ซูอี้ทอดสายตามองไปทางช่องเขาสองแง่ ในที่สุดก็ตัดสินใจขั้นเด็ดขาด
“ผมตัดสินใจแล้ว ไม่ผ่านช่องเขา แต่จะปีนหน้าผาทางฝั่งตะวันออกขึ้นไป!”
พอได้ยินเช่นนั้น อีกสี่คนที่เหลือต่างพากันตกใจ
เชียนหย่งเอ่ยขึ้นว่า “ซูอี้ ปีนหน้าผาอันตรายเกินไป พวกเราไม่มีอุปกรณ์ปีนเขาแบบมืออาชีพ ถ้าพลาดขึ้นมา มีโอกาสสูงมากที่จะตกหน้าผา!”
หน้าผาสูงชัน ไม่มีเส้นทางให้เดิน
บุ่มบ่ามปีนขึ้นไป ย่อมมีความเสี่ยงสูงมาก
ซูอี้นึกถึงเรื่องนี้อยู่แล้ว จึงเอ่ยว่า “ผมรู้ว่าหน้าผาปีนยาก แต่เมื่อครู่ผมสังเกตภูมิประเทศแล้ว ช่องเขาสองแง่เป็นภูมิประเทศแบบปากถุงมาตรฐาน ถ้าเดินผ่านช่องเขาไป มีโอกาสสูงมากที่จะถูกซุ่มโจมตี”
เชียนหย่งชะงักไป “ถูกซุ่มโจมตี? ใครจะมาซุ่มอยู่ที่นี่?”
ซูอี้ส่ายหน้า “การฝึกซ้อมก็คือการรบจริง ไม่ว่าจะมีคนซุ่มโจมตีหรือไม่ ภูมิประเทศอย่างช่องเขาสองแง่ก็เป็นข้อห้ามใหญ่ในการเคลื่อนทัพตามหลักพิชัยสงคราม ผมไม่มีวันปล่อยให้หน่วยย่อยของตัวเองเสี่ยงกับเรื่องนี้เด็ดขาด”
นี่คือประสบการณ์ที่เขาสรุปได้จากการผ่านสถานการณ์เสี่ยงตายและต่อสู้เอาชีวิตรอดมานับร้อยครั้งในชาติก่อน
สรุปแล้ว ระมัดระวังไว้ย่อมไม่เสียหาย
เขาจะไม่มีวันเอาชีวิตทหารของตัวเองไปเสี่ยงเดิมพันเด็ดขาด
เมื่อรู้ว่าทุกคนยังกังวลอยู่ เขาจึงรีบเสริมว่า
“วางใจเถอะ เส้นทางบนหน้าผาฝั่งตะวันออกผมสำรวจมาแล้ว มีจุดให้เหยียบปีนขึ้นไปได้หลายจุด พวกคุณตามผมให้ดี ปีนขึ้นไปได้แน่นอน”
อีกสี่คนเชื่อคำพูดของเขาอย่างสนิทใจ ไม่มีใครลังเล ต่างพากันพยักหน้า
ทุกคนรีบจัดอุปกรณ์ สะพายปืนไรเฟิลไว้ด้านหลัง แล้วรัดสายอุปกรณ์ให้แน่น
ซูอี้เดินนำหน้าสุด มาถึงเชิงหน้าผา แล้วเป็นคนแรกที่ใช้นิ้วเกาะรอยแยกบนหินปีนขึ้นไป