“หยางเจี้ยนจวิน! คุณ... คุณ...”
หลิวเยี่ยนชี้ไปที่หยางเจี้ยนจวิน แววตาเต็มไปด้วยความโกรธ ในใจก็ยากจะเชื่อ
เธอไม่เคยคิดเลยแม้แต่ในฝันว่าหยางเจี้ยนจวินจะฉลาดได้ถึงเพียงนี้
ก่อนจะได้รับการปล่อยตัว หลิวเยี่ยน หลิวหยาง และโจวเสวี่ยเหมย์เคยไปพบหลิวกุ้ยด้วยกันครั้งหนึ่ง
ดังนั้นทั้งสามคนจึงรู้ดีว่าทำไมพวกตนถึงได้รับการปล่อยตัว
แม้แต่เรื่องที่ให้หลิวเยี่ยนไปหย่ากับหยางเจี้ยนจวิน แล้วรีบออกจากอำเภอหย่งหนิงไปพึ่งพาตาของหลิวเยี่ยน ก็เป็นคำกำชับเป็นพิเศษจากหลิวกุ้ย
หยางเจี้ยนจวินไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์เหล่านี้เลย แต่กลับเดาได้ทั้งหมด!
หลิวกุ้ยเป็นรองผู้อำนวยการฝ่ายธุรกิจของสหกรณ์การค้าอำเภอ
ตำแหน่งนี้มีอำนาจและผลประโยชน์มากมาย ถึงขั้นเหนือกว่าเชียนเหวินโจวซึ่งเป็นผู้อำนวยการตัวจริงอยู่บ้าง
เพราะการกำกับดูแลฝ่ายธุรกิจหมายความว่า ปุ๋ยเคมี ผ้า ข้าวและน้ำมัน บุหรี่เหล้าอาหารแห้ง วัสดุก่อสร้าง ตลอดจนสินค้าขาดแคลนอีกมากมายทั่วทั้งอำเภอหย่งหนิง ล้วนอยู่ในความดูแลของหลิวกุ้ย
ด้วยความโลภของหลิวกุ้ย เมื่ออยู่ในตำแหน่งเช่นนี้ ผลประโยชน์ที่เขากอบโกยจะมีแค่ในบ้านของเขาเท่านั้นได้อย่างไร
น้องเขยของเขาอย่างโจวเทา ลูกพี่ลูกน้องอย่างหลิวเสี่ยวอู่ อดีตลูกน้องคนสนิทอย่างฮั่วเจิง รวมถึงผู้หญิงสองคนที่เขาเลี้ยงดูไว้อย่างลับ ๆ ต่างช่วยเก็บเงินทองไว้ให้เขาไม่น้อย
พวกหลิวเยี่ยนต้องรีบพาเงินเหล่านี้ถอนตัวออกจากอำเภอหย่งหนิง ก่อนที่หลิวกุ้ยจะถูกตัดสินว่ามีความผิดอย่างเด็ดขาด
หากหลิวกุ้ยถูกตัดสินว่ามีความผิด อย่างแรก เงินเหล่านี้อาจเอากลับคืนมาไม่ได้อีก อย่างที่สอง คนที่กระตือรือร้นจะซ้ำเติมและแบ่งผลประโยชน์ของพวกเขาก็คงมีไม่น้อย