กัปตันบัคแห่งกลุ่มโจรสลัดขวานโลหิตหันขวับกลับมา ด้านหลังเขามีใครคนหนึ่งยืนอยู่ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
ผมสีดำ สวมเสื้อคลุมทหารเรือสีขาว ใบหน้าของเด็กหนุ่มวัยสิบห้าสิบหกปี ทว่ากลับสูงถึงสองเมตรครึ่งกว่า
กระบี่ใหญ่สองมือที่สะพายอยู่ด้านหลังยาวกว่าตัวทหารเรือทั่วไปเสียอีก
บัคอึ้งไปครึ่งวินาที ดวงตาแทบถลน เสียงแตกพร่าไปทันที “นายขึ้นมาบนเรือได้ยังไง—?!”
ปากถาม มือก็เหวี่ยงขวานยักษ์ฟาดเข้าใส่พร้อมเสียงลมหวีดหวิว!
รอนเพียงเอียงศีรษะเล็กน้อย คมขวานเฉียดใบหูไปอย่างหวุดหวิด
วินาทีถัดมา
เคร้ง—
เจิ้นหยวนชักออกจากฝัก
บัครู้สึกเพียงว่าภาพตรงหน้าพร่าเลือน เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเมื่อครู่กลับหายวับไปในอากาศชั่วขณะ
ฉึก! ฉึก! ฉึก!
บนดาดฟ้า โจรสลัดหลายคนที่กำลังยกปืนจ่อจับตัวประกันพลันแข็งค้าง เส้นเลือดบางเฉียบราวเส้นผมปรากฏขึ้นเป็นแนวที่คอ หน้าอก และลำคอ
ตุบ! ตุบ!
ศพหลายร่างล้มลงแทบจะพร้อมกัน
กว่าบัคจะรู้ตัว รอนก็ไปยืนอยู่ด้านหลังเขาแล้ว
“พวกแกชอบเอาคนธรรมดามาเป็นโล่กันนักหรือไง?”
ขนทั่วร่างบัคลุกชัน เขากำลังจะหันกลับไป
ปัง!
ด้ามกระบี่เจิ้นหยวนฟาดเข้าที่ใบหน้าเขาอย่างแรง
ฟันหลายซี่กระเด็นปนเลือด บัคถูกซัดลอยไปด้านข้าง ชนกราบเรือแตกครืน ร่างท่อนบนห้อยอยู่นอกราวเรือ เกือบตกทะเลไปแล้ว
“กัปตัน!”
โจรสลัดทางซ้ายรีบยกปืนขึ้น
เสียงกริ๊กดังแผ่วเบา
อากาศตรงหน้าโจรสลัดคนนั้นแยกออกเป็นเส้น คล้ายประตูที่มองไม่เห็นถูกเปิดออก
เขายังไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างก็ถูกผ่าออกเป็นสองท่อนตามแนวเส้นนั้น
รอนก้าวออกมาจากอากาศทางด้านขวาของโจรสลัดคนนั้น แล้วฟันกระบี่กลับหลัง
โจรสลัดบนดาดฟ้าถูกฟันขาดครึ่งเอวต่อเนื่องกัน สีหน้าหวาดผวายังค้างอยู่บนใบหน้า
โจรสลัดสองคนตรงปากบันไดหันหลังวิ่งหนี เพิ่งก้าวออกไปได้ไม่กี่ก้าว ประตูบานหนึ่งก็ผุดขึ้นตรงหน้า
“ไอ้ของบ้าอะไรเนี่ย?!”
ทั้งคู่เบรกไม่ทัน พุ่งทะลุเข้าไปเต็ม ๆ
วินาทีถัดมา พวกเขากลับร่วงออกมาจากอากาศตรงหน้ารอนเสียอย่างนั้น
สีหน้าตื่นตระหนกยังไม่ทันจาง คมกระบี่ก็เฉือนผ่านลำคอไปแล้ว
เสียงปืนบนดาดฟ้าดังขึ้นเพียงสองนัด ก่อนจะเงียบสนิท
ขณะเดียวกัน ในห้องใต้ท้องเรือ
โจรสลัดเก้าคนได้ยินเสียงด้านบนผิดปกติ สีหน้าพลันเปลี่ยนไปพร้อมกัน
“ข้างบนเงียบไปแล้วได้ยังไง?”
“กัปตันล่ะ?!”
“ช่างมันก่อน! ลากตัวประกันมานี่ ใครกล้าลงมาก็ฆ่าทิ้งสักคน!”
