พ่อค้ายาเสพติดลอดพรมแดนกำลังซื้อขายกันอยู่ แถมยังบุกเข้ามาในเขตทดสอบด้วย!
แถมยังอยู่ใกล้ขนาดนี้อีก!
ทุกคนอดรู้สึกหนังศีรษะชาวาบไม่ได้ ถ้าตอนนั้นเส้นทางคลาดเคลื่อนไป แล้วบังเอิญไปเจอกันเข้าพอดี ผลที่ตามมาคงไม่อาจคาดคิด!
ใครจะรู้ว่าตอนนั้นเหออันปางกลับเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นว่า
“ตอนที่อาชญากรรมเกิดขึ้น ผู้ฝึกคนหนึ่งของฐานเราได้อาสาซุ่มติดตาม รายงานพิกัดแบบเรียลไทม์ และประสานกับหน่วยปราบปรามยาเสพติดตามแนวชายแดนจนปิดล้อมได้สำเร็จ”
“ยิ่งไปกว่านั้น ในสถานการณ์คับขันอย่างยิ่ง เขายังเข้ารับตำแหน่งแทนพลซุ่มยิงของทีมที่ได้รับบาดเจ็บ ยิงนัดเดียวสังหารหัวหน้าพ่อค้ายาเสพติด และช่วยตัวประกันออกมาได้สำเร็จ”
“ที่นี่ ขอให้พวกเราปรบมืออย่างร้อนแรงที่สุด เพื่อแสดงความยินดีแก่ผู้ฝึกคนนี้”
“และผู้ฝึกคนนั้นก็คือซูอี้!”
ทันทีที่เอ่ยชื่อออกมา ทั้งแถวก็เงียบกริบราวกับไม่มีใครอยู่!
ทุกคนหันไปมองซูอี้พร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
“อะไรนะ? ฉัน...ฉันฟังไม่ผิดใช่ไหม? ซูอี้ยิงหัวหน้าพ่อค้ายาเสพติดตายด้วยนัดเดียว แถมยังช่วยตัวประกันด้วยเหรอ?”
“เจ้าเด็กนี่ ถึงกับปิดคดีซื้อขายยาเสพติดข้ามพรมแดนได้ภายในเวลาจำกัดของการทดสอบการอยู่รอดภาคสนามเลยเหรอ?”
“เขา...เขา...เขาไม่ใช่ทหารต่ำหรอกเหรอ? ทหารต่ำเก่งขนาดนี้ได้ด้วยเหรอ?”
ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
น้ำเสียงของพวกเขาล้วนแฝงความตกตะลึงอย่างสุดขีด!
เวลานี้ รอยยิ้มของหานต้าฝู่กับสือเชาสงแข็งค้างไปหมด ความภาคภูมิใจที่เคยเต็มใบหน้าเมื่อครู่หายวับไปในพริบตา
ทั้งสองคนทุ่มเทสุดกำลัง ฝืนทนอยู่สี่วันกว่าจะคว้าอันดับหนึ่งกับอันดับสองมาได้ แต่เมื่อเทียบกับผลงานความดีความชอบของซูอี้แล้ว กลับบางเบาราวกับกระดาษแผ่นเดียว!
ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงปรบมือก็ค่อย ๆ ดังขึ้น
แปะ แปะ แปะ
จากเสียงปรบมือห่างเหินในตอนแรก ค่อย ๆ กลายเป็นเสียงปรบมือดังกึกก้องจากทุกคน
เหออันปางเอ่ยขึ้นอีกครั้งว่า
“เมื่อวานกองบัญชาการกรมได้รับหนังสือแจ้งความดีความชอบอย่างเป็นทางการจากหน่วยปราบปรามยาเสพติดตามแนวชายแดน ตอนนี้กองบัญชาการกองพลกำลังดำเนินขั้นตอนขออนุมัติเกียรติบัตรชั้นสองให้เป็นรายบุคคล”