไปช่วยก็ไม่สาย”
เกาซู่และเฝิงก่งตอบรับว่า “ขอรับ”
ซุนฮิวถามทั้งสองว่า “เมื่อพวกเจ้าไปถึงติ้งเถาแล้ว ตั้งใจจะออกรบเช่นไร”
เกาซู่กล่าวว่า “ข้าน้อยเห็นว่า ควรจะสืบท่าทีของกองทัพพันธมิตรโจโฉและเตียวเมี่ยวให้กระจ่างก่อน แล้วจึงค่อยหารือแผนการศึกภายหลัง ยามนี้ข้าน้อยยังมิได้ไปถึงติ้งเถา ยังไม่รู้รายละเอียดเฉพาะหน้าของทัพศัตรู จึงไม่อาจตอบคำถามของใต้เท้าได้ขอรับ”