เจ้าหน้าที่ซีพีสองคนเพิ่งพุ่งเข้ามาในโกดัง ก็ต้องหยุดฝีเท้าลง
ศพห้าร้อยศพอยู่ตรงหน้า
คนหนึ่งเผลอเหลือบมองลุจจิ
“นี่มัน...”
อีกคนกดหน้ากากไว้ ก่อนจะฝืนใจพูดขึ้น
“พันตรีรอน! นี่เป็นภารกิจโดยตรงของรัฐบาลโลก กองทัพเรือไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่ง!”
“ได้”
รอนพยักหน้า แล้วยื่นมือไปหาเขา
“เอามา”
“อะไร?”
“คำสั่งฆ่า”
รอนชี้ไปยังศพที่เกลื่อนพื้น
“ทหารอาณาจักรห้าร้อยคนถูกมัดไว้ ใครอนุญาตให้พวกคุณฆ่า?”
ทั้งสองสบตากันอย่างรวดเร็ว คนหนึ่งตอบเสียงแข็ง “พวกเขาถูกโจรสลัดจับตัว และขัดขวางความคืบหน้าของภารกิจ การจัดการสถานการณ์เฉพาะหน้าเป็นดุลยพินิจของเจ้าหน้าที่”
“แล้วไง?”
“...”
“โดนโจรสลัดจับแล้วก็สมควรตายงั้นเหรอ?”
รอนก้าวไปข้างหน้า
“ถ้าพวกนั้นจับนายมัดไว้ด้วย ฉันก็ควรฆ่านายทิ้งไปด้วยเลยหรือไง?”
สีหน้าเจ้าหน้าที่เปลี่ยนไป
“นาย...”
“ทำไม?”
“พอเป็นตัวเองแล้วไม่พอใจหรือไง?”
อีกฝ่ายเผลอยกมือไปแตะปืนที่เอว
สายตาของรอนกวาดผ่านไป มือของเขาก็แข็งค้างทันที
ลุจจิยังนั่งไอเป็นเลือดอยู่ท่ามกลางเศษหิน แม้แต่อัจฉริยะที่ได้ชื่อว่าอายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ซีพีก็ยังรับฝักดาบของรอนไม่ไหว เขาไม่อยากขึ้นไปลองดีหรอก
“กษัตริย์เชิญพวกคุณมาปราบโจร ก็เพื่อช่วยคนออกมาไม่ใช่หรือไง?”
“เพื่อปราบโจรสลัดและคลี่คลายวิกฤตของอาณาจักร!”
“โจรสลัดตายแล้ว ทหารห้าร้อยคนก็ตายด้วย”
รอนชี้ไปยังศพ
“นี่เรียกว่าคลี่คลายวิกฤตหรือ?”
เจ้าหน้าที่กัดฟันแน่น
“โจรสลัดถูกกำจัดแล้ว อย่างน้อยภารกิจหลักก็สำเร็จ!”
“ได้”
รอนพยักหน้า
“เก็บคำพูดนี้ไว้พูดต่อหน้ากษัตริย์เดี๋ยวนี้ก็แล้วกัน”
ทั้งสองถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังถี่ขึ้นจากนอกโกดัง กองกำลังเสริมของอาณาจักรมาถึงแล้ว
กษัตริย์ที่เดินนำหน้ายังไม่ทันเข้าประตู ก็ร้องถามมาแล้วว่า “ไอ้หนูซีพีนั่น! ช่วยทหารห้าร้อยคนออกมาได้หรือยัง?”
วินาทีถัดมา เสียงก็ขาดหายไป
กษัตริย์จับกรอบประตู ยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่กับที่
แม่ทัพที่มาด้วยกันพุ่งเข้าไปหากองศพทันที
“อาหลุน?!”
เขาพลิกศพทหารหนุ่มคนหนึ่งขึ้นมา ข้อมือของอีกฝ่ายยังมีเชือกหยาบ ๆ มัดอยู่ และตรงคอเสื้อก็เผยให้เห็นตราประจำตระกูลเปื้อนเลือดครึ่งหนึ่ง
มือของแม่ทัพสั่นสะท้าน
“ใครเป็นคนทำ—?!!”
รอนผงกคางไปทางลุจจิในซากปรักหักพัง
“เขา”
กษัตริย์หันขวับ เสียงแทบแตก “พวกคุณไม่ได้มาช่วยคนหรือไง?!”
เจ้าหน้าที่ซีพีคนหนึ่งรีบก้าวออกมา
“ฝ่าบาท! เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความลับของรัฐบาลโลก ขอพระองค์โปรด—”
“ความลับบ้าบออะไร”
รอนชี้ไปยังศพที่เกลื่อนพื้น
“คนตายตั้งห้าร้อยคนอยู่ตรงนี้ ยังคิดจะปิดบังใครอีก?”
