ขับรถมาถึงยวี่จิ้งหยวน
ตอนนี้เป็นช่วงพักเที่ยง
แผนกขายบ้านดูเงียบเหงา
มีเพียงเด็กสาวสามคนที่เคาน์เตอร์หน้ากำลังคุยกันเบา ๆ
จากชุดยูนิฟอร์มที่สวมใส่ คนหนึ่งเป็นพนักงานต้อนรับ ส่วนอีกสองคนเป็นพนักงานขายของแผนกขายบ้าน
“เสี่ยวซือ เธอไปถามหน่อยสิว่าไอ้หนุ่มหล่อคนนั้นมาทำอะไร”
พนักงานเก่าหวังจิ่นพูดกับเด็กฝึกงานซือเยว่
วิลล่าที่ถูกที่สุดที่นี่ราคาหลายล้าน หนึ่งหลังต้องสี่ห้าล้านขึ้นไป คนที่ซื้อได้ล้วนเป็นผู้ชายวัยกลางคนที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานหรือไม่ก็สาวรวย เธอไม่คิดว่าเด็กหนุ่มอย่างเกาเหยียนจะซื้อไหว
เลยสั่งให้เด็กฝึกงานไปถามดู
“ได้ค่ะพี่หวัง!”
ซือเยว่ค่อนข้างดีใจ ไม่ได้รังเกียจอะไร เธอเพิ่งมาทำงานที่นี่ได้ไม่นาน งานประจำก็คือท่องจำข้อมูล แล้วก็ตามพนักงานเก่าไปวิ่งเต้นเรียนรู้ประสบการณ์ ไม่เคยได้ต้อนรับลูกค้าเลยสักครั้ง
“สวัสดีค่ะคุณลูกค้า ฉันชื่อซือเยว่ เป็นเด็กฝึกงานของแผนกขายบ้าน มาดูบ้านเหรอคะ?”
“ใช่!”
เกาเหยียนพยักหน้า “ฉันตั้งใจจะซื้อวิลล่าหลังหนึ่ง”
เด็กฝึกงานที่ชื่อซือเยว่คนนี้ค่อนข้างสวย ทั้งหน้าตาและรูปร่างดีมาก คะแนนรวมอย่างน้อย 92 เต็ม 100 ทำให้เกาเหยียนได้สัมผัสกับสิทธิพิเศษของพระเอกซักที
“เยี่ยมมาก!”
ซือเยว่ตะโกนในใจ จากนั้นก็พาเกาเหยียนไปที่โซนต้อนรับ แล้วรีบรินน้ำให้เกาเหยียน
เห็นภาพนี้ หวังจิ่นขมวดคิ้วเล็กน้อย
ส่วนพนักงานต้อนรับก็พูดยิ้ม ๆ ว่า “พี่หวัง ดูท่าทางนี่คงเป็นลูกค้าจริง ๆ นะคะ บางทีวันนี้ซือเยว่อาจได้โชคก็ได้!”