โจรสลัดคนหนึ่งกระชากผมชายชรา แล้วยกดาบขึ้นฟัน
กริ๊ก
ผนังห้องข้างตัวเปิดออกเป็นประตู รอนก้าวข้ามออกมา
“ฉันเกลียดเรื่องแบบนี้ที่สุด”
แสงกระบี่วาบผ่าน
เคร้ง!
ดาบในมือโจรสลัดร่วงลงพื้น เจ้าตัวก็ทรุดฮวบตามไปด้วย
ชายชราจ้องศพข้างเท้าตาค้างอยู่นาน กว่าจะได้สติกลับมา
“ยะ... ยิงมัน!”
โจรสลัดที่เหลือยื่นมือไปคว้าด้ามปืนด้วยความหวาดกลัว
แต่ภาพสุดท้ายที่พวกเขาเห็น มีเพียงแสงเย็นเยียบเส้นหนึ่งที่เฉียดปลายจมูกผ่านไป
ตุบ
ศพสุดท้ายล้มลง
นับตั้งแต่รอนขึ้นเรือ จนโจรสลัดทั้งบนดาดฟ้าและใต้ท้องเรือหมดสภาพต่อต้าน ใช้เวลาไปเพียง 14 วินาที
ในห้องใต้ท้องเรือเงียบจนได้ยินเพียงเสียงหอบหายใจของตัวประกัน
รอนเก็บเจิ้นหยวน แล้วเริ่มแก้มัดให้ตัวประกันที่อยู่ใกล้ตัว
“ใครยังไหวก็ช่วยแก้มัดคนอื่นด้วย”
เขาเปิดประตูอากาศอีกบาน พาตัวประกันที่ช่วยไว้บนดาดฟ้าลงมา
ไม่นานนัก ทั้ง 47 คนก็มารวมตัวกัน
“เดินไหวไหม?”
ผ่านไปสองวินาที ชายวัยกลางคนคนหนึ่งถึงค่อยพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว “ไหว... ไหวครับ”
“งั้นก็ไปกัน”
รอนยกมือ หันฝ่ามือไปยังพื้นที่ว่างตรงหน้าทุกคน
กึกกัก
ประตูสูงกว่าสามเมตรค่อย ๆ เปิดออกต่อหน้าทุกคน
อีกฝั่งของประตูคือดาดฟ้าเรือรบของทหารเรือที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร!
เหล่าตัวประกันถึงกับยืนอึ้ง
ส่วนทหารเรือบนเรือรบตอบสนองได้รวดเร็ว รีบกรูกันเข้ามาที่ประตู
“ยืนอึ้งทำไมกัน?”
รอนตะโกนข้ามประตูไป “มารับคน!”
นายทหารผู้ช่วยได้สติก่อนใคร “หมอทหาร! เปลหาม! เร็วเข้า!”
ชายชราถูกพยุงข้ามไป เด็ก ๆ ถูกอุ้มข้ามไป ส่วนคนบาดเจ็บก็ส่งให้หมอทหาร ดูเหมือนแถวจะเริ่มเป็นระเบียบอย่างรวดเร็ว
ถึงคิวเด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่ง เธอกลับยืนอยู่กับที่ไม่ยอมขยับ
รอนก้มตัวลง “เจ็บขาหรือ?”
เด็กหญิงส่ายหน้า ดวงตาแดงก่ำเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ก่อนยื่นมือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างมาหาเขา “อุ้มหนู”
รอนเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอื้อมมืออุ้มเธอขึ้นมา
ทันทีที่ลุกขึ้น เด็กหญิงก็คว้าปกเสื้อเขาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยมือเด็ดขาด
“...อย่าดึงสิ”
มือเล็ก ๆ ยิ่งกำแน่นกว่าเดิม
มุมปากรอนกระตุก “ก็ได้”
ตอนนายทหารผู้ช่วยยื่นมือมารับ เด็กหญิงก็ยังไม่ยอมปล่อย จนรอนพูดเสียงเบาว่า “ที่นี่ปลอดภัยแล้ว” เธอถึงยอมคลายมือ แล้วถูกหมอทหารอุ้มไป
ผู้บาดเจ็บคนสุดท้ายผ่านประตูไป
“ครบ 47 คนแล้วครับ!”
