กลิ่นคาวเลือดในโกดังเข้มข้นจนแสบจมูก ประตูอากาศค่อย ๆ ปิดลงด้านหลังรอน
เขาไม่ได้มองลุจจิ แต่กวาดสายตาไปยังกองศพก่อน
ทหารราชอาณาจักรห้าร้อยนาย บ้างมีรูเลือดทะลุอก บ้างถูกบิดคอหัก คนส่วนใหญ่ยังอยู่ในท่าถูกมัดมือไพล่หลัง แทบไม่มีโอกาสดิ้นรนด้วยซ้ำ
รอนย่อตัวลง ตรวจชีพจรข้างคอของทหารที่อยู่ใกล้ที่สุด
ไม่มีลมหายใจแล้ว
เขาดึงปมเชือกที่ข้อมืออีกฝ่ายออก
เชือกรัดแน่นจนเนื้อถลอก
ข้าง ๆ ยังมีเสบียงแห้งที่กินไม่หมดตกอยู่ครึ่งชิ้น
ยังมาช้าไปสินะ
ลุจจิหันมา สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย “รอน”
รอนเงยหน้าขึ้น “รู้จักฉันด้วยเหรอ?”
ลุจจิไม่ตอบ
เขาถอยหลังไปครึ่งก้าว ส้นเท้าติดผนังหินด้านหลัง ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ “ลูกบุญธรรมของซาคาซึกิ”
นักดาบชั้นยอดวัย 15 ปี บวกกับความสามารถของผลประตูประตู เขาไม่มีทางจำผิด
ในแฟ้มของซีพีมีหมายเหตุเป็นพิเศษว่า อย่าไปหาเรื่องคนคนนี้ก่อน
รอนเหลือบมองเขา “ฉันก็รู้จักนายเหมือนกัน อัจฉริยะตัวน้อยของรัฐบาล”
ลุจจิไม่ได้รู้สึกปลื้มสักนิด
รอนลุกขึ้นยืน “นายฆ่าพวกเขาเหรอ?”
“ใช่”
“ตอนนั้นพวกเขาถูกมัดอยู่หมด?”
“ใช่”
รอนพยักหน้า “เข้าใจแล้ว”
ลุจจิกลับขมวดคิ้ว “พวกเขาเป็นทหาร แต่กลับยอมแพ้โจรสลัด เพราะความไร้ความสามารถของพวกเขา ทั้งราชอาณาจักรถึงถูกข่มขู่”
เขาเหลือบมองศพที่อยู่แทบเท้า “ปล่อยให้ขยะพวกนี้มีชีวิตต่อไป ก็มีแต่จะทำให้ราชอาณาจักรเดือดร้อน”
“ความอ่อนแอคือบาป”
รอนจ้องเขาอยู่สองวินาที แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา
“หัวเราะอะไร?”
“ไม่มีอะไร”
รอนส่ายหน้า “แค่รู้สึกว่านายโง่กว่าที่ฉันคิดไว้อีก”
แววตาของลุจจิเย็นเยียบลงทันที
“ระหว่างทางฉันก็เจอโจรสลัดกลุ่มหนึ่งเหมือนกัน”
“ตัวประกัน 47 คน รอดหมดทุกคน”
“ส่วนโจรสลัดตายเกลี้ยง”
ลุจจิแค่นเสียงเย็นชา
“ตัวประกัน 47 คนกับ 500 คน มันจะเหมือนกันได้ยังไง?”
“ก็ไม่เหมือนกัน”
รอนชี้ไปยังศพบนพื้น
“แต่นายดูพวกเขาสิ มือถูกมัดอยู่ แถมยังขัดขืนไม่ได้ด้วยซ้ำ”
“คนที่นายฆ่าไม่ใช่โจรสลัด แต่เป็นตัวประกันต่างหาก”
สีหน้าลุจจิมืดครึ้ม
“พวกมันเป็นขยะที่ยอมแพ้โจรสลัด!”
“แล้วนายก็เลยฆ่าพวกเขาหมดเลย?”
รอนหัวเราะเยาะ
“ฆ่าคนที่ขยับไม่ได้ไม่กี่คน แล้วคิดว่าตัวเองเป็นยอดฝีมือยิ่งใหญ่มาจากไหน?”
ลุจจิค่อย ๆ กำหมัดแน่น
“นายมีสิทธิ์อะไรมาพูดกับฉันแบบนี้?”
รอนมองเขา
“ไม่พอใจเหรอ?”
ตูม!
แผ่นหินใต้เท้าลุจจิระเบิดแตกฉับพลัน
“โซล!”
ร่างของเขาหายวับไปในพริบตา
วินาทีถัดมา นิ้วมือข้างหนึ่งก็พุ่งแทงขมับของรอน!
