หยางเทียนเซิงมองไปยังคนที่วิ่งเข้ามา
ชายผู้นี้ชื่อหยางเทียจู เป็นลูกชายคนที่สองของป้าซิ่วหัว อายุอ่อนกว่าหยางเทียนเซิงสองปี ช่วงหลายวันนี้ก็ช่วยสร้างบ้านให้เขา ลงแรงทำงานอย่างเต็มที่ไม่เคยเกี่ยง
หยางเทียจูวิ่งมาหยุดตรงหน้าหยางเทียนเซิง หอบหายใจอย่างหนัก ก่อนจะพูดคำที่ตะโกนเมื่อครู่อีกครั้ง
“อาเซิง…พี่อาเซิง เสี่ยวเหอ…ถูกสัตว์ป่าคาบไปแล้ว!”
หยางเทียนเซิงไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เพราะเครื่องรางคุ้มกายที่หยางเสี่ยวเหอสวมอยู่ไม่ได้ทำงาน
นั่นเป็นเครื่องรางคุ้มกายที่เขาเบิกบวชด้วยตนเอง ภายในบรรจุพลังวิญญาณของพระแม่เจ็ดดาราเอาไว้
หากหยางเสี่ยวเหอตกอยู่ในอันตรายจริง เครื่องรางย่อมต้องทำงานแน่นอน
เมื่อเครื่องรางทำงาน อย่างน้อยก็รับประกันได้ว่าเธอจะไม่เป็นอันตรายใด ๆ ภายในสามวัน
แต่ตอนนี้เครื่องรางกลับสงบนิ่ง ไม่มีความผันผวนแม้แต่น้อย
นั่นพิสูจน์ว่าสถานการณ์ของเสี่ยวเหอยังไม่ถึงขั้น “อันตราย” จริง ๆ
“เทียนเซิง!”
ซูจิ่งหยวนกับเหวินรั่วซือไม่รู้เรื่องเครื่องรางคุ้มกาย เวลานี้จึงตกใจจนหน้าซีดเผือด
โดยเฉพาะเหวินรั่วซือ น้ำตาที่เพิ่งหยุดไหลกลับเอ่อทะลักออกมาอีกครั้ง
เธอไม่กล้าจินตนาการเลยว่า หากหยางเสี่ยวเหอเป็นอะไรไป หยางเทียนเซิงจะเสียใจถึงเพียงไหน
หยางเทียนเซิงเห็นสีหน้ากังวลของซูจิ่งหยวนกับเหวินรั่วซือ ก็รีบปลอบทั้งสองว่า “อาจารย์ แม่อาจารย์ ไม่ต้องเป็นห่วงครับ เสี่ยวเหอไม่เป็นอะไรแน่นอน”
จากนั้นเขาหันไปถามหยางเทียจูว่า “สัตว์ป่าพาเสี่ยวเหอวิ่งไปทางไหน?”
“เราไม่รู้แน่ชัดว่าทิศไหน รู้แค่ว่ามันเข้าไปในเขาอานหลิงแล้ว
สัตว์ป่าตัวนั้นวิ่งเร็วมาก พริบตาเดียวก็เข้าไปในเขาแล้ว พวกเรายังดูไม่ทันด้วยซ้ำว่ามันเป็นตัวอะไรก็เห็นแค่เงาหายลับไป”