“อย่าเพิ่งเคลื่อนย้ายศพ!”
รอนร้องห้ามทหารที่กำลังจะลงมือ
“เอาหอยทากถ่ายภาพมา ถ่ายสภาพที่เกิดเหตุไว้ก่อน”
เขาชี้ไปทางแม่ทัพอีกครั้ง
“คุณพาคนไปตรวจนับ บันทึกตัวตนกับบาดแผลของผู้ตายให้ชัดเจน”
“แล้วก็หน่วยลาดตระเวนสองคนบนที่สูง แยกกันสอบถาม ดูว่าพวกเขาเห็นอะไรกันแน่”
แม่ทัพชะงักไป ก่อนจะลุกขึ้นทั้งดวงตาแดงก่ำ แล้วตะโกนเสียงห้าว “รับทราบ!”
กองทัพอาณาจักรเริ่มเคลื่อนไหวทันที
แพทย์ทหารตรวจดูศพสองสามร่าง สีหน้ายิ่งมายิ่งเคร่งเครียด
“ท่านแม่ทัพ คนพวกนี้ไม่มีบาดแผลจากปืนคาบศิลาเลยครับ”
เขาชี้ไปที่หน้าอกของคนหนึ่ง
“มีแต่บาดแผลแบบนี้ เหมือนถูกนิ้วแทงทะลุโดยตรง”
แม่ทัพกัดฟันแน่น
“จดไว้”
หน่วยลาดตระเวนสองคนบนที่สูงถูกพาตัวมาสอบปากคำแยกกันด้วย
กษัตริย์ถึงได้สติ แล้วรีบสั่งคนให้ช่วยกันตรวจนับศพ
รอนมองกองทัพอาณาจักรที่กำลังวุ่นอยู่ ก่อนจะหันไปเตือน
“ดูแลหลักฐานให้ดี อย่าให้ใครมาแตะต้อง”
“รอน!”
“นายไม่มีอำนาจสอบสวนระบบซีพี!”
“ใครบอกว่าฉันจะสอบสวนพวกคุณ?”
รอนชี้ไปที่ศพ
“คนที่ตายเป็นทหารอาณาจักร ฉันถามไม่ได้หรือไง?”
“อีกอย่างนะ”
รอนเหลือบมองเขา
“คนฆ่าเป็นซีพีแล้วมันยังไง?”
“ซีพีฆ่าคนแล้วไม่นับว่าเป็นการฆ่าหรือไง?”
“แล้วก็อย่าคิดแตะต้องหลักฐานพวกนี้”
รอนเหลือบมองเจ้าหน้าที่คนหนึ่งที่กำลังจะเข้าใกล้หอยทากถ่ายภาพ
“กองทัพอาณาจักรเก็บไว้ชุดหนึ่ง กองทัพเรือจะเอาไปอีกชุด ถ้าพวกคุณอยากได้สำเนาก็ยื่นคำร้องตามขั้นตอน”
มือที่ยื่นออกมาครึ่งทางของเจ้าหน้าที่ชะงัก ก่อนจะหดกลับไป เขาโกรธจนอกกระเพื่อมแรง
“รอน! นายคิดว่ามีพลเรือโทซาคาซึกิคอยหนุนหลังแล้วจะเข้ามายุ่งกับภารกิจของซีพีตามใจชอบได้หรือไง?!”
อากาศพลันเงียบกริบ เจ้าหน้าที่ซีพีอีกคนแทบจะยื่นมือไปปิดปากเขา
รอนค่อย ๆ หันกลับมา “นายกำลังขู่ฉันอยู่เหรอ?”
“ฉันแค่เตือนนาย!”
“จะเตือนยังไงก็เชิญ”
“แต่รายงานก็ต้องเขียนใช่ไหม?”
รอนมองเจ้าหน้าที่ทั้งสอง
“จะเขียนว่าโจรสลัดฆ่าหรือไง?”
“แล้วบาดแผลจากชิกัน พวกคุณจะอธิบายยังไง?”
ทั้งสองไม่ตอบ
“หรือจะเขียนว่าโดนลูกหลงจากการต่อสู้?”
รอนชี้ไปยังศพที่ถูกมัดมือไพล่หลัง
“คนถูกมัดห้าร้อยคน โดนลูกหลงทั้งหมดเลยหรือไง?”
“...”
