“เฮ้อ……”
หยางหมั่นชางถอนหายใจ เดินเข้ามารับดาบจากมือหยางเจี้ยนจวิน
เขาเป็นคนที่เคยผ่านสนามรบมาแล้ว ฉากตรงหน้านี้ สำหรับเขาแล้วแม้แต่จะเรียกว่าฉากเล็ก ๆ ก็ยังไม่ได้
ภาพกระสุนปลิวว่อน ระเบิดใหญ่ระเบิดสนั่น ซากแขนขากระจัดกระจายเกลื่อนพื้น เลือดนองจนย้อมผืนดินเป็นสีแดงฉาน เขาผ่านมันมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
ดังนั้นบนใบหน้าของหยางหมั่นชางจึงไม่มีความตึงเครียดหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความจนใจอย่างลึกล้ำ
เพราะเขารู้ว่าตัวเองไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว
หยางหมั่นชางกดมือซ้ายลงบนกระหม่อมของหลิวหยาง มือขวาจับด้ามดาบกลับด้าน คมดาบแนบชิดลำคอของอีกฝ่าย
ฟิ้ว!
เห็นเพียงหยางหมั่นชางกระตุกมือขวาเบา ๆ คมดาบกรีดตัดลำคอของหลิวหยาง แต่กลับมีเลือดติดคมดาบไม่มากนัก
เพราะเขากดกระหม่อมของหลิวหยางเอาไว้ก่อนแล้ว เลือดจึงไม่ได้พุ่งกระเซ็นออกมา
วิธีสังหารของเขาสะอาดหมดจด ฉับไว และชำนาญอย่างยิ่ง
อู๋เฉียงกับคนอื่น ๆ เห็นภาพตรงหน้า ต่างมีสีหน้าตื่นตะลึง
พวกเขาไม่เคยนึกเลยว่า พ่อของหัวหน้าพวกตนซึ่งดูเป็นชาวนาซื่อ ๆ ขี้ขลาดและหวาดกลัวเรื่องต่าง ๆ
ที่แท้กลับเป็นคนโหดเหี้ยมที่ชำนาญวิธีฆ่าคนอย่างยิ่ง
หยางเจี้ยนจวินมองเหตุการณ์ตรงหน้า ใบหน้าก็เผยความพึงพอใจออกมา
เขายื่นมือไปตบไหล่หยางหมั่นชางเบา ๆ
“นั่นสิพ่อ แบบนี้แหละถึงจะเป็นตัวพ่อจริง ๆ! มีฝีมือขนาดนี้แต่ไม่ยอมใช้ ดันไปหมกตัวปลูกผักทำนาอยู่ในชนบท พ่อคิดจะเอาอะไรกันแน่ บอกลูกมาสิ?”
หยางหมั่นชางไม่พูดอะไร เพียงใช้แขนเสื้อเช็ดคมดาบจนสะอาดเงียบ ๆ