ในห้องพักโรงแรม
พนักงานเสิร์ฟของ KTV สองคนถูกหยางเยว่ส่งกลับไปแล้ว
"คุณหนู ภารกิจของเราเสร็จสิ้นแล้วใช่ไหมคะ?" ตูเวยที่ติดตามมาที่ห้องถามขึ้น
"เสร็จแล้ว วันนี้ขอบคุณพวกเธอมาก กลับไปได้เลย!"
หยางเยว่โบกมือ
"คุณหนู ให้พวกเราสักคนอยู่ช่วยไหมคะ เผื่อไอ้หมอนี้จะเมาแล้วทำอะไรไม่ดี" ตูเวยพูดด้วยความเป็นห่วง
"ไม่ต้อง!"
หยางเยว่ยิ้มอย่างดูถูก "ไอ้หมอนี่เมาจนเป็นตายายแล้ว จะไปทำอะไรได้?"
ตูเวยกับพวกอีกสามคนพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว คิดว่า también จริง ในร้านอาหารส่วนตัวพวกเธอเกาเหยียนดื่มเหล้าขาวไปปาเกือบ 750 กรัม แล้วมาที่ KTV ก็ยังเติมเบียร์ให้อีกตั้งเยอะ
ด้วยระดับความเมาแบบนี้ ต่อให้หลับไปจนถึงพรุ่งนี้ก็ไม่รู้ว่าจะตื่นหรือเปล่า ไม่มีทางเป็นอันตรายแน่นอน
เมื่อตูเวยกับพวกอีกสามคนจากไป หยางเยว่ก็ถอนหายใจโล่งอก
เพราะสิ่งที่เธอจะทำต่อไปไม่ค่อยน่ามองเท่าไร ไม่อยากให้ใครเห็น
คิดถึงตรงนี้ สายตาของเธอตกไปที่เกาเหยียนซึ่งนอนสลบอยู่บนเตียง แววตาปรากฏความรังเกียจผ่านมา เธอเดินไปที่ขอบเตียง เขย่าตัวเกาเหยียนแล้วเรียก "เกาเหยียน! เกาเหยียน!"
เรียกอยู่หลายครั้งก็ไม่มีปฏิกิริยา หยางเยว่คิดว่าเธอสามารถทำตามแผนได้แล้ว
จึงยื่นมือไปถอดเสื้อผ้าของเกาเหยียน
แต่แล้วจู่ ๆ
เกาเหยียนที่ดูเหมือนเมาจนตายไปแล้วก็ลืมตาขึ้นมาทันใด และยื่นมือไปจับข้อมือของหยางเยว่ไว้ สายตามองเธออย่างเยาะเย้ย "คุณหยางเยว่ ต้องการทำอะไร?"
ตอนนี้ หยางเยว่ก็ตะลึงงันไปหมด คนที่เมาจนตายแล้วจะมีตื่นขึ้นมาได้ยังไง?