ในห้องเช่า
เสียงโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุดก็ดังขึ้นอีกครั้ง
เป็นเกาหล่างโทรมา again
เกาเหยียนรับสายอย่างไม่รีบร้อน
ทันใดนั้น เสียงคำรามของเกาหล่างก็ดังขึ้น: "เกาเหยียน แกเป็นบ้าหรือไง ทำไมยังไม่โอนเงินให้ฉันอีก ฉันรอเงินไปจ่ายเงินอยู่เนี่ย!"
เมื่อถูกเกาหล่างตั้งคำถาม เกาเหยียนแสร้งทำเป็นขอโทษ: "เกาหล่าง ขอโทษนะ ตู้เอทีเอ็มแถวโรงเรียนมีปัญหา ใช้ไม่ได้ ตั้งใจว่าจะไปกดในเมือง แต่พอดีอาจารย์ที่โรงเรียนเรียกไป มีธุระค้างทำให้เสียเวลาไปนิดหน่อย ตอนนี้ฉันอยู่บนรถไปเมืองแล้ว รออีกสิบนาทีได้ไหม เดี๋ยวโอนให้!"
เกาหล่าง: "แกเร็ว ๆ เข้า ฉันให้เวลาอีกยี่สิบนาที ถ้ายังไม่โอนอีก อย่ามาว่าฉันไม่เห็นแกเป็นพี่ชาย!"
ได้ยินแบบนี้ เกาเหยียนยิ้มเย็น แต่ปากกลับพูด: "วางใจได้ ยี่สิบนาทีไม่มีปัญหาแน่นอน!"
หลังจากวางสาย
เกาเหยียนบล็อกเบอร์นั้นทันที
ถ้าเกาหล่างแสดงความเคารพหรือเกรงใจพี่ชายแท้ ๆ อย่างเขาบ้าง สักนิด เขาก็ยอมให้เงินได้
แต่เกาหล่างไม่เคยเห็นเขาเป็นพี่ชายเลย เรียกใช้ดะไม่พอ หงุดหงิดนิดหน่อยก็ด่าเป็นชุด ที่แย่ที่สุดคือชอบไปฟ้องแม่เลี้ยง
ส่วนแม่เลี้ยงก็ไม่เคยฟังความเห็นใคร เกาหล่างฟ้องเมื่อไหร่ ก็ต้องด่าเกาเหยียนทุกที
เขาไม่ใช่ลูกอกตัญญู พ่อแม่เลี้ยงถึงจะปฏิบัติกับเขาไม่ค่อยดี แต่ก็เลี้ยงเขามาจนโต ส่งเสียให้เรียนมหาวิทยาลัย
เขาตั้งใจว่าปิดเทอมฤดูร้อนจะกลับบ้านไป คุยกันให้เคลียร์กับพ่อแม่เลี้ยง แล้วตัดขาดจากครอบครัวนั้นไปเลย ส่วนเงินที่พ่อแม่เลี้ยงใช้กับเขามาตลอดหลายปี
เขาจะใช้คืนเป็นสองเท่า
ต้องยอมรับว่า เรื่องทวงเงิน เกาหล่างค่อนข้างใจสู้
ทั้งที่เกาเหยียนบล็อกเบอร์นั้นไปแล้ว
ยี่สิบนาทีต่อมา
เขาก็เปลี่ยนเบอร์ใหม่โทรมาอีก
เกาเหยียน แก้ล้อฉันเล่นหรือไง?