ลูกไฟลูกนั้นมีขนาดใหญ่เกือบครึ่งตัวคน!
ทันทีที่มันถูกปล่อยออกมา
เสิ่นอิงเฉิง เผยหงชิง เย่เยี่ยน และเหยียนจื่อหมิงต่างตกตะลึง!
เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา
นับตั้งแต่อี้ซีหรานปลุกพลังพิเศษขึ้นมา เขาไม่เคยปล่อยพลังลูกใหญ่ขนาดนี้ออกมาเลย!
คราวนี้พลังของเขาระเบิดออกมาอย่างฉับพลัน
ลูกไฟพุ่งตรงเข้าใส่เย่ซี
เสิ่นอิงเฉิงตอบสนองอย่างรวดเร็ว รีบสร้างกำแพงน้ำแข็งบาง ๆ ขึ้นตรงหน้าเย่ซี สกัดการโจมตีจากลูกไฟก้อนนั้นไว้ได้ทันที!
ปัง!
ลูกไฟกระแทกเข้ากับกำแพงน้ำแข็ง
กำแพงน้ำแข็งแตกกระจาย
ลูกไฟดับลงพร้อมกัน
อี้ซีหรานหอบหายใจ ดวงตาทั้งสองข้างลุกโชนด้วยโทสะ จ้องเย่ซีเขม็ง ราวกับอยากสับเธอเป็นหมื่นชิ้น!
“พี่เสิ่น! เธอเกือบตีผมตายอยู่แล้ว พี่จะช่วยเธอทำไม?!”
เขาเดือดดาลจนแทบคลั่ง ความสนใจยังจมอยู่กับการคิดว่าจะเอาคืนเย่ซีอย่างสาสมได้อย่างไร!
เย่ซีเล่นงานเขาจนมีสภาพเหมือนหมาตกน้ำ
แต่กลับทำตัวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พูดกับเสิ่นอิงเฉิงและคนอื่น ๆ อย่างเอื่อยเฉื่อยว่า “เห็นแล้วใช่ไหม? พอแพ้ก็รับไม่ได้ เขาสมควรถูกอัดแล้ว ถึงได้เปลืองพลังพิเศษดี ๆ ไปเปล่า ๆ ไม่มีปัญหาอะไรที่อัดสักยกแล้วแก้ไม่ได้ ถ้ายกเดียวไม่พอ ก็อัดเพิ่มอีกสักสองสามยก”
“แม่งเอ๊ย!”
อี้ซีหรานโกรธจนแทบกระอักเลือด กลอกตาก่อนจะเป็นลมเพราะคำพูดของเธอ
“ซีหราน!”
เย่เยี่ยนร้อนใจ รีบก้าวเข้าไปปล่อยพลังพิเศษรักษาบาดแผลให้เขา ก่อนมองเย่ซีอย่างไม่เห็นด้วย “เสี่ยวซี ต่อให้จะใช้วิธีนี้ อย่างน้อยก็น่าจะบอกกันก่อน ถ้าตีเขาจนเจ็บหนักขึ้นมาจะทำยังไง?”