"ปัง!"
มองประตูที่ถูกปิดกระแทกลงไป ไป๋เวย์มีสีหน้าตกตะลึงเล็กน้อย แล้วก็กลายเป็นความโกรธสุดขีด โดยเฉพาะคำพูดของเกาเหยียนที่ว่า"ฉันไม่ใช่คนเก็บขยะ"ที่แทงใจเธอลึกมาก
คิดได้แบบนั้น เธอก็เริ่มทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับตะโกนว่า "เกาเหยียน นายหมายความว่าไง รีบเปิดประตูแล้วพูดให้ชัดๆ ซิ!"
สำหรับผู้หญิงแบบนี้ เกาเหยียนไม่มีแม้แต่ความสนใจจะพูดกับเธอสักคำ จะไปเปิดประตูให้ได้ยังไง
ดังนั้น ไป๋เวย์จึงอาละวาดอยู่หน้าประตูอยู่พักหนึ่ง พอเห็นว่าเกาเหยียนยังคงไม่มีทีท่าจะเปิดประตู ก็ทำได้เพียงจำใจจากไปอย่างเงียบๆ!
บ่ายสามโมง
เกาเหยียนมาถึงบ้านที่เกาเว่ยหลานเช่าไว้ เพื่อสอนวิชาการต่อสู้ให้เธอ
นี่เป็นครั้งที่สามที่เขามาที่นี่
วันอังคารก็เคยมาครั้งหนึ่ง พบว่าเกาเว่ยหลานจับท่าทั้งสามได้ค่อนข้างดี
ความคล่องตัวของร่างกายและการควบคุมพลังของตัวเองก็ดีขึ้นมาก
"เสี่ยวเกา มีเรื่องดีๆ หรือเปล่า?"
เกาเหยียนถามพร้อมรอยยิ้ม เพราะเขาสังเกตเห็นว่าเกาเว่ยหลานมีสีหน้าดูมีความสุข
"เช้านี้ฉันลองแข่งกับมือสองของทีมเรามา ฉันชนะ!" เกาเว่ยหลานพูดด้วยความภูมิใจไม่น้อย เพราะพอพ่อของเธอมาเกี่ยวข้อง ในทีมตำรวจสืบสวนคดีอาญา เธอทำได้แค่งานเล็กๆ น้อยๆ ไปวันๆ
ในสายตาของเพื่อนร่วมทีม เธอคือแจกันมาชุบตัว
แต่วันนี้ พอเธอท้าทายเฉินหย่ง มือสองของทีมตำรวจสืบสวนได้สำเร็จ ทุกคนมองเธอเปลี่ยนไป ถึงขนาดที่หวังตง หัวหน้าทีม มองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปด้วย
และเธอก็ถือโอกาสนั้นเสนอหวังตงว่า ครั้งหน้าเวลาตรวจคดี พอจะพาเธอไปด้วยได้ไหม หวังตงไม่ได้ปฏิเสธทันทีเหมือนแต่ก่อน แต่บอกว่าจะคิดดู เห็นได้ชัดว่าหวังตงเริ่มยอมรับในความสามารถของเธอแล้ว!