นายทหารผู้ช่วยเพิ่งถอนหายใจโล่งอก
รอนก็กลับไปที่เรือโจรสลัดอีกครั้ง
บัคยังห้อยอยู่ข้างกราบเรือที่พังไปแล้ว หมดสติไปเรียบร้อย
รอนคว้าคอเสื้อเขาแล้วเปิดประตูอากาศ
ไม่นานหลังจากนั้น
ตึง!
ชายร่างกำยำที่หน้าเต็มไปด้วยเลือดลอยกระเด็นออกมาจากประตู
นั่นคือบัคนั่นเอง
รอนก้าวตามออกมา แล้วปิดประตูบานนั้นอย่างไม่ใส่ใจ
“ประคองชีวิตเขาไว้ก่อน ที่กองบัญชาการมีธุระจุกจิกเยอะ ยังไงก็ต้องพาคนเป็นกลับไปส่งงานรับรางวัล”
นายทหารผู้ช่วยมองใบหน้าบวมเป่งจนเหมือนหัวหมูของบัค มุมปากกระตุกยิก “ผู้พันครับ คราวหน้าช่วยโยนเบากว่านี้หน่อย”
“ไม่ตายหรอก”
“ผมหมายถึงดาดฟ้าครับ!”
รอนก้มมองแผ่นไม้ที่แตกยุบ “เดี๋ยวค่อยส่งซ่อม”
“ผู้พันครับ! ยังมีคนอยู่บนเรือโจรสลัด!”
เสียงตะโกนดังมาจากหอสังเกตการณ์กะทันหัน
“พวกมันกำลังชักใบเรือ! เรือกำลังจะหนีแล้ว!”
ไกลออกไป เรือโจรสลัดที่เดิมหมดสภาพควบคุมกลับชักใบเรือขึ้นมาอีกครั้ง
โจรสลัดสี่คนที่ซ่อนอยู่ในคลังสินค้าชั้นล่างสุด ไม่รู้แอบขึ้นมาบนดาดฟ้าตั้งแต่เมื่อไร
ก่อนหน้านี้พวกมันไม่กล้าโผล่หัวออกมา จนเห็นรอนกลับขึ้นเรือรบแล้ว ถึงได้รวบรวมความกล้าออกมาชักใบเรือ
“เร็ว! ชักใบเรือขึ้น!”
“มันกลับไปที่เรือทหารเรือแล้ว!”
“เลิกตะโกนได้แล้วโว้ย! หันพวงมาลัย!”
ทั้งสี่คนหมุนพวงมาลัยกันอย่างลนลาน เรือโจรสลัดอาศัยลมส่งท้ายค่อย ๆ ทิ้งระยะห่างออกไป
โจรสลัดที่หัวเรือหันกลับไปมอง เห็นว่าเรือรบไม่ได้ไล่ตามมาก็พลันดีใจ
“ฮ่า ๆ ๆ! ไม่ตามมา! พวกมันตามไม่ทันแล้ว!”
“เร็ว! แล่นต่อไป ยิ่งห่างจากเจ้าปีศาจนั่นเท่าไรก็ยิ่งดี!”
ทหารเรือหน้าใหม่บนเรือรบร้อนใจ “ผู้พันครับ จะให้ตามไหม?”
รอนไม่ขยับ เขารับขวดน้ำจากทหารเรือข้าง ๆ แล้วยกดื่มหนึ่งอึก
“ตรวจรายชื่อครบหรือยัง?”
นายทหารผู้ช่วยกำลังพลิกแฟ้มคดีที่หน่วยท้องถิ่นส่งมา สีหน้าหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ
“ครบแล้วครับ”
รอนหมุนฝาขวดปิด
“เรื่องฆ่าล้างหมู่บ้าน พวกมันเป็นคนทำหรือ?”