“ได้ งั้นก็เขียนตามความจริง”
“ร็อบ ลุจจิสังหารทหารอาณาจักรที่ถูกจับเป็นเชลยห้าร้อยคนระหว่างปฏิบัติภารกิจ”
“ส่วนใครเป็นคนออกคำสั่ง ก็ให้พวกผู้ใหญ่ของพวกคุณไปสืบกันเอง”
“ถ้าพวกคุณไม่กล้าเขียน ฉันเขียนให้เอง”
เจ้าหน้าที่ทั้งสองสบตากัน ไม่มีใครพูดถึงเรื่องเขียนรายงานอีก
ลุจจิพิงกำแพงอยู่ สีหน้ายิ่งดูแย่ลงเรื่อย ๆ
ในที่สุดเจ้าหน้าที่ซีพีอีกคนก็ลดน้ำเสียงลง
“ลุจจิเพิ่งอายุสิบสามเอง! เขายังเป็นเด็ก!”
“อ้าว ตอนนี้เป็นเด็กแล้วเหรอ?”
รอนหัวเราะออกมา
“ตอนฆ่าคนห้าร้อยคน เขาเป็นอัจฉริยะ”
“พอจะเอาผิดขึ้นมา ก็ยกเรื่องที่เขาเพิ่งอายุสิบสามมาพูดงั้นเหรอ?”
สีหน้าเจ้าหน้าที่แข็งค้าง
“นี่...”
“พอเถอะ”
รอนโบกมือ
“ใครต้องรับผิดชอบ ก็ให้คนนั้นรับผิดชอบ”
รอนมองเจ้าหน้าที่ทั้งสอง
“บันทึกเรื่องราวตามจริง ให้ซีพีออกมาชี้แจงกับอาณาจักร แล้วชดใช้เท่าที่ควรชดใช้”
“ส่วนลุจจิจะถูกจัดการยังไง ก็ให้พวกผู้ใหญ่ของพวกคุณตอบมา”
“อย่าคิดใช้คำว่าภารกิจสำเร็จมาปัดเรื่องนี้ทิ้ง”
เจ้าหน้าที่ซีพีทั้งสองหน้าเขียวคล้ำ “นายไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องพวกนี้!”
“เออ ๆ ถูกแล้ว”
รอนกลับพยักหน้ารับ เจ้าหน้าที่ทั้งสองถึงกับชะงัก
“เพราะงั้นฉันก็เลยจะหาคนที่มีสิทธิ์มาไง”
เขาหยิบหอยทากสื่อสารออกมา แล้วเริ่มกดโทรออก
กึก
หอยทากสื่อสารเชื่อมต่อ ใบหน้าดุดันของซาคาซึกิก็ปรากฏขึ้นทันที
“ว่ามา”
“คุณลุง มีเรื่องนิดหน่อย”
“เรียกผู้บังคับบัญชา”
“ครับ คุณลุง”
เส้นเลือดตรงขมับของซาคาซึกิกระตุก
“มีอะไรก็รีบพูดมา!”
“เด็กซีพีที่ได้ชื่อว่าเป็นอัจฉริยะนั่น ฆ่าทหารอาณาจักรที่ถูกมัดไว้ห้าร้อยคน”
รอนเว้นไปครู่หนึ่ง
“ผมอัดเขาไปแล้ว”
ปลายสายเงียบไปสองวินาที
“ฆ่าตายหรือยัง?”
“ยังครับ”
“งั้นเก็บเขาไว้ทำไม?”
“หา???”
สิ้นเสียง สีหน้าของเจ้าหน้าที่ซีพีทั้งสองก็ซีดเผือดทันที
เจ้าหน้าที่ซีพีคนหนึ่งรีบเข้ามาใกล้
“พลเรือโทซาคาซึกิ! ลุจจิกำลังปฏิบัติภารกิจของรัฐบาลโลก!”
“ได้ยินแล้ว”
เสียงของซาคาซึกิเคร่งขรึมลง
“ภารกิจของรัฐบาลโลกกลายเป็นการสังหารหมู่ทหารจากประเทศพันธมิตรตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“เรื่องนี้...”
“กลับไปบอกผู้บังคับบัญชาของพวกคุณ”
“ชีวิตห้าร้อยคน กองทัพเรือจะไม่ยอมรับผิดแทนพวกคุณ”
“ได้ยินแล้วใช่ไหม?”
รอนจับด้ามเจิ้นหยวน
“เออ จริงสิ”
เขามองเจ้าหน้าที่ซีพีทั้งสอง
“เมื่อกี้พวกคุณไม่ได้พูดหรือไงว่า ใครขัดขวางภารกิจ จะจัดการตรงนั้นยังไงก็ได้?”
สีหน้าของทั้งสองเปลี่ยนไป
“พันตรีรอน คุณคิดจะทำอะไร?”
“ไม่มีอะไร”
รอนยิ้ม
“แค่จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าพวกคุณสองคนอ่อนจนน่าสงสาร”
เขาชักเจิ้นหยวนออกมาครึ่งนิ้ว
“ตอนนี้พวกคุณก็ขวางทางฉันอยู่เหมือนกัน”
“ตามกฎของพวกคุณ ฉันก็ฆ่าพวกคุณได้เหมือนกันใช่ไหม?”