เจียงถิงยืนอยู่ข้างรถลอยฟ้า มองเธอกับลู่เจวี๋ย แล้วมองไปยังจินหลานที่โค้งตัวส่งแขกอยู่ด้านหลัง
ถ้าเขายังเดาไม่ออกว่าเจียงจือเซี่ยมาที่ดาวไห่หลานเพื่ออะไร ตำแหน่งแม่ทัพจักรวรรดิก็เสียเปล่า
จินหลานเองก็ตะลึง "องค์ องค์ชายใหญ่? นี่ท่าน..."
เจียงถิงไม่แม้แต่จะชำเลืองมองเขา เปิดประตูรถด้วยสีหน้าเย็นชา แล้วมองไปที่เจียงจือเซี่ย
"ขึ้นรถ"
เจียงจือเซี่ยถูกสายตานั้นมองจนขนลุกซ่า ทำจมูกย่นอย่างขลาด ๆ แล้วลากลู่เจวี๋ยเข้าไปในรถ
รถลอยฟ้าทะยานขึ้น บินจากไปทันที
จินหลานยืนอยู่ที่เดิม ส่ายหน้าด้วยความทึ่งอยู่นาน
ราชวงศ์ตามใจเจ้าหญิงหญิงไร้พลังนี่เสียจริง
แค่มาแช่น้ำพุร้อน พี่ชายยังต้องมารับด้วยตัวเอง
...
เจียงจือเซี่ยผู้ถูกตามใจ กลับถึงตำหนักก็ถูกลงโทษให้ยืน
ใช่แล้ว ให้ยืน
เธอยืนอยู่หน้าประตู อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
ถูกจับมายืนหน้าห้องราวกับนักเรียนประถม ทั้งสองชาตินี้เธอไม่เคยเจออะไรแบบนี้!
เธอยังหนีไม่ได้อีก!
เพราะลู่เจวี๋ยกับเจียงถิงอยู่ข้างใน
เธอยืนได้ไม่ถึงสามนาทีก็ทนไม่ไหว แอบแนบหูกับรอยประตู เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ
...ทำไมไม่มีเสียงอะไรเลย?
ในห้องนั้นไร้เสียงใด ๆ จริง ๆ
เจียงถิงนั่งมองลู่เจวี๋ยอย่างสงบ
ลู่เจวี๋ยเกร็งไปทั้งตัวภายใต้การจ้องมองของเขา