ฝนยังคงตกลงมา
ทัศนวิสัยพร่ามัวไปหมด
ตอนที่สือเชาสงพาทหารสามนายมาถึงปีกแนวรบ การสู้รบที่นี่ก็จบลงแล้ว เปลวเพลิงแห่งสงครามลุกลามไปยังที่อื่น
เสียงปืนจากที่ไกลดังรวมอยู่ทางแนวหน้า
ฝ่ายแดงกำลังระดมกำลังโจมตีแนวป้องกันด้านหน้าอย่างหนักหน่วง
สือเชาสงกำลังจะพาคนไปสนับสนุน แต่จู่ ๆ ก็เห็นเงาร่างที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง ทว่าน่ารังเกียจชวนให้เคียดแค้น ยืนอยู่ในคูน้ำไม่ไกลนัก
คนคนนั้นคือซูอี้!
เขายืนอยู่ตรงนั้น จ้องสือเชาสงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
แม้ไม่พูดสักคำ แค่ยืนเฉย ๆ ก็ทำให้สือเชาสงรู้สึกเหมือนถูกหยามเกียรติอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!
เห็นได้ชัดว่าซูอี้ตั้งใจรอเขาอยู่ที่นี่!
สือเชาสงเดือดดาล เตรียมจะยิงทันที แต่ตอนที่เพิ่งยกปืนเล็ง ซูอี้ก็หายไปแล้ว!
ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าต่อเนื่องที่ไม่เร่งไม่ช้า กำลังมุ่งลึกเข้าไปในคูน้ำ
“บ้าเอ๊ย! ตามไป! อย่าให้มันหนีไปได้!”
สือเชาสงกัดฟัน คว้าปืนไรเฟิลแล้วพุ่งไปตามสนามเพลาะ
ฝนตกหนักชะล้างพื้นดินที่เต็มไปด้วยโคลน
ย่ำเท้าลงไปแต่ละก้าว ก็จมเป็นหลุมทุกก้าว
ทหารทั้งสี่คนที่อยู่ข้างหลังไล่ตามมาติด ๆ
แต่ซูอี้กลับไม่ได้วิ่งเร็ว เขารักษาระยะห่างจากคนที่ตามมาให้ไม่ใกล้ไม่ไกลอยู่ตลอด
ทั้งยังอาศัยภูมิประเทศกำบัง ค่อย ๆ วกอ้อมอย่างไม่รีบร้อน และหันกลับมายิงเป็นครั้งคราว
สือเชาสงกับพวกต้องไล่ตามไปพลางหลบกระสุนไปพลาง ทั้งที่เป็นฝ่ายไล่ล่า กลับดูทุลักทุเลอย่างยิ่ง
เสียงหัวเราะเยาะของซูอี้ดังมาจากม่านฝน
“สือเชาสง คราวก่อนที่ช่องเขาสองแง่ นายก็ติดกับดักของฉัน โดนฉันยิงตายไปนัดหนึ่งแล้ว”