ก่อนที่ร้านจะปิด เกาเหยียนล้วงนามบัตรหลายใบออกจากกระเป๋ากางเกง โทรออกไปตามหมายเลขบนนามบัตรทีละใบ
ขณะที่ประตูยังไม่ปิด เกาเหยียนหยิบนามบัตรหลายใบออกจากกระเป๋ากางเกง แล้วกดโทรออกตามเบอร์โทรศัพท์บนนามบัตรทีละใบ
นามบัตรเหล่านี้ล้วนเป็นของผู้จัดการหรือเจ้าของร้านโทรศัพท์มือถือ
วันนี้เขากวาดซื้อโทรศัพท์มือถือแบรนด์ดังในร้านของพวกเขาจนเกลี้ยง
แต่พรุ่งนี้เขายังต้องจัดกิจกรรมเติมเงินซื้อเครื่องราคาถูกต่อ จึงต้องเตือนพวกเขาล่วงหน้าให้เตรียมสินค้าไว้
สำหรับความต้องการของเกาเหยียนลูกค้ารายใหญ่เช่นนี้ ผู้จัดการหรือเจ้าของร้านโทรศัพท์มือถือหลายรายต่างยินดีจะสั่งสินค้ามาส่งข้ามคืน บางรายถึงกับเสนอจะส่งถึงที่!
เรื่องนี้เกาเหยียนย่อมไม่ปฏิเสธ
เวลามาถึงสองทุ่ม
ถึงแม้ถนนของกินยังมีนักเรียนเที่ยวเล่นอยู่ และถ้าเปิดต่อก็คงขายชานมได้อีกไม่น้อย แต่เขาก็ยังตัดสินใจปิดร้านอย่างเด็ดขาด
"วันนี้พวกเธอเหนื่อยกันแล้ว คนละหนึ่งซองแดง!"
เกาเหยียนยื่นอั่งเปาที่เตรียมไว้ให้
หญิงสาวทั้งสี่ที่ได้รับอั่งเปาต่างกล่าวขอบคุณเจ้านายของตน
"พี่เกา ข้างในอั่งเปามีเงินเท่าไหร่คะ?"
เสินหลิงหลิงถาม
"แกเปิดดูเองสิก็รู้!"
เกาเหยียนหัวเราะ
แล้วเสินหลิงหลิงก็แกะอั่งเปาดูจริง ๆ ก่อนอุทานด้วยความดีใจว่า "ว้าว มีตั้ง 400 หยวนเลย!"
เมื่อเห็นธนบัตรสี่ใบในมือเสินหลิงหลิง จางฉินและหลิวหรานต่างอดที่จะมองหน้ากันไม่ได้ เพราะพวกเธอคิดว่าเกาเหยียนจะให้มากสุดแค่ 200 หยวน ไม่คิดว่าจะให้ตั้ง 400 หยวน
"พี่เกา 400 หยวนมากไปไหมคะ?"
ตอนนี้เฉินโยวเว่ยพูดเสียงเบา
"เด็กโง่ พี่ให้เราก็รับไว้เถอะ ขอแค่เราตั้งใจทำงานตอบแทนเขาก็พอแล้ว!" เสินหลิงหลิงรีบพูด นิสัยเธอถึงจะตรงไปตรงมา แต่ก็ไม่โง่ ถ้าเฉินโยวเว่ยไม่รับ 400 หยวนนี้แล้วคืนให้เกาเหยียน แล้วจางฉินกับหลิวหรานจะให้ทำตามด้วยไหม?