“อิ่มจัง!”
ซูจิ่งหยวนลูบท้องตัวเอง รู้สึกว่าแน่นจนแทบจะอาเจียน
แต่ความรู้สึก “กินจนอิ่มแน่น” แบบนี้กลับทำให้เขารู้สึกพึงพอใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เหวินรั่วซือลูบหลังซูจิ่งหยวนเบา ๆ แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “คุณเรียนแพทย์มา ทำไมถึงลืมหลักที่ว่าคนอดอยากมานานไม่ควรกินมากเกินไปได้ล่ะ?”
ซูจิ่งหยวนยิ้มพลางส่ายหน้า “ผมไม่ได้ลืม แต่แค่อยากลองสัมผัสความรู้สึกอิ่มแน่นแบบนี้ ความรู้สึกแบบนี้...ห่างหายไปนานเหลือเกิน”
หยางเทียนเซิงใช้น้ำอุ่นละลายยาเม็ดโสมบำรุงหนึ่งเม็ด แล้วแบ่งใส่ถ้วยสองใบยื่นให้ซูจิ่งหยวนกับเหวินรั่วซือ
“คุณลุง คุณป้า ดื่มน้ำสักถ้วยนะครับ”
ทั้งสองกล่าวขอบคุณ แล้วรับถ้วยน้ำไปคนละใบ
ซูจิ่งหยวนเพิ่งจิบไปคำเล็ก ๆ ก็รู้ทันทีว่าน้ำนี้ไม่ธรรมดา
เขาดมกลิ่นน้ำอย่างละเอียด ก่อนถามอย่างคาดเดาว่า “เทียนเซิง ในน้ำนี้ใส่ยาลงไปหรือเปล่า? ผมได้กลิ่นโสม อบเชย ตังกุย แล้วก็ไป๋จู๋...”
จากนั้นเขาก็จิบอีกคำเล็ก ๆ แล้วค่อย ๆ ลิ้มรสอย่างพิถีพิถัน
ยังมีตี้หวงที่ผ่านการปรุง เปลือกส้มแห้ง แล้วก็หวงฉี...
ดวงตาของเขาเป็นประกาย หันไปมองหยางเทียนเซิงแล้วถามว่า “เทียนเซิง นี่คือยาเม็ดโสมบำรุงใช่ไหม? เธอละลายยาเม็ดโสมบำรุงลงในน้ำถ้วยนี้!”
หยางเทียนเซิงพยักหน้าด้วยสีหน้าเลื่อมใส “คุณลุงเก่งจริง ๆ ครับ เป็นยาเม็ดโสมบำรุงจริง ๆ”
“ยานี้นักพรตจางเป็นคนให้เธอมาสินะ? รู้ไหมว่ายานี้มีค่าขนาดไหน?”
ซูจิ่งหยวนรู้สึกเสียดายแทนหยางเทียนเซิง
กลิ่นสมุนไพรแต่ละชนิดเข้มข้นและบริสุทธิ์มาก แสดงให้เห็นว่าสมุนไพรที่ใช้มีคุณภาพสูง ราคาย่อมไม่ธรรมดา
หยางเทียนเซิงพยักหน้า “อาจารย์เป็นคนให้ยานี้ผมมาจริง ๆ ครับ ขอแค่ช่วยให้ร่างกายของคุณลุงกับคุณป้าดีขึ้น ต่อให้แพงแค่ไหนก็คุ้มครับ”
“เธอนี่นะ...”