เช้าวันรุ่งขึ้น
เกาเหยียนตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่น โดยไม่มีความเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย
ทั้งหมดนี้เป็นเพราะฤทธิ์ของเหล้ายา ที่ช่วยเสริมพลังไตของเขา ถึงแม้จะเหนื่อยมาทั้งคืน แต่แค่นอนไปไม่กี่ชั่วโมงก็กลับมาสดใสได้ทันที
"เจียงเยว่ ถึงเวลาตื่นแล้ว!"
เกาเหยียนเขย่าตัวของจัวเจียงเยว่เบา ๆ
"ไม่เอาน่า หนูอยากนอนต่ออีกหน่อย"
ต่อหน้าคนนอก จัวเจียงเยว่ทำตัวดูเย็นชา แต่ต่อหน้าเกาเหยียน เธอกลับเหมือนเด็กสาวตัวน้อยที่ชอบงอแง
เห็นแบบนั้น เกาเหยียนก็ยื่นมือไปบีบจมูกของจัวเจียงเยว่
จนกระทั่งเธอรู้สึกหายใจไม่ออก จึงได้ลืมตาขึ้นมา: "น่ารำคาญ ให้หนูนอนต่ออีกหน่อยได้ไหมเนี่ย"
เกาเหยียนหัวเราะ: "ลุกได้แล้ว เรายังต้องไปเซี่ยงไฮ้อีก ฉันจองตั๋วไว้แล้ว ถ้ายังนอนไม่พอ ไปนอนบนรถเอา!"
"ไปเซี่ยงไฮ้ทำไม?" จัวเจียงเยว่ถาม
"ซื้อนาฬิกา" เกาเหยียนตอบ
"ซื้อที่หนานตูไม่ได้หรือไง?" จัวเจียงเยว่งง
"รุ่นที่ฉันจะซื้อมีขายแค่ที่เซี่ยงไฮ้เท่านั้น!"
เกาเหยียนพูด ที่จริงการไปเซี่ยงไฮ้ครั้งนี้ เขาไม่ได้คิดจะซื้อนาฬิกาให้ตัวเองอย่างเดียว แต่ยังคิดจะซื้อให้จัวเจียงเยว่อีกหนึ่งเรือนด้วย
เพราะตั้งแต่คบกันมา เขายังไม่เคยให้ของขวัญอะไรเธอเลยนอกจากเหล้ายาหนึ่งขวด
ถ้าเขาเป็นแค่หนุ่มจน ๆ ก็คงไม่เป็นไร
แต่ตอนนี้เขามีเงินสดอยู่เป็นพันล้าน จะให้ไม่ซื้ออะไรเลยก็ดูขี้เหนียวเกินไปหน่อย
อีกอย่าง หลังจากเจอเรื่องโดนหานเฟยมองข้ามว่าเป็นหนุ่มจนเมื่อวาน เขาก็เข้าใจความจริงอย่างหนึ่งว่า บางทีคนเราก็ไม่ควรถ่อมตัวเกินไป ควรแสดงความสามารถของตัวเองให้เห็นบ้าง
จัวเจียงเยว่สวยขนาดนี้ ถึงจะมีแฟนแล้ว ก็คงมีคนไม่ยอมแพ้อีกมาก