ในที่สุดหานต้าฝู่ก็พบโอกาสที่จะเอาชนะซูอี้ จึงออกคำสั่งทันที
“ไป เร่งเดินทางไปยังช่องเขาสองแง่เดี๋ยวนี้ พอถึงแล้วก็แยกย้ายกันตั้งวงล้อมซุ่มยิง!”
“จ้าวเหมิงเซิง นายพาทีมไปซุ่มทางลาดเขาฝั่งตะวันออก ฉันจะพาทีมไปซุ่มทางฝั่งตะวันตก”
“สือเชาสง นายยิงปืนแม่น ไปซุ่มรออยู่บนที่สูงทางตะวันออกเฉียงใต้”
“ขอแค่หน่วยย่อยของซูอี้กล้าเข้ามาในหุบเขา เราก็เล่นงานให้พวกเขาตั้งตัวไม่ทัน”
“ล้อมยิงจากสามทิศ แถมยังมีแนวยิงหนาแน่นขนาดนี้ ต่อให้เป็นเทพเซียนก็หนีไม่รอด!”
หานต้าฝู่ยกมุมปากขึ้น เผยแววโหดเหี้ยม ราวกับมองเห็นจุดจบของซูอี้อยู่ตรงหน้าแล้ว!
จากนั้นคนทั้งสองทีมก็เคลื่อนพลไปยังช่องเขาสองแง่อย่างรวดเร็ว
ขณะเดียวกัน หน่วยย่อยของซูอี้ที่อยู่ลึกเข้าไปในหุบเขาก็พักฟื้นกันเรียบร้อยแล้ว
เมื่อได้ยินขอบเขตพื้นที่เป้าหมายใหม่ แล้วก้มดูแผนที่เทียบกัน ซูอี้ก็ขมวดคิ้วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ไกลเกินไป!
เวลาสองชั่วโมงสำหรับเดินทางนั้นกระชั้นชิดมาก
หากอ้อมไปตามเส้นทางภูเขาปกติ มีโอกาสสูงที่จะไปไม่ทันเวลา
ทางลัดเพียงทางเดียวที่จะช่วยประหยัดเวลาได้ ก็คือช่องเขาสองแง่ที่พาดขวางอยู่กลางเส้นทาง
ถ้าเลือกตัดตรงผ่านช่องเขา อย่างน้อยก็ประหยัดเวลาได้สี่สิบนาที
แต่เมื่อซูอี้มองแนวภูเขาของช่องเขาสองแง่บนแผนที่ ก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอยู่ลึก ๆ
แต่ตอนนี้ไม่มีเส้นทางอื่นให้เลือกแล้ว เขาจึงทำได้แค่กัดฟันนำทีมเดินหน้าไป
ไม่นาน หน่วยย่อยก็มาถึงบริเวณรอบนอกของหุบเขา
ซูอี้สั่งให้หยุดพักอยู่กับที่และระวังรอบด้าน