“ถ้าหลิวกุ้ยล้มลง ตำแหน่งผู้อำนวยการสหกรณ์การค้าอำเภอจะตกเป็นของคุณหรือเปล่า”
หยางเทียนเซิงมองหวังเต๋อซุ่นแล้วถาม
“เรื่องนี้...” หวังเต๋อซุ่นกลืนน้ำลาย “ผู้น้อยบอกได้แค่ว่า โอกาสเป็นไปได้สูงมากครับ”
“ดี เมื่อครู่ที่ฉันให้คุณไปแจ้งความหลิวกุ้ยกับเชียนเหวินโจว ก็ถือเป็นเรื่องแรกที่ให้คุณช่วยจัดการ
เรื่องที่สอง เมื่อวานมีคนชื่อหยางหมั่นชางไปขายหนังหมาป่าที่ตลาดมืด แล้วถูกคนของคณะกรรมการตลาดจับตัวไว้
คนคนนี้มีความเกี่ยวข้องกับฉันอยู่บ้าง ฉันต้องการให้คุณหาทางช่วยเขาออกมา”
หวังเต๋อซุ่นพยักหน้า “เรื่องนี้ผมรู้ครับ เป็นแผนที่หยางเจี้ยนจวิน ลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านของหลิวกุ้ยวางไว้ จุดประสงค์คือให้หลิวกุ้ยสร้างความดีความชอบ จะได้ชิงตำแหน่งผู้อำนวยการสหกรณ์การค้ามาได้
ท่านนักพรตวางใจเถอะครับ ขอแค่หลิวกุ้ยล้ม ผมจะส่งข่าวไปทางคณะกรรมการตลาด คนชื่อหยางหมั่นชางก็น่าจะไม่เป็นอะไร”
“อืม” หยางเทียนเซิงพยักหน้าเล็กน้อย “เรื่องที่สาม ฉันมีศิษย์คนหนึ่ง เขาเรียนวิชาจากฉันไปบ้าง คุณพอจะมีวิธีจัดหาอาชีพที่มั่นคงให้เขาได้ไหม”
หวังเต๋อซุ่นหัวไว ฟังหยางเทียนเซิงพูดจบก็เสนอขึ้นมาทันที
“ในเมื่อเป็นศิษย์เอกของท่านนักพรต ก็ย่อมต้องมีความสามารถลึกลับเหนือธรรมดาเช่นเดียวกับท่านแน่นอนครับ
แต่ในยุคนี้ คนมีความสามารถอย่างท่านถูกจับตามองกันอย่างใกล้ชิด
เพื่อความปลอดภัย ศิษย์เอกของท่านควรทำตัวให้เรียบง่ายเข้าไว้ อย่าให้คนในหน่วยงานราชการจับตามอง
ผมขอเสนอให้จัดตำแหน่งเจ้าหน้าที่รับซื้อของป่าของสหกรณ์การค้าให้ศิษย์เอกของท่านครับ