รอนเอียงศีรษะเล็กน้อย ปลายนิ้วเฉียดผ่านเส้นผมไป
“ซ้าย”
ลุจจิเพิ่งพุ่งไปทางซ้าย รอนก็หลบพ้นไปครึ่งก้าวแล้ว
“ข้างหลัง”
ชิกันครั้งที่สองพลาดเป้าอีกครั้ง
ครั้งที่สาม นิ้วของลุจจิยังไม่ทันแตะชายเสื้อด้วยซ้ำ
เขารีบถอยห่างออกไป
ไม่ถูกแล้ว
หมอนี่อ่านการเคลื่อนไหวของเขาออกตั้งแต่แรก!
“เลิกทำเป็นเล่นกลได้แล้ว!”
ลุจจิใช้โซลอีกครั้ง พุ่งตรงเข้าหาหน้าอกของรอน
“ชิกัน!”
คราวนี้รอนไม่หลบ
ตูม!
นิ้วมือกระแทกลงกลางอกอย่างแรง เครื่องแบบยุบลงไปเล็กน้อย แต่ผิวหนังก็ยังไม่ถลอก
กลับเป็นข้อนิ้วของลุจจิที่ชาจนแขนทั้งข้างแข็งทื่อไปชั่วขณะ
รอนก้มมองหน้าอกตัวเอง ก่อนเงยหน้ามองเขา “เมื่อกี้...นายกำลังจิ้มฉันอยู่เหรอ?”
หน้าลุจจิดำทะมึนไปหมด
“รันเคียคุ!”
เขาตวัดขาเตะกลางอากาศ คมลมสายหนึ่งพุ่งฟันเข้ามา
ฉับ! ประตูบานหนึ่งเปิดขึ้นกลางอากาศตรงหน้ารอน คมลมพุ่งเข้าไปแล้วหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย
รูม่านตาของลุจจิหดแคบ
วินาทีถัดมา ประตูอีกบานก็แยกเปิดข้างลำตัวเขา
ฟึ่บ!
รันเคียคุที่เขาเพิ่งเตะออกไปย้อนกลับมาฟันใส่เขาอย่างเดิมทุกประการ!
ลุจจิฝืนใช้โซลหลบได้ทัน แต่แก้มก็ยังถูกกรีดเป็นแผลบาง ๆ
รอนพยักหน้า “เตะได้ไม่เลว”
ลุจจิกัดฟันพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง
ในที่สุดรอนก็จับด้ามดาบเจิ้นหยวน
จะชักดาบแล้วงั้นเหรอ?!
ลุจจิหยุดกึก รีบยกแขนทั้งสองข้างไขว้ป้องกันหน้าอก
“เท็กไค!”
กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งแน่นขึ้นฉับพลัน
แต่รอนไม่ได้คิดจะชักดาบเลยแม้แต่น้อย
เขาคว้าดาบเจิ้นหยวนที่ยังอยู่ในฝัก แล้วเหวี่ยงฟาดออกไปตามสบาย!
โครม!!
ร่างลุจจิลอยละลิ่วไปชนทะลุกำแพงไม้ของโกดัง ก่อนจะกระแทกเข้ากับผนังหินด้านนอกอย่างแรง
ทหารลาดตระเวนของราชอาณาจักรสองนายบนที่สูงไกลออกไปยืนตาค้าง
ปีศาจหนุ่มผู้หยิ่งผยองคนนั้น ถูกเด็กหนุ่มอีกคนใช้ฝักดาบฟาดกระเด็นไปง่าย ๆ อย่างนั้นเหรอ!
“พรวด!”
ลุจจิอ้าปากกระอักเลือดออกมา
รอนถือฝักดาบไว้ในมือ แล้วส่ายหน้า “คิดว่าตัวเองเป็นการ์ปหรือไง? เท็กไคอะไรนักหนา”
“พวกนายทำให้คนอื่นหลงทางกันไปหมดจริง ๆ”
ใต้ผนังหิน
ลุจจิฝืนตัวลุกขึ้น เช็ดเลือดที่มุมปาก แล้วจ้องเจิ้นหยวนในมือรอนไม่วางตา
ตั้งแต่ต้นจนจบ ดาบเล่มนั้นยังไม่เคยชักออกจากฝักเลย
เขากัดฟันแน่น
“ยังไม่จบ!”
“เก็ปโป!”
ลุจจิเหยียบอากาศเปลี่ยนทิศทางต่อเนื่อง ก่อนจะเตะรันเคียคุออกไปอย่างแรง
รอนเพิ่งเอียงตัวหลบ ลุจจิก็อาศัยเก็ปโปพุ่งเข้าประชิดแล้ว
“ชิกัน!”
