ก่อนที่หีบใบนั้นจะถูกนำเข้ามาในกระโจม ย่อมต้องถูกเปิดตรวจสอบโดยทหารองครักษ์สนิทด้านนอกอยู่แล้ว ดังนั้นเฝิงก่งจึงมิได้คัดค้านคำสั่งของเกาซู่ รอสักครู่ ทหารด้านนอกก็ตรวจสอบภายในหีบเสร็จ กระนั้นมิได้เรียกให้ไพร่ติดตามสองคนที่หลี่จิ้นนำมาด้วยเข้าในกระโจม หากแต่แยกกำลังสองนาย หามหีบเข้ามาด้านใน ฝาหีบเปิดอ้าออกกว้าง เกาซู่ลงไปเบื้องหน้า มองดูสิ่งของข้างใน
เป็นดั่งคำหลี่จิ้นกล่าว หีบในไร้วัตถุมีค่าใดล้วนเป็นผลผลิตพื้นถิ่นของอำเภอเฉิงซื่อ
อันที่จริง จะว่าเป็นของดีเมืองเฉิงซื่อก็หาได้แปลกประหลาดอันใดไม่ เพราะเฉิงซื่อเป็นเพียงอำเภอหนึ่งของเมืองจี้อิน หาใช่ในป่าดงดิบลึก ทุกสิ่งซึ่งเฉิงซื่อออกผล ทางจี้อิน ซานหยาง กระทั่งชีจิ๋วก็ล้วนมีอยู่มาก
ทว่า สิ่งนี้มิอาจบั่นทอนความเบิกบานของเกาซู่ได้
เขาติดตามซุนเจินมาหลายปี ไม่เคยมีราษฎรท้องถิ่นผู้ใดส่งของกำนัลมาให้เพื่อแสดงความขอบคุณ แม้เกาซู่จะเป็นคนบู๊ มิใคร่ได้ร่ำเรียนมา ทว่าคลุกคลีกับซุนฮิว ซีจื้อไฉ กุยแก ซุนฮก และคนอื่นๆ อยู่เนืองนิตย์ ก็ยากจะเลี่ยงการมีความปรารถนาอันไม่รู้ตัวต่อ “ชื่อเสียงดีงามในหมู่ราษฎร” เหตุฉะนี้ ของกำนัลจากหลี่จิ้น ตรงใจเขายิ่งนัก ทำเอาเขาหฤหรรษ์ไม่หยุด
หลี่จิ้นยืนคารวะอยู่ข้างหีบ
เกาซู่มาข้างหน้าเขา ตบบ่าพลางว่า “ตั้งแต่โจกผ้าเหลืองมา หัวเมืองล้วนภัยสงครามไม่ว่างเว้น ความเป็นอยู่ของราษฎรชาวเฉิงซื่อพวกเจ้าก็ไม่ใคร่อิ่มหนำ ของเหล่านี้แม้มิล้ำค่า แต่คิดว่าเป็นสิ่งที่ชาวอำเภอท่านรวบรวมมาอย่างยากลำบาก ข้าไม่อาจรับไว้เช่นนี้ได้ หากเป็นน้ำใจของราษฎรแล้ว ข้าก็ไม่สมควรขัดศรัทธา เช่นนี้เถิด อีกประเดี๋ยวข้าจะให้ทรัพย์สินท่านบ้าง เมื่อปลดล้อมติ้งเถาได้แล้ว ท่านกลับถึงเฉิงซื่อ จงแจกจ่ายแก่ชาวบ้าน นับว่าเป็นของกำนัลตอบจากข้าเถิด!”