เจียงเจิ้นกับเว่ยเถิงพุ่งเข้าไปในป่า ก่อนอ้อมไปทางด้านหลังก้อนหินอย่างรวดเร็ว
เมื่ออ้อมไปถึงด้านหลัง ทั้งคู่ก็เพ่งมอง หลิ่วลิ่วนั่งพิงก้อนหินอยู่ ขามีเลือดไหลทะลัก ใบหน้าซีดเผือด
ข้าง ๆ กัน ไอ้ห้ากำปืนลูกซองแน่น คอยโผล่หน้าออกไปเล็งทางด้านหน้าเป็นระยะ พร้อมด่าพึมพำไม่หยุด “ให้ตายสิ ไอ้ใหญ่ทำไมยังไม่พาคนออกมาอีก? ถ้าช้ากว่านี้ พวกเราถูกล้อมจับหมดแน่!”
หลิ่วลิ่วฝืนทนความเจ็บปวดแสนสาหัส พลางพูดว่า “นายจะลนลานไปทำไม ไอ้ใหญ่ฉลาดขนาดนั้น ต้องมีทางออกแน่!”
ทั้งคู่มัวแต่จับตาดูหน่วยลาดตระเวนที่อยู่ด้านหน้า จึงไม่ทันสังเกตเลยว่ามีคนสองคนย่องเข้ามาทางด้านหลังแล้ว
เจียงเจิ้นส่งสัญญาณมือ เว่ยเถิงก็เข้าใจทันที
จากนั้นทั้งสองก็พุ่งออกจากป่าพร้อมกัน ตรงเข้าประชิดด้วยความเร็วสูง
ก่อนที่ไอ้ห้ากับหลิ่วลิ่วจะทันตั้งตัว ทั้งคู่ก็พุ่งเข้าใส่แล้ว!
เจียงเจิ้นคว้าข้อมือข้างที่ไอ้ห้าถือปืนไว้ แล้วบิดกลับอย่างแรง!
กร๊อบ!
เสียงกระดูกหักผสมกับเสียงร้องโหยหวนของไอ้ห้า ดังก้องไปทั่วผืนป่า
ปืนลูกซองร่วงกระแทกพื้นเสียงดังโครม
ส่วนเว่ยเถิงก็ลงมืออย่างรวดเร็วไม่แพ้กัน เขาล็อกแขนหลิ่วลิ่วไว้แล้วใช้เข่ากดตรงหลังส่วนล่าง ไม่เปิดโอกาสให้ขัดขืนเลยแม้แต่น้อย
ทั้งหมดเกิดขึ้นในเวลาไม่ถึงสองวินาที!
นักโทษหลบหนีสองคนถูกกดแนบกับพื้นโคลนอย่างแน่นหนา
แทบจะในเวลาเดียวกัน ซุนเทาก็นำกำลังเข้าประชิดและควบคุมตัวโจรโหดทั้งสองไว้ได้
ขณะเดียวกัน ภายในรูเหมือง
ไอ้สามกับไอ้สี่ร้อนใจจนกระทืบเท้าไม่หยุด