ฟ้าเริ่มมืดลงทีละน้อย
เซียวรั่วถังที่อยู่ในบ้านนั่งไม่ติด
เธอคอยเดินไปแนบประตูเป็นพัก ๆ แล้วมองลอดช่องออกไปข้างนอก
หิมะด้านนอกตกหนักมาก ผืนฟ้าดินขาวโพลนไปหมด แม้แต่ทางขึ้นเขาที่อยู่ไกลออกไปก็ยังมองไม่ชัด
ทางไปสหกรณ์ตำบลเดินลำบาก ไปกลับตั้งหลายสิบลี้ ยิ่งรอเธอก็ยิ่งกระวนกระวาย
สวีฉางเล่อไม่ได้พกแม้แต่ปืนล่าสัตว์ติดตัวไป มีแค่มีดเล่มเล็กเล่มเดียว
ถ้าบังเอิญเจอพวกปลอกแขนแดง หรือถูกพวกอันธพาลในตลาดมืดหมายหัวