“เจอแล้ว” หยางหมั่นชางพยักหน้า
“หลิวเยี่ยนกับพวกนั้นไปมาหลายที่ สุดท้ายก็ไปอยู่ที่บ้านหลังหนึ่งข้างโรงงานปุ๋ยเคมีทางใต้ของเมือง
ฉันลองสืบดูแล้ว เจ้าของบ้านหลังนั้นชื่อโจวเทา เป็นหัวหน้ากองรถของโรงงานปุ๋ยเคมี
หลิวเยี่ยน หลิวหยาง และโจวเสวี่ยเหมย์เข้าไปในบ้านโจวเทาแล้วก็ไม่ออกมาอีกเลย”
“ถูกที่แล้ว! โจวเทาเป็นน้องชายแท้ ๆ ของโจวเสวี่ยเหมย์ ก่อนหลิวเยี่ยนกับพวกจะออกจากอำเภอหย่งหนิง การไปพักที่บ้านโจวเทาก็สมเหตุสมผลอยู่”
หยางเจี้ยนจวินดึงหยางหมั่นชางไปที่โต๊ะอาหาร บนโต๊ะยังมีอาหารเหลืออยู่ไม่น้อย
หยางเจี้ยนจวินตักข้าวสวยใส่ชามให้หยางหมั่นชางด้วยตัวเอง
“มาเถอะพ่อ กินข้าวให้อิ่ม จะได้มีแรงทำงาน”
หยางหมั่นชางไม่ได้ถามว่าจะให้ทำงานอะไร วันนี้ทั้งวันเขายังไม่ได้กินข้าวเลย หิวจนแทบทนไม่ไหว จึงก้มหน้าก้มตาตักข้าวเข้าปากอย่างตะกละตะกลาม
หยางเจี้ยนจวินสั่งเหล้ามาอีกสองขวด แล้วค่อย ๆ ดื่มกับคนอีกห้าคนที่นั่งร่วมโต๊ะ
กินดื่มจนอิ่มหนำแล้วก็จ่ายเงินออกจากร้าน
ฟ้ามืดสนิทแล้ว
หยางเจี้ยนจวินหยิบบุหรี่ออกมาหนึ่งซอง ดึงมวนหนึ่งมาอมไว้ในปาก
คนทั้งห้าข้างกายหยิบไม้ขีดออกมาพร้อมกัน เตรียมช่วยจุดบุหรี่ให้หยางเจี้ยนจวิน
สุดท้ายหยางเจี้ยนจวินเลือกใช้ไฟของอู๋เฉียง
เมื่อก่อนอู๋เฉียงเป็นลูกน้องของเก่าผีในตลาดมืดฝั่งตะวันตกของเมือง หลังเก่าผีฆ่าคนแล้วหลบหนีไป แก๊งหมาป่าก็คิดจะยึดตลาดมืดฝั่งตะวันตก
อู๋เฉียงพาคนต่อต้าน ใช้มีดเล่มเดียวสู้กับคนของแก๊งหมาป่าสิบสามคน ถูกฟันไปยี่สิบเจ็ดแผล สุดท้ายหมดแรงล้มลง