“รั่วฉิง นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ”
เย่เยี่ยนมองฟู่รั่วฉิงที่อายุไล่เลี่ยกับน้องสาวของตัวเอง แล้วปลอบโยนอย่างอ่อนโยน “เธอทำเต็มที่แล้ว เสี่ยวซีบอกไว้ว่า พลังพิเศษสายจิตของเธอแตกต่างจากพลังของพวกเราอยู่แล้ว เธอต้องปรับตัวด้วยตัวเอง แถมยังต้องแบกรับอะไรมากกว่าพวกเราอีก”
เหยียนจื่อหมิงกล่าวเสริม “ใช่ พี่เยี่ยนพูดถูก พวกเราไม่โทษเธอเรื่องนี้หรอก”
เผยหงชิงหรี่ตาลงเล็กน้อย มองฟู่รั่วฉิง “แทนที่จะเอาแต่โทษตัวเอง สู้หาทางควบคุมพลังของตัวเองให้ได้โดยเร็วจะดีกว่า”
“อืม พี่เผย ฉันเข้าใจแล้ว ขอบคุณทุกคนที่ให้กำลังใจนะ”
ฟู่รั่วฉิงถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะหันไปมองเย่ซีที่ยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ แล้วกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณเธอด้วยนะ เย่ซี”
“หืม?”
เย่ซียกคิ้ว พูดอย่างเกียจคร้าน “ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”
“ทำสิ”
ฟู่รั่วฉิงมองเธอ “ฉันฟังทุกคำที่เธอพูดแล้ว หลังจากนั้นก็เริ่มจัดระเบียบข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับมา ได้ผลดีมากเลย!”
ถึงอย่างไรเธอก็ไม่ชอบเย่ซี
แต่ก็ต้องยอมรับว่าคำพูดของเย่ซีช่วยเธอได้มากจริง ๆ!
พลังพิเศษของทุกคนล้วนแตกต่างกัน
ยิ่งพลังพิเศษสายจิตของเธอด้วยแล้ว
การจะใช้พลังสายจิตให้แข็งแกร่งขึ้น จำเป็นต้องลองผิดลองถูกและค้นหาด้วยตัวเอง
คำพูดของเย่ซีเป็นดั่งแสงนำทาง ทำให้เธอที่จิตใจปั่นป่วนยุ่งเหยิงมองเห็นทิศทางขึ้นมาได้ในทันที!
ดังนั้น เธอจึงคิดว่าการเอ่ยขอบคุณเย่ซีสักคำไม่ได้เกินเลยอะไร