ราตรีมืดสนิท
ซูอี้นำหน่วยย่อยปักหลักอยู่ในส่วนลึกของป่าทึบ ซ่อนตัวจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็น
ก่อนเที่ยงคืน ซูอี้เรียกทุกคนมาประชุม เพื่อเตรียมน้ำดื่มสำรองสำหรับวันพรุ่งนี้
เขาไม่ได้เลือกออกไปหาแหล่งน้ำ แต่ยังคงใช้วิธีค่อยเป็นค่อยไปอย่างรอบคอบ วิธีเก็บน้ำก็เป็นเทคนิคระดับมืออาชีพตามตำรา
เขาแบ่งคนออกเป็นสองกลุ่ม
กลุ่มหนึ่งขึงเสื้อกันฝนทหารพาดเฉียงไว้บนพุ่มไม้ ใช้ก้อนหินกดมุมทั้งสี่ให้แน่น รวบชายเสื้อด้านล่างเข้าหากันเล็กน้อย แล้ววางปากกระติกน้ำไว้ตรงจุดรองรับ
ช่วงครึ่งหลังของคืนจะมีหมอก ไอน้ำจะควบแน่นบนเสื้อกันฝน แล้วไหลตามเนื้อผ้าลงไปในกระติกน้ำ
อีกกลุ่มขุดหลุมลึกครึ่งเมตรตรงแอ่งทรายที่ต่ำที่สุดในหุบเขา
ปูเสื้อกันฝนไว้ที่ก้นหลุมก่อน จากนั้นวางหญ้าแห้ง ทรายละเอียด และถ่านแห้งเม็ดเล็ก ๆ เรียงขึ้นมาตามลำดับ
คนที่อยู่ข้าง ๆ ค่อย ๆ ตักน้ำโคลนขุ่นที่ซึมขึ้นมาจากก้นหลุมใส่ลงไป เมื่อน้ำกรองผ่านทั้งสามชั้นแล้ว น้ำที่ไหลลงไปก้นหลุมก็ใสสะอาดและเย็นสดชื่น
ตลอดทั้งคืน ทั้งหน่วยเก็บน้ำค้างได้สองกระติก กรองน้ำสะอาดได้อีกสามกระติก เพียงพอให้คนห้าคนประทังไปได้สองวัน
ตลอดกระบวนการ พวกเขาระมัดระวังอย่างยิ่ง ไม่มีการกระทำเสี่ยงแม้แต่น้อย
ทั้งหน่วยราวกับกลมกลืนหายไปในป่า ไม่ทิ้งร่องรอยให้รู้สึกถึงการมีอยู่เลย
ภาพเหตุการณ์นี้ถูกคุณสายสื่อสารส่งกลับไปยังเต็นท์กลุ่มควบคุมการฝึกแบบเรียลไทม์
เหออันปางฟังแล้วพึงพอใจมาก พยักหน้าพูดว่า
“เก็บน้ำค้าง กรองน้ำจากแอ่งทราย ไม่เข้าใกล้แหล่งน้ำ ไม่เดินผ่านพื้นที่โล่ง ตลอดกระบวนการไม่เปิดเผยตำแหน่งเลยสักนิด”
“ดี ดีมาก นี่แหละวิธีการที่ถูกต้องของทหารลาดตระเวนหลังแนวข้าศึก”
“เจ้าหนูซูอี้คนนี้ไม่ธรรมดาเลย!”
เทคนิคเฉพาะทางพวกนี้ แม้แต่ทหารเก่าหลายคนก็อาจยังทำไม่เป็น แต่ซูอี้กลับนำมาใช้จริงในศึกปะทะได้แล้ว