วันรุ่งขึ้น เวลาแปดโมงตรง
ที่จุดรวมพลซึ่งกำหนดไว้ทางตะวันตกของลานฝึกใหญ่ มีร่างสี่ร่างยืนตัวตรง
ซูอี้ อู่อวี้หลง โจวเทียนเทียน และเจิ้งเจ๋อไห่แต่งกายพร้อมสรรพ เป้สนามจัดทรงเหลี่ยมเรียบร้อย อุปกรณ์พกพาวางตามระเบียบ เครื่องแบบดูเนี้ยบเรียบร้อย ทั้งสี่ยืนนิ่งรอเจ้าหน้าที่มารับตัว
สายตาของพวกเขามักเหลือบไปทางอาคารพักของกองทหารใหม่ แววตาล้วนซ่อนความผิดหวังไว้
ตลอดสามเดือนหลังเข้ากองทัพ ซุนเทาคือหัวหน้าหมู่คนแรกในชีวิตทหารของพวกเขา
จากชายหนุ่มพลเรือนที่ยืนท่าตัวตรงได้ไม่มั่นคง จนกลายเป็นทหารต่ำที่ผ่านพิธีประดับยศอย่างสมบูรณ์ ทั้งหมดเป็นเพราะหัวหน้าหมู่หน้าขรึมคนนี้ฝึกพวกเขาอย่างเข้มงวด คอยแก้ไขรายละเอียดเล็กน้อย และนำพาพวกเขามาสู่เส้นทางที่ถูกต้อง
อู่อวี้หลงเบะปาก พึมพำเสียงเบา “นึกว่าก่อนกลับจะได้ลาหัวหน้าหมู่สักคำ ที่ไหนได้ แม้แต่เงาก็ยังไม่เห็น”
โจวเทียนเทียนกับเจิ้งเจ๋อไห่พยักหน้าเงียบ ๆ เม้มปากแน่น เห็นได้ชัดว่าในใจก็รู้สึกอาลัยอาวรณ์ไม่ต่างกัน
ซูอี้เห็นท่าทางของพวกเขา จึงเอ่ยปลอบว่า
“ทุกคนไม่ต้องคิดมาก พวกเราอยู่ในเขตที่ตั้งของกรมเดียวกัน ยังไงก็มีโอกาสได้เจอกัน”
“ถ้าจริงใจ ก็พอไปประจำหน่วยแล้วตั้งใจฝึก ทำผลงานให้โดดเด่น”
“คราวหน้าเจอหัวหน้าหมู่คนเก่า จะได้ให้เขารู้ว่าพวกเราไม่ได้ทำให้เขาเสียหน้า เรื่องนี้สำคัญกว่าอะไรทั้งนั้น”
ทั้งสามได้ฟังแล้วก็พากันเก็บอารมณ์ ตั้งหลังตรงขึ้นอีกครั้ง
ผ่านไปไม่ถึงสองนาที นายทหารในชุดพรางไพรคนหนึ่งก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ผู้มาใหม่ติดยศร้อยโทอยู่บนบ่า ฝีเท้ามั่นคงหนักแน่น ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายเฉียบคมของคนที่คลุกคลีอยู่กับสนามฝึกมานาน