ขณะนั้นเอง
ในเต็นท์กลุ่มควบคุมการฝึก โคมไฟสีน้ำเงินสี่ดวงที่แทนหน่วยของจ้าวเหมิงเซิงดับลงพร้อมกันในชั่วพริบตา
หลวีฮัวกับเหออันปางเพิ่งสูบบุหรี่กันเสร็จ พอเดินเข้ามาก็ชะงักงัน!
“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมสมาชิกหน่วยย่อยของจ้าวเหมิงเซิงถึงตายหมดแล้ว?”
“คุณสายสื่อสาร รีบรายงานสถานการณ์เมื่อครู่นี้เดี๋ยวนี้!”
จากนั้นคุณสายสื่อสารก็เล่าเหตุการณ์ที่ซูอี้จัดการหน่วยของจ้าวเหมิงเซิงบนเนินเขาฝั่งตะวันออกให้ฟัง
พอฟังจบ หลวีฮัวกับเหออันปางก็พากันตกตะลึง
“อะไรนะ? เจ้าหนูซูอี้ไม่ได้เลือกอ้อมผ่านไปเงียบ ๆ แต่กลับใช้การซุ่มยิงสวนกลับ กวาดหน่วยของจ้าวเหมิงเซิงเรียบเลยหรือ!”
“พระเจ้า! เจ้าหนูนี่ทำได้ยังไงกัน?”
เกินจะจินตนาการ!
เหลือเชื่อจนจินตนาการไม่ออกจริง ๆ!
ต้องรู้ก่อนว่าหน่วยย่อยของจ้าวเหมิงเซิงพรางตัวอยู่กับที่ ด้วยฝีมือของพวกเขา ต่อให้อยู่ห่างกันแค่ห้าเมตรก็ยังยากจะสังเกตเห็น
ซูอี้มองเห็นหน่วยย่อยของจ้าวเหมิงเซิงที่ซ่อนอยู่ใต้ใบไม้ร่วงได้ยังไง ทั้งที่อยู่ไกลขนาดนั้น แถมยังอยู่ระหว่างเดินทัพเร่งรีบอีก?
หรือว่าเจ้าหนูนั่นมีตาทิพย์กันแน่?
“เก่งจริง ๆ! ทำเอาฉันเปิดหูเปิดตาเลย!”
“ลอบจัดการยามได้อย่างยอดเยี่ยม คนเดียวก็ดึงกำลังยิงทั้งหมดของอีกฝ่ายออกมาได้”
“การประสานงานทางยุทธวิธี การกะจังหวะ ทุกอย่างได้คะแนนเต็ม!”
“คนของจ้าวเหมิงเซิงยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคู่ต่อสู้มาจากทางไหน เจ้าหนูซูอี้นี่ฝีมือไม่ธรรมดาจริง ๆ!”
น้ำเสียงของเหออันปางเต็มไปด้วยความชื่นชม
ในเวลาเดียวกัน