“ขอบคุณนะ ฉันชอบมาก!”
หยางเยว่รับกล่องของขวัญมาก็พูดส่งๆ จากนั้นก็เชิญเกาเหยียนเข้าไปข้างใน
หยางเยว่เดินเคียงข้างเกาเหยียน ระยะห่างระหว่างทั้งสองไม่ถึงสามสิบเซนติเมตร มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยเข้าจมูกเกาเหยียนตลอดทาง
หยางเยว่เดินไปก็แนะนำไปว่าร้านอาหารส่วนตัวแห่งนี้ เจ้าของร้านซึ่งเป็นทั้งพ่อครัวใหญ่เป็นเพื่อนของพ่อเธอ
ก่อนที่จะมาเปิดร้านอาหารส่วนตัว เขาเคยทำงานอยู่ที่โรงแรมประจำชาติ
อาหารที่ถนัดที่สุดคืออาหารซานตงและเสฉวน
ประเทศต้าเซี่ยมีอาหารแปดตระกูล แต่อาหารซานตงเป็นใหญ่ที่สุดในแปดตระกูล
ระหว่างพูดคุย ทั้งสองคนก็เดินเข้าไปในห้องส่วนตัวที่ตกแต่งแบบโบราณ
ในห้องมีสาวสวยวัยประมาณยี่สิบปีสี่คนนั่งอยู่แล้ว
หยางเยว่ยิ้มพลางพูดว่า “เกาเหยียน ฉันแนะนำให้รู้จักนะ สี่คนนี้เป็นเพื่อนสนิทของฉัน นี่คือตูเวย เธอคือฉินหลาน นี่คือสวีเสว่ นี่คือโจวหยวนหยวน”
“สวัสดีทุกคน ฉันชื่อเกาเหยียน เพื่อนร่วมชั้นของหยางเยว่!”
เกาเหยียนก็ยิ้มทักทายสาวๆ ทั้งสี่คน
ต้องยอมรับว่าสาวทั้งสี่คนนี้สวยมาก สองคนเกือบถึงเก้าสิบ และอีกสองคนเกินเก้าสิบไปแล้ว แค่ด้อยกว่าหยางเยว่เล็กน้อยเท่านั้น
สาวๆ ทั้งสี่ก็ให้เกียรติมาก พากันเรียกเกาเหยียนให้นั่ง
แล้วก็ถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหยางเยว่ พร้อมล้อเลียนว่าหยางเยว่ไม่เคยพาผู้ชายมาหาพวกเธอเลย
ถ้าเป็นผู้ชายทั่วไปคงมึนไปแล้ว หาทิศทางไม่ถูก
แต่เกาเหยียนยังคงมีสติอยู่ตลอด เพราะเขารู้ว่าอาหารมื้อนี้ วันนี้อาจเป็นงานเลี้ยงลับๆ ก็ได้!
ระหว่างพูดหัวเราะกัน