เมื่อซุนเจินเริ่มต้นโจมตีน่ำเอี๋ยง โกซุ่นก็เสนออย่างแข็งขันให้ลิโป้ช่วยเหลืออ้วนสุด
แต่ลิโป้หาฟังไม่ เขาเอ่ยว่า “ซือถูเจ้าท่านในราชสำนัก ได้ให้คำมั่นตำแหน่งแม่ทัพหน้าแก่ข้าแล้ว และก่อนหน้านี้ ซีจื้อไฉก็มีหนังสือมา ถ้อยคำนบนอบยิ่งนัก จื้อไฉเป็นผู้ใดหรือ? ก็คือคนที่ข้า ผู้เป็นแม่ทัพใหญ่ ให้ความเชื่อใจและเอ็นดูน่ะสิ! ถึงจะมิใช่หนังสือที่เขียนโดยมือข้าเอง แต่ก็หาได้แตกต่างกันไม่ ราชโองการของราชสำนักที่จะแต่งตั้งข้าเป็นแม่ทัพหน้านั้น อีกไม่กี่วันก็คงประกาศลงมา ในยามคับขันเช่นนี้ ข้าจะไปช่วยเหลืออ้วนสุดได้อย่างไร? ทั้งฎีกาของราชสำนักที่ให้ปราบปรามอ้วนสุดเล่า จื่อเซี่ยง เจ้าก็เคยเห็นมาแล้วมิใช่หรือ? ข้อความผิดสิบประการ ช่างไร้ซึ่งท่าทีของผู้เป็นขุนนางโดยแท้! ข้าอ่านจบ ก็ยังอดมิได้ที่จะเกิดโทสะอันเกรี้ยวกราดพลุ่งพล่าน ไอ้ทรชนกบฏเช่นนี้ แล้วข้าจักไปช่วยมันได้อย่างไร!”
เมื่อเห็นว่าลิโป้ดื้อดึงไม่ฟังเหตุผลเช่นนี้ โกซุ่นก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี แต่ด้วยความภักดีต่อลิโป้ เขายังคงพร่ำตักเตือนอย่างขมขื่น กล่าวว่า "นายท่าน! หากราชสำนักคิดจะแต่งตั้งท่านเป็นขุนพลหน้าจริง เหตุใดจึงรอจนป่านนี้แล้วยังไม่มีราชโองการ เตียวเวินก็ดี ซีจงก็ดี หนังสือของพวกเขา ข้านายทหารเห็นว่า ล้วนหลอกลวงนายท่านทั้งสิ้น! เหตุใดนายท่านจึงเชื่อสนิทถึงเพียงนี้"
ลิโป้ไม่พอใจ กล่าวว่า "ท่านเตียวมีคุณธรรมเป็นที่เคารพไปทั่วแผ่นดิน อีกทั้งเมื่อครั้งข้าอยู่ในราชสำนัก ข้าก็ให้เกียรติท่านอย่างมาก ท่านจะหลอกลวงข้าได้อย่างไร!"
“ท่าน ! ท่านกับซุนเซ็กมีแค้นฆ่าบิดา แค้นนี้หากมิสะสาง ซุนเซ็กจะยืนหยัดในโลกหล้าได้เช่นไร ? โปรดท่านลองคิดดู หากท่านคือซุนเซ็ก แค้นนี้ ท่านจะไม่สะสางหรือ ? ฉะนั้นแค้นนี้ ซุนเซ็กต้องสะสางเป็นแน่แท้ ! เมื่อซุนเซ็กจำเป็นต้องสะสางแค้น เช่นนั้นเมื่อเทียบความสนิทชิดห่างกับเชอฉี ข้าน้อยขอเรียนถามท่านว่า ซุนเกี๊ยนกับซุนเซ็กนั้นอยู่ใกล้ชิดกับเชอฉี หรือว่าท่านอยู่ใกล้ชิดกับเชอฉีเล่า ?”