ในที่สุดรอนก็หมดความอดทน “จะไม่เลิกกันใช่ไหม?”
ฉับ
ประตูบานหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าลุจจิอย่างกะทันหัน
เขาพุ่งสุดแรงจนหยุดไม่อยู่ เลยพุ่งหัวทิ่มเข้าไปข้างใน
วินาทีต่อมา ประตูบานหนึ่งเปิดขึ้นกลางอากาศใต้เท้ารอน
ตุบ!
ลุจจิหัวทิ่มร่วงลงพื้น ลายร้าวแผ่กระจายบนพื้นเป็นใยแมงมุมทันที
ยังไม่ทันได้ลุกขึ้น รองเท้าทหารคู่หนึ่งก็เหยียบลงบนแผ่นหลังของเขาแล้ว
ไม่ว่าเขาจะออกแรงแค่ไหน เท้านั้นก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย
“ฆ่าฉันซะ!!”
“ทำไมล่ะ?”
“แพ้แล้ว...ก็ต้องตาย”
รอนมองเขาโดยไม่ขยับ
“สมองนายป่วยหนักจริง ๆ นั่นแหละ”
เขายกเท้าออก
ลุจจิชะงักไป
“แพ้ฉันแล้วต้องโทษประหารงั้นเหรอ?” รอนก้มมองเขา “ถ้าอย่างนั้น ทั่วทั้งท้องทะเลจะเหลือคนสักกี่คน?”
ลุจจิอ้าปาก แต่พูดไม่ออก
“ความอ่อนแอไม่ใช่บาป”
ลุจจิเงยหน้าขึ้น
รอนไม่ได้มองเขา แต่กำลังมองกองศพในโกดัง
“การฆ่าคนที่ไม่ควรถูกฆ่าต่างหากที่เป็นบาป”
ลุจจิจ้องเขาเขม็ง “แล้วทำไมนายไม่ฆ่าฉัน?”
รอนเหลือบมองเขา
“ฆ่านายไปก็เข้าทางนายพอดีน่ะสิ”
“ชีวิตคนห้าร้อยคน อย่างน้อยก็ต้องมีใครสักคนรับผิดชอบ”
ลุจจิกัดฟันแน่น
“คิดว่าฉันจะยอมขอโทษพวกอ่อนแองั้นเหรอ?”
“ใครสนว่านายจะขอโทษหรือเปล่า?”
รอนหัวเราะเย็นชา
“นายฆ่าพวกเขายังไง ได้รับคำสั่งมาหรือเปล่า ใครสอนให้นายทำแบบนี้ เล่ามาให้หมดแต่โดยดี”
“ส่วนเรื่องที่นายอายุแค่ 13...”
เขากวาดตามองลุจจิ
“ซีพีสั่งสอนนายจนกลายเป็นแบบนี้ พวกนั้นก็หนีความรับผิดชอบไม่พ้นเหมือนกัน”
รอนหันหลังเตรียมเดินจากไป
จู่ ๆ เสียงแหบพร่าของลุจจิก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“รอน”
“ฉันจะจำเรื่องวันนี้ไว้”
รอนไม่แม้แต่จะหันกลับมา
“งั้นก็จำให้ขึ้นใจ”
“คราวหน้าถ้าฉันเห็นนายฆ่าผู้บริสุทธิ์ตามอำเภอใจอีก คราวนี้ฉันไม่พูดดีด้วยแน่”
ลุจจิจ้องแผ่นหลังของรอน นิ้วมือค่อย ๆ กำแน่น
เขาแพ้แล้ว
แถมยังแพ้แบบไม่มีโอกาสโต้กลับเลยสักนิด
ความรู้สึกนี้ทำให้เขาทรมานยิ่งกว่าบาดแผลบนร่างเสียอีก
“พันตรีรอน!”
เจ้าหน้าที่ซีพีสวมหน้ากากสองคนรีบเข้ามาจากนอกโกดัง
พอเห็นลุจจินอนอยู่ท่ามกลางเศษหิน คนหนึ่งก็หน้าเปลี่ยนสีทันที
“พันตรีรอน! รู้ไหมว่าคนที่คุณลงมือด้วยเป็นใคร?”
“เขาเริ่มก่อน”
“พวกเราเป็นเจ้าหน้าที่ซีพี! คุณกำลังทำร้ายพวกเราโดยพลการ—”
“ดีเลย”
รอนชี้ไปยังช่องโหว่บนกำแพงที่ลุจจิชนทะลุ
“คนห้าร้อยคนข้างใน เรามาคุยกันให้รู้เรื่องพอดี”