ขณะที่ทุกหน่วยย่อยเลือกใช้ยุทธวิธีค่อยเป็นค่อยไป มีเพียงทีมออลสตาร์ของหานต้าฝู่ที่เคลื่อนไหวอย่างอิสระบนสนามรบ สลับตำแหน่งกันไม่หยุด
เหออันปางกับหลวีฮัวสบตากัน ก็เข้าใจทันที
พวกเขาอาศัยที่ในทีมมีแต่มือท็อป ความสามารถในการรบเดี่ยวเหนือกว่า จึงใช้ยุทธวิธีบุกกวาดตรง ๆ
ตั้งใจออกตามหาศัตรู กำจัดฝ่ายตรงข้ามอย่างรวดเร็ว จบศึกให้ไว
เหออันปางส่ายหน้า “บุกทะลวงอย่างบุ่มบ่ามในป่าแบบนี้เสี่ยงมาก พลาดเพียงนิดเดียวก็อาจไม่มีวันได้กลับมา ไอ้หนุ่มหานต้าฝู่คนนี้ ไม่เคยเข้าใจเลยว่าจุดอ่อนของตัวเองอยู่ตรงไหน”
หลวีฮัวพยักหน้า “หานต้าฝู่ให้ความสำคัญกับแพ้ชนะมากเกินไป อยากชนะจนใจร้อน คนแบบนี้ไม่เหมาะจะเป็นผู้บังคับบัญชาจริง ๆ”
ทั้งสองมองกระบะทราย คิ้วขมวดแน่น
เวลาผ่านไปทีละนาที เผลอแป๊บเดียวก็เข้าสู่ชั่วโมงที่ห้าของการประเมิน
วิทยุสื่อสารของทุกทีมส่งเสียงจากกลุ่มควบคุมการฝึกขึ้นพร้อมกัน
“การบีบพื้นที่ครั้งแรก ขอบเขตใหม่ได้ซิงก์ไปยังแผนที่ของทุกทีมแล้ว ต้องเข้าสู่พื้นที่ที่กำหนดภายในสองชั่วโมง หากเกินเวลา จะถูกตัดสิทธิ์ทันที”
ทันทีที่มีคำสั่ง ธงเล็ก ๆ บนแผนที่ก็แทบจะขยับพร้อมกัน
ทั้งห้าทีมปรับทิศทางมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ใหม่ตรงกลาง แล้วเริ่มออกเดินทาง
มีเพียงธงเขียวเล็ก ๆ ที่มุมตะวันตกเฉียงใต้เท่านั้นที่ยังนิ่งสนิท
หลวีฮัวร้องขึ้นอย่างสงสัย “แปลกจัง ทำไมทีมของซูอี้ไม่ขยับเลย?”
เหออันปางมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ “เขากำลังรอจังหวะ”