นายทหารผู้ช่วยพลิกแฟ้มไปอีกหน้า
“ไม่มีใครมือสะอาดเลยครับ”
“ชาวบ้านตายไป 76 คน ในจำนวนนั้นเป็นเด็ก 12 คน”
รอนส่งขวดน้ำคืนไป ตอบรับเสียงเรียบ “อ้อ”
จากนั้นเขาก็มองไปยังที่ไกล เรือโจรสลัดหนีไปหลายร้อยเมตรแล้ว
มือขวาของรอนวางลงบนด้ามกระบี่เจิ้นหยวน
ทหารเก่าหลายคนที่อยู่ข้าง ๆ ถอยหลังไปครึ่งก้าวแทบจะพร้อมกัน พวกเขาคุ้นกับท่านี้ดีเกินไป
เคร้ง
กระบี่ใหญ่ชักออกจากฝัก
รอนมองเรือโจรสลัดที่อยู่ไกลออกไป แล้วฟันกระบี่ออกไปด้านข้างอย่างไม่ใส่ใจ
ชั่วพริบตาถัดมา
รอบเรือโจรสลัดยาวหลายสิบเมตรบนผิวน้ำทะเล ปรากฏรอยแยกสีดำสนิทบางเฉียบหลายเส้นขึ้นกลางอากาศ
ทั้งแนวนอน แนวเฉียง และแนวตั้ง ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นขีดแนวรอยตัดเตรียมไว้ทั่วพื้นที่นั้นแล้ว
นี่คือวิชากระบี่พิเศษที่รอนพัฒนาขึ้นโดยใช้พลังของผลประตูประตู — 【เพลงดาบมิติ】
“กึก”
เสียงแรกดังขึ้น หัวเรือก็เหลื่อมออกจากตำแหน่งเดิมอย่างเรียบร้อย
“กึก! กึกกึกกึกกึก—!”
โจรสลัดทั้งสี่บนหัวเรือยังไม่ทันตั้งตัว รอยแยกสีดำก็พาดผ่านร่างพวกมันไปแล้ว
ส่วนกลางของเรือทั้งลำไถลออกไปด้านข้างกะทันหัน!
ไม่มีระเบิด ไม่มีคลื่นกระแทกจากพลังดาบมหาศาล
ตัวเรือเพียงแยกออกจากกันตามแนวรอยเหล่านั้น ก่อนชิ้นส่วนจะร่วงลงทะเลทีละชิ้น
ครืนสนั่น!!
คลื่นยักษ์ซัดพุ่งขึ้นฟ้าอย่างรุนแรง!
ทหารเรือหน้าใหม่บนเรือรบชี้ไปยังที่ไกล ปากอ้าค้าง “นะ... นั่นมันอะไรกัน—”
ทหารเรือเก่าไม่ตอบ เขากลืนน้ำลายลงคอ
“...กระบี่ของผู้พัน”
ทหารเรือหน้าใหม่ยังรอฟังต่อ แต่ทหารเรือเก่าหันไปเก็บเชือกแล้ว
“ไม่ใช่คลื่นพลังดาบ”
ทหารเรือเก่าเดินไปสองก้าว ก่อนเสริมโดยไม่หันกลับมา “ไม่ต้องถามแล้ว”
ทหารเรือหน้าใหม่ฟังแล้วงงไปหมด
สรุปว่ารู้หรือไม่รู้กันแน่เนี่ย?
เคร้ง
เจิ้นหยวนกลับเข้าฝัก
รอนหันกลับมา สีหน้าเรียบเฉยราวกับแค่ตบยุงไปสองสามตัว
นายทหารผู้ช่วยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ผู้พันครับ จริง ๆ แล้ว... จับเป็นก็ได้นะครับ จะได้สะดวกเวลาสอบสวนที่กองบัญชาการ”
รอนหันไปมองเขา
“บัคยังไม่ตายไม่ใช่หรือไง?”
“เอ่อ... ก็จริงครับ”
“ฆ่าชาวบ้านไป 76 คน เหลือไว้สักคนส่งงานก็พอแล้ว”
นายทหารผู้ช่วยไม่พูดอะไรอีก
ตอนนั้นเอง พลทหารสื่อสารก็รีบวิ่งขึ้นมาบนดาดฟ้า
“ผู้พันครับ! มีโทรเลขด่วนจากหน่วยใกล้เคียง!”
ทันทีที่หอยทากสื่อสารเชื่อมต่อได้ เสียงเร่งร้อนจากอีกฝั่งก็ดังขึ้น
“อาณาจักรเบลูเกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”
“เมื่อสามวันก่อน ทหารของอาณาจักร 500 นายถูกโจรสลัดจับตัวไป อีกฝ่ายใช้ชีวิตพวกเขาบีบให้กษัตริย์สละราชบัลลังก์!”
รอนขมวดคิ้ว
“ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?”
“วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วครับ! รัฐบาลโลกส่งคนไปแล้ว!”
“ส่งใครไป?”
“เหมือนจะเป็นสายลับวัยรุ่นของซีพีคนหนึ่ง อายุแค่ 13 ปีครับ”
สีหน้ารอนเปลี่ยนไปทันที
“ร็อบ ลุจจิ?”
“ใช่ครับ! เขานั่นแหละ!”