“เปลี่ยนเส้นทางเดินเรือ”
รอนพูดจบ ผู้ช่วยก็คลี่แผนที่เดินเรือออกทันที
“พันตรี อาณาจักรที่เกิดเรื่องอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ ต่อให้แล่นเรือเต็มกำลัง ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสี่ชั่วโมงครับ”
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนอดถามไม่ได้ว่า “คุณรู้จักคนที่รัฐบาลโลกส่งมาหรือครับ?”
“ไม่รู้จัก”
รอนจ้องแผนที่ แววตาเย็นเยียบลงเล็กน้อย
“เคยได้ยินชื่อ”
ร็อบ ลุจจิ
อายุ 13 ปี อัจฉริยะนักฆ่าที่ซีพีฝึกฝนขึ้นมา
รอนจำหมอนั่นได้
โดยเฉพาะเหตุการณ์ทหาร 500 นาย
ถ้าจำไม่ผิด ทหารของอาณาจักรทั้ง 500 นายที่ถูกจับเป็นเชลย สุดท้ายก็ถูกลุจจิสังหารจนหมด
“เรือแล่นต่อไป ฉันจะไปก่อน”
ผู้ช่วยชะงักงัน
“ไปคนเดียวหรือครับ?”
“อืม”
รอนกระชับเจิ้นหยวนที่สะพายอยู่บนหลัง
กึก
ประตูบานหนึ่งเปิดออกกลางอากาศ
ผู้ช่วยเคยเห็นความสามารถของรอนมานานแล้ว
เส้นทางที่คนอื่นต้องใช้เวลาเดินเรือครึ่งวัน เขากลับข้ามไปได้ในไม่กี่นาที
รอนก้าวผ่านประตูไป แล้วหายวับจากดาดฟ้าเรือ
……
ครึ่งชั่วโมงก่อน
อาณาจักรเบลู ประเทศสมาชิกของรัฐบาลโลก
“คนของรัฐบาลโลกยังมาไม่ถึงอีกหรือ?!”
กษัตริย์ตบโต๊ะดังปัง
“กำหนดสามวันใกล้จะหมดแล้ว! ทหาร 500 นายยังอยู่ในมือโจรสลัด พวกเจ้าจะให้ข้ารออยู่แบบนี้หรือ?”
สามวันก่อน กองทัพอาณาจักรยกกำลังปราบโจรสลัดที่บุกเข้ามา แต่กลับถูกซุ่มโจมตี ทหารชั้นยอดทั้ง 500 นายถูกจับเป็นเชลยทั้งหมด
อีกฝ่ายฉวยโอกาสยึดป้อมปราการเก่านอกเมืองหลวง พร้อมประกาศกร้าวว่า ภายในสามวัน กษัตริย์ต้องสละบัลลังก์ มิฉะนั้นเชลยทั้ง 500 คนจะไม่เหลือแม้แต่คนเดียว
“ฝ่าบาท บุกโจมตีตรง ๆ ไม่ได้เด็ดขาด”
ผู้บัญชาการกองทัพอาณาจักรกัดฟันพูด “ตัวประกันถูกขังไว้ในโกดัง หากเราเริ่มลงมือ พวกมันจะฆ่าตัวประกันทันที”
“มาแล้วพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท อยู่หน้าประตูพระราชวังแล้ว—”
กษัตริย์ไม่รอให้ทหารยามพูดจบก็พุ่งออกไป ทว่าพอเห็นภาพตรงหน้าก็หยุดกึก
ร็อบ ลุจจิ (13 ปี)
เด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูพระราชวัง
เขาอายุแค่ 13 ปี แต่รูปร่างแข็งแรงกว่าเด็กวัยเดียวกันมาก ผมดำตัดสั้นเรียบร้อย ใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์
ด้านหลังมีเจ้าหน้าที่รัฐบาลสวมหน้ากากสองคนติดตามมา นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรเลย อย่าว่าแต่เรือรบ กระทั่งกองกำลังที่ดูเป็นเรื่องเป็นราวก็ยังไม่มี
“...แค่นี้เองหรือ?”
กษัตริย์หันกลับมา เสียงเปลี่ยนไป “เชลย 500 คน โจรสลัดกว่าพันคน แล้วพวกเขาส่งเด็กมาแค่คนเดียวหรือ?!”
“ฝ่าบาท นี่เป็นภารกิจทดสอบของซีพี—”
“ทดสอบ? อาณาจักรของข้ากำลังจะพินาศอยู่แล้ว พวกเจ้ากลับเอามาให้เด็กสอบอย่างนั้นหรือ?!”
ลุจจิไม่สนใจกษัตริย์
“โจรสลัดอยู่ที่ไหน?”
กษัตริย์กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง
ลุจจิถามซ้ำอีกครั้ง
“ตำแหน่ง”
ผู้บัญชาการกองทัพอาณาจักรกัดฟัน ก่อนยื่นแผนที่ให้
ลุจจิกวาดตามองเพียงสองครั้ง แล้วหันหลังเดินจากไป
กษัตริย์ร้อนใจ “จะไปคนเดียวหรือ?!”
“แค่นี้ก็พอแล้ว”
“อวดดี!”
ผู้บัญชาการเพิ่งสบถออกมา ก็ถูกเจ้าหน้าที่สวมหน้ากากขวางไว้
“วางใจเถอะ ลุจจิเคยทำภารกิจที่อันตรายกว่านี้มาแล้ว”
“แต่เขาเพิ่งอายุ 13 เองนะ!”
“อายุไม่ได้บอกระดับฝีมือ”
เจ้าหน้าที่หันไปมองป้อมปราการ
“รอฟังข่าวก็พอ”
……
ป้อมปราการเก่านอกเมืองหลวง
ทหารลาดตระเวนของอาณาจักรสองนายหมอบอยู่บนที่สูงไกลออกไป จ้องมองไปทางป้อมปราการ
“เด็กคนนั้นขึ้นไปจริง ๆ เหรอ?”
“ขึ้นไปแล้ว! เขาไม่ได้พกอาวุธไปด้วยซ้ำ!”
วินาทีถัดมา
ตูม!
หน้าประตูป้อมปราการ โจรสลัดสิบกว่าคนยกปืนขึ้นพร้อมกัน “หยุด! แกเป็นใคร?!”
ลุจจิย่ำเท้าเบา ๆ
“โซล”
ร่างของเขาหายวับไปในพริบตา
กว่าพวกโจรสลัดจะรู้ตัว เด็กหนุ่มก็ไปยืนอยู่ท่ามกลางพวกมันแล้ว
“ชิกัน”
ฉึก!
เลือดสาดจากอกโจรสลัดคนหนึ่ง ร่างหงายหลังล้มลง
ตามมาด้วยคนที่สอง คนที่สาม... เสียงปืนดังระงม แต่กระสุนกลับเฉียดไม่โดนแม้แต่ชายเสื้อของเขา
“ยิงปืนใหญ่! ถล่มมันให้ตาย!”
ปากกระบอกปืนใหญ่เพิ่งหันมา ลุจจิก็ยกขาเตะฟันออกไปในแนวขวาง
“รันเคียคุ!”
คมอากาศพุ่งกวาดผ่าน แท่นปืนใหญ่พร้อมกำแพงไม้ด้านหลังขาดสะบั้นไปพร้อมกัน!
ชายร่างกำยำยกค้อนเหล็กฟาดลงมาจากด้านหลังอย่างแรง
“เท็กไค”
เคร้ง!
แรงสะท้อนจากค้อนทำให้โคนนิ้วของชายร่างกำยำฉีกแตก แต่ลุจจิกลับไม่แม้แต่จะโงนเงน เขาสวนกลับด้วยชิกันหนึ่งครั้ง ปิดฉากการต่อสู้
บนที่สูง ทหารลาดตระเวนมองจนปากอ้าค้าง
“นั่น... อายุ 13 จริง ๆ เหรอ?!”
“อย่ามัวแต่อึ้ง รีบไปรายงานเร็ว!”
ไม่ถึงสิบนาที ภายในป้อมปราการก็โกลาหลไปหมด
แนวป้องกันรอบนอกหลายจุดถูกลุจจิบุกทะลวงต่อเนื่อง โจรสลัดล้มตายและบาดเจ็บเป็นจำนวนมาก
พวกที่เหลือแตกกระเจิงหนีไปทั่ว ไม่มีใครกล้าเข้าไปขวาง
แต่ลุจจิไม่ได้คิดจะไล่ตาม เขาพบโกดังที่ใช้คุมขังตัวประกันแล้ว
……
กลิ่นอับชื้นปนกลิ่นคาวเลือดพุ่งเข้าปะทะหน้าในโกดัง
ทหารอาณาจักร 500 นายถูกมัดรวมกัน ทุกคนมีบาดแผล
ใครคนหนึ่งกระซิบปลอบสหาย “อดทนไว้นะ กษัตริย์ไม่ทอดทิ้งพวกเราหรอก”
ทันใดนั้น
เอี๊ยด—
ประตูด้านข้างของโกดังถูกผลักเปิด
เด็กหนุ่มผมดำเดินเข้ามา ตรารัฐบาลโลกบนหน้าอกทำให้ดวงตาของเหล่าทหารเปล่งประกายขึ้นทันที
“กำลังเสริม?!”
“รอดแล้ว! พวกเรารอดแล้ว!”
นายทหารคนหนึ่งดิ้นรนลุกขึ้น “คุณมาช่วยพวกเราใช่ไหม? มีกำลังเสริมอยู่ข้างนอกเท่าไร?”
ลุจจิไม่ตอบ
เขากวาดตามองรอบ ๆ แล้วมองเหล่าทหารที่ถูกมัดมือมัดเท้า จนแทบยืนไม่ไหวด้วยสายตาดูแคลน
“คนตั้ง 500 คน ถูกโจรสลัดกลุ่มเดียวจับได้อย่างนั้นหรือ?”
ลุจจิกวาดตามองทหารในโกดัง
นายทหารกัดฟันพูด “พวกเราถูกซุ่มโจมตี! พวกมันยังใช้ชาวบ้านแถวนั้นมาข่มขู่—”
“เพราะอย่างนั้นพวกคุณถึงทิ้งอาวุธงั้นหรือ?”
“แล้วจะให้ทำยังไง?! ให้ทุกคนตายไปพร้อมกันหรือไง?!”
ลุจจิมองเขา
“แม้แต่ชีวิตตัวเองยังปกป้องไม่ได้ แล้วคิดจะปกป้องประเทศนี้หรือ?”
สีหน้านายทหารเปลี่ยนไป
“คุณหมายความว่ายังไง?”
ลุจจิยกนิ้วขึ้น
“ไม่มีอะไร”
ปัง!
เขาใช้เท้าถีบประตูด้านข้างปิด
วินาทีถัดมา เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นในโกดัง
……
ในเวลาเดียวกัน
บนที่สูงทางตะวันออกของอาณาจักร ประตูกลางอากาศบานหนึ่งเปิดผางออก
รอนก้าวออกมา มองเห็นเมืองหลวงอยู่ลิบ ๆ
เด็นเด็นมูชิที่เอวพลันดังขึ้น
“พันตรี! ทางอาณาจักรเพิ่งส่งข่าวมา เจ้าหน้าที่รัฐบาลเข้าไปในฐานโจรสลัดแล้วครับ!”
“เข้าไปนานแค่ไหนแล้ว?”
“สิบนาทีครับ!”
สีหน้ารอนเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“แย่แล้ว ช้าไปก้าวหนึ่งงั้นหรือ?”
เขาเก็บเด็นเด็นมูชิ แล้วเพ่งมองป้อมปราการเก่าที่อยู่ไกลออกไป ก่อนยกมือเปิดประตูกลางอากาศอีกครั้ง
……
เสียงปืนและปืนใหญ่ด้านนอกค่อย ๆ เงียบลง
เหล่าโจรสลัดที่ยังเฝ้าอยู่ในลานด้านในเพิ่งได้ยินเสียงกรีดร้องจากในโกดัง
“กัปตัน! ในโกดังเกิดเรื่องแล้ว!”
โจรสลัดกลุ่มหนึ่งพุ่งชนประตูโกดังจนเปิดออก
พอเห็นภาพข้างใน ทุกคนก็ยืนตะลึง
พื้นเต็มไปด้วยศพ
เด็กหนุ่มผมดำที่เพิ่งบุกเข้ามาในป้อมปราการยืนอยู่ท่ามกลางแอ่งเลือด
“ไอ้เวร! ใครสั่งให้แกฆ่าตัวประกัน?!”
ลุจจิไม่สนใจเขา เดินตรงไปทางประตู
หัวหน้าโจรสลัดถอยกรูดไปหลายก้าว
“ยิงปืนใหญ่! ถล่มมันให้ตาย!”
ในลาน ปืนใหญ่ห้ากระบอกที่เดิมตั้งอยู่ตามแนวป้องกันหันปากกระบอกมาพร้อมกัน
ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!
ห่ากระสุนปืนใหญ่กลืนร่างเขาไปในพริบตา เหล่าโจรสลัดโห่ร้องอย่างสะใจ
แต่ในวินาทีถัดมา
ร่างหนึ่งเดินออกมาจากกลุ่มควัน
เสื้อด้านหลังของลุจจิขาดรุ่งริ่ง บนร่างมีบาดแผลเพิ่มขึ้นมาหลายแห่ง
เขาปัดฝุ่นบนไหล่ แล้วเดินหน้าต่อ
“ปะ...ปีศาจ!”
หัวหน้าโจรสลัดเริ่มเสียขวัญในที่สุด
เขาฉวยจังหวะที่ควันปืนยังไม่จาง หันหลังวิ่งหนีไปทางประตูด้านข้างของโกดัง
แต่พุ่งเข้าไปได้ไม่ทันไร ภาพตรงหน้าก็พร่าเลือนไป
ลุจจิมาขวางอยู่เบื้องหน้า มือซ้ายบีบคอเขาแล้วยกขึ้นด้วยมือเดียว ส่วนมือขวาชูนิ้วชี้ตั้งตรง
“ชิกัน”
ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก—
การโจมตีต่อเนื่องกว่าสิบครั้งทำให้เลือดสาดกระจายจากอกหัวหน้าโจรสลัด เสียงกรีดร้องของเขาขาดเป็นห้วง ๆ
“ระ...รัฐบาลโลก...”
เขาแสยะยิ้มทั้งที่ปากเปื้อนเลือด “เลี้ยงหมาได้ดีนี่...”
ลุจจิยังคงสีหน้าไร้อารมณ์ แล้วยกนิ้วขึ้นอีกครั้ง
ทันใดนั้น
กึก
กลางโกดัง อากาศพลันแยกออกจากกัน
ประตูบานหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ
รอนก้าวออกมา
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นพุ่งปะทะหน้า
เขามองศพที่เกลื่อนพื้น แล้วหยุดฝีเท้า
คน 500 คน
ไม่เหลือผู้รอดชีวิตแม้แต่คนเดียว