ห้องหนังสือส่วนตัวของเชียนเหวินโจวไม่กว้างนัก แต่ตกแต่งได้อย่างมีรสนิยม
หยางเจี้ยนจวินเดินตามเชียนเหวินโจวเข้าไปในห้องหนังสือ แล้ววางกระเป๋าหนังที่ถืออยู่ลงใต้โต๊ะทำงานของเชียนเหวินโจวทันที
เชียนเหวินโจวเห็นดังนั้น ก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “พูดมาเถอะ จู่ ๆ ก็หอบของกำนัลหนักอึ้งมาเยี่ยมถึงบ้าน มีจุดประสงค์อะไรกันแน่?
ถ้าคิดจะขอให้ฉันปล่อยหลิวกุ้ยไปก็ไม่ต้องพูด เรื่องของเขาถูกกำหนดไว้แล้ว ตอนนี้ไม่มีใครช่วยเขาได้”
หยางเจี้ยนจวินยิ้มประจบ
“หัวหน้าเชียน คุณเข้าใจผิดแล้ว เมื่อวานพอผมออกจากคณะปฏิวัติ ผมก็ไปจดทะเบียนหย่ากับหลิวเยี่ยนทันที ตอนนี้ผมไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลหลิวแล้ว”
พูดจบ หยางเจี้ยนจวินก็หยิบใบหย่าออกมายื่นให้เชียนเหวินโจว
เชียนเหวินโจวรับใบหย่ามาดูโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็ถามหยางเจี้ยนจวินด้วยความสงสัย
“งั้นวันนี้คุณมาหาฉันทำไม?”
ตุบ!
หยางเจี้ยนจวินทรุดลงคุกเข่ากะทันหัน สีหน้าตื่นเต้นพลางมองเชียนเหวินโจว
“หัวหน้าเชียน ที่ผมบังอาจมาพบคุณครั้งนี้ ก็เพื่อขอโอกาสจากคุณสักครั้ง ผมอยากเป็นหมาของคุณ ทำงานให้คุณ กัดคนให้คุณ!”
แววตาของเชียนเหวินโจวฉายความประหลาดใจ เขาไม่คิดเลยว่าหยางเจี้ยนจวินจะมาไม้แบบนี้กับเขา
ชั่วขณะนั้น เขาเริ่มสนใจหยางเจี้ยนจวินขึ้นมาบ้าง
“คนที่อยากเป็นหมาให้ฉันมีตั้งเยอะ ทำไมฉันต้องเลือกคุณ?” เชียนเหวินโจวถามเสียงเรียบ
หยางเจี้ยนจวินลอบยินดี เมื่อเชียนเหวินโจวถามเช่นนี้ ก็หมายความว่าเขาเริ่มหวั่นไหวแล้ว!
“ผมมีข้อได้เปรียบอย่างหนึ่งที่คนอื่นไม่มี”
หยางเจี้ยนจวินเงยหน้าขึ้นกะทันหัน จ้องเชียนเหวินโจวด้วยแววตาเป็นประกาย