“เจ้าออกมา” สามคำแว่วเข้าหู หลี่เย่ในห้องโถงใจเต้นระรัว รีบลอบชำเลือง เห็นอ้วนสุดมิได้จ้องมองตน จึงถอนใจโล่งอก แต่เมื่อตามสายตาอ้วนสุดไป เห็นผู้ที่อ้วนสุดจับจ้องอยู่นั้น ใจของหลี่เย่ที่เพิ่งวางลงก็พลันเต้นอีกครา ต่างแต่ว่าครั้งนี้ที่เต้น หาใช่เพราะความหวาดกลัว หากเป็นเพราะเขาลางสังหรณ์ถึงชะตากรรมของคนผู้นี้จนเกิดความรู้สึกเหมือนกระต่ายตายจิ้งจอกเศร้า
ผู้ที่อ้วนสุดเรียกหานี้ เป็นชายชราอายุห้าสิบ หน้าตาซูบผอมแต่สง่า ผิวหนังเหี่ยวย่น ผมขาวโพลน หนวดเคราสามแถวยาว ดูแล้วมีกลิ่นอายเซียนยิ่งนัก ชายผู้นี้ชื่อเตียวเจิ่ง ชาวฮ่อลาย เป็นร่ำลือกันว่าเป็นหมอดูชื่อดังในแผ่นดิน เชี่ยวชาญศาสตร์แห่งโหรพยากรณ์ “ผู้ซึ่งจะแทนที่ฮั่นคือถูเกาเอี๊ย” ในคำทำนายนี้ “ถูเกา” หมายถึงอ้วนสุด การตีความนี้ ครั้งแรกเตียวเจิ่งเป็นผู้กระซิบบอกอ้วนสุดเป็นการส่วนตัว
——อ้วนสุดเดิมก็หยิ่งยะโสอยู่แล้ว ครั้นได้ฟังคำของเตียวเจิ่ง ก็ค่อยๆ บังเกิดใจจะตั้งตนเป็นฮ่องเต้ คิดว่าอำนาจสวรรค์ตกลงมาที่ตน จึงได้แสดงความไม่เคารพต่อราชโองการครั้งแล้วครั้งเล่า เอาเข้าจริงแล้ว ที่อ้วนสุดเป็นเช่นทุกวันนี้ ถึงไม่อาจปัดความผิดให้เตียวเจิ่งทั้งหมด ต้นตอก็ยังอยู่ที่ตัวอ้วนสุดเอง แต่ว่าเตียวเจิ่งก็มีส่วนซ้ำเติมคลื่นลมและช่วยคนชั่วกระทำชั่วจริงๆ
ก่อนหน้านี้ อ้วนสุดเห็นค่าจางหย่งเป็นอย่างมาก แต่บัดนี้ถึงคราวสิ้นหนทาง ในที่สุดก็เปลี่ยนสีหน้าพลิกแผ่นดิน ยามนี้มองดูอ้วนสุดผู้นั้น ช่างเต็มไปด้วยสีหน้าดุร้ายนัก ได้ยินเสียงเขาตวาดถามว่า “เจ้ามิได้เคยพร่ำบอกข้าเป็นการส่วนตัวครั้งแล้วครั้งเล่าว่า อาณัติแห่งฟ้าอยู่ที่ข้า ชะตาสวรรค์อยู่ที่ข้าหรอกหรือ? แล้วเหตุใดบัดนี้กองทัพของซุนเจินไอ้เด็กนั่นกำลังจะมาถึงอ้วนเซียของข้า? ที่เจ้ากล่าวก่อนหน้านี้ มิได้หลอกว่าข้าซื่อบื้อ แท้จริงแล้วล้วนตบตาข้าใช่หรือไม่!”
ทำให้จางหย่งตกใจจนรีบลุกจากที่นั่ง ลนลานจนเยี่ยวแทบราด วิ่งไปกลางโถง คุกเข่าหมอบลงกับพื้น ตัวสั่นเทิ้มพลางกล่าวว่า “ใต้เท้า! คำทำนายในคัมภีร์ลับเป็นจริงแท้แน่นอน! ข้าน้อยจะกล้าหลอกลวงใต้เท้าได้อย่างไร!”