เสียงทะเลาะวิวาทในหุบเขายังคงดังต่อไป
หานต้าฝู่หน้าตึงเครียด เขาคำรามเสียงต่ำว่า
“เงียบให้หมด!”
“ตอนนี้หน่วยย่อยของซูอี้หลุดออกจากวงล้อมไปแล้ว การซุ่มโจมตีล้มเหลว”
“เวลามีจำกัด ถ้ายังเข้าไปในพื้นที่ที่กำหนดไม่ทัน พวกเราก็จะถูกคัดออก”
“พวกแกอยากเห็นผลลัพธ์แบบนั้นหรือไง?”
“ถ้าอยากก็เถียงกันต่อไปสิ พอกลับถึงหน่วยแล้ว ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าพวกแกจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!”
พอพูดถึงศักดิ์ศรี ก็ราวกับจี้จุดอ่อนของเหล่ามือท็อปเข้าให้
ทุกคนถึงยอมหุบปากลงอย่างไม่เต็มใจ
จากนั้น ภายใต้การนำของหานต้าฝู่ หน่วยย่อยก็ออกเดินทางอีกครั้ง มุ่งหน้าออกจากหุบเขาเพื่อให้ไปถึงพื้นที่ที่กำหนดภายในเวลาที่กำหนด
สมาชิกเดินกันอย่างกระจัดกระจาย รูปขบวนหลวมโครก ไม่มีแม้แต่การเฝ้าระวังพื้นฐานทางปีกทั้งสองข้าง
ดูเหมือนหัวหน้าหน่วยจะจัดการเรื่องนี้ให้สงบลงแล้ว แต่ที่จริงสมาชิกในหน่วยต่างก็ไม่มีใครยอมใคร
ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า หน่วยย่อยของซูอี้ที่หนีออกไปแล้วจะวางแผนซุ่มโจมตีสวนกลับไว้ที่ปากหุบเขา!
หานต้าฝู่เดินนำอยู่หน้าสุด พอก้าวพ้นปากหุบเขา แสงแดดก็แยงตา เขายกมือขึ้นบังแสงที่ส่องเข้ามาตามสัญชาตญาณ
“ให้ตายสิ โอกาสดีขนาดนี้ยังจัดการซูอี้ไม่ได้ ถือว่ามันโชคดีไป!”
“รอดูเถอะ พอไปถึงพื้นที่ใหม่ ฉันจะรวมกำลังยิงใส่มัน แล้วตัดสินกันให้รู้เรื่อง!”
หานต้าฝู่กำลังอัดอั้นด้วยความโกรธ จนถึงกับลืมหยุดสังเกตความเคลื่อนไหวทั้งสองข้างทาง
ในสายตาเขา ซูอี้คงหนีไปไกลแล้วแน่นอน
เพราะเพิ่งหนีออกจากวงซุ่มโจมตี คนทั่วไปย่อมรีบหนีไปให้ไกลที่สุด
แต่ใครจะไปคิดว่าซูอี้ไม่ใช่คนทั่วไป!
หน่วยย่อยเพิ่งเดินออกจากหุบเขาไปได้ไม่กี่วินาที
ทันใดนั้น เสียงสั่งการก็ดังขึ้น “ยิงมันเลย!”