หลังจัดการทหารยามสองนายแล้ว ซูอี้ก็แนบตัวไปกับผนังถ้ำ ลื่นไถลเข้าไปในเงามืด
ลึกเข้าไปในถ้ำมีตะเกียงน้ำมันแขวนอยู่สองดวง แสงสีเหลืองสลัวส่องไหวอยู่บนผนังหินขรุขระ
ยิ่งเดินลึกเข้าไป เสียงสนทนาจากด้านในก็ยิ่งได้ยินชัดเจน
“ผู้บังคับกองพันครับ มีเสียงปืนดังมาจากด้านนอกปากถ้ำ คาดว่ามีหน่วยลาดตระเวนหน่วยหนึ่งบุกเข้ามาในเขตเฝ้าระวังครับ”
“หน่วยลาดตระเวนเคลื่อนกำลังเข้าไปแล้ว ดูท่าจะเป็นกองกำลังที่ลอบเข้ามาเมื่อวาน”
น้ำเสียงของนายทหารเสนาธิการฟังดูร้อนใจอยู่บ้าง
เสียงของหูปิงดังตามมาติด ๆ เจือความขุ่นเคืองอยู่หลายส่วน “เหลวไหล! หน่วยเล็ก ๆ เมื่อวานไม่ถูกหมวดลาดตระเวนไล่ออกจากเขตชั้นนอกไปแล้วหรือ? ไล่ตามไปติด ๆ ตั้งหลายสิบหลี่ จะลอบเข้ามาถึงที่นี่ได้ยังไง?”
ในใจเขาเองก็แทบไม่อยากเชื่อ
ศูนย์บัญชาการที่หมู่บ้านลวงด้านนอกไม่มีความเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย กลับเกิดการปะทะกันขึ้นข้างศูนย์บัญชาการจริงเสียอย่างนั้น
หรือว่าหน่วยย่อยนี้จะหาที่นี่เจอจริง ๆ?
แต่เพียงชั่ววินาทีเดียว เขาก็ปฏิเสธความคิดนี้ทันที พลางพึมพำว่า
“เป็นไปไม่ได้ ทหารของหลี่เถี่ยจะเก่งแค่ไหน ก็ไม่มีทางมองแผนศูนย์บัญชาการจริงกับศูนย์บัญชาการปลอมของผมออกหรอก”
“ผมว่าเจอกับหน่วยลาดตระเวนโดยบังเอิญมากกว่า”
“คุณสายสื่อสาร ติดต่อหัวหน้าหมวดลาดตระเวนเดี๋ยวนี้ ให้เขาแบ่งคนมาจัดการพวกนี้”
“รับทราบ!”
คุณสายสื่อสารขานรับ แล้วเพิ่งยื่นมือไปแตะวิทยุสื่อสาร
ทว่าวิทยุกลับส่งเสียงซ่าแทรกขึ้นมาก่อน
เสียงของหัวหน้าหมวดลาดตระเวนดังออกมาจากวิทยุพร้อมเสียงหอบหายใจ