“เสื้อพาร์กาขนเป็ดรุ่นทหารของแคนาดาของฉัน... กางเกงยีนส์ Levi’s ของฉัน... แล้วยังมีรองเท้าบูตหนังวัวสำหรับปีนเขา Danner ของฉันอีก...”
หลิวหยาง ลูกชายของหลิวกุ้ย นั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ข้างโต๊ะอาหาร บ่นพึมพำไม่หยุดด้วยน้ำเสียงคล้ายจะร้องไห้
ก็ไม่แปลกที่เขาจะเสียใจขนาดนี้
ของที่เขาเพิ่งพูดถึงเมื่อครู่ คนส่วนใหญ่ในยุคนี้ไม่เคยแม้แต่ได้ยินชื่อ นับประสาอะไรกับการได้ครอบครอง
หลิวหยางต้องอ้อนวอนหลิวกุ้ยอยู่นาน กว่าหลิวกุ้ยจะใช้เส้นสายช่วยหาของเหล่านี้มาให้ได้
หลังได้ของมาแล้ว หลิวหยางก็ยังไม่ยอมใส่ รอจนถึงวันตรุษจีนวันแรกค่อยสวม จะได้อวดตอนออกไปเยี่ยมญาติ
“พ่อ เราแจ้งตำรวจจริง ๆ ไม่ได้เหรอ? ขโมยคนนี้เกินไปแล้ว ถึงกับขโมยชุดชั้นในที่ผมใส่แล้วไปด้วย!”
หลิวเยี่ยนทำหน้าไม่พอใจ หางตาเหลือบมองหยางเจี้ยนจวิน ยิ่งเห็นก็ยิ่งโมโห
หยางเจี้ยนจวินถ่ายใส่กางเกงจนเต็ม หลังถอดกางเกงบุผ้าฝ้ายออกไปซัก ก็ไม่เหลือกางเกงให้เปลี่ยนแม้แต่ตัวเดียว
จนปัญญา เขาจึงได้แต่เอาผ้าปูที่นอนมาพันตัว แล้วนั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมห้องรับแขก
เขาพยายามทำตัวให้ไม่เป็นที่สังเกตที่สุดแล้ว คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายก็ยังถูกหลิวเยี่ยนจับจ้องจนได้
“แกถ่ายอีกแล้วใช่ไหม? รีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้! ไปห้องส้วม ถ่ายให้หมดก่อนแล้วค่อยออกมา!”
หยางเจี้ยนจวินหดคอ งอตัวเดินไปยังห้องส้วม
เขาเพิ่งออกไปได้ไม่นาน ก็มีคนมาเคาะประตูบ้านหลิวกุ้ย
หลิวกุ้ยเปิดประตู แล้วเห็นทหารอาสาสองหมู่ที่ถือปืนพร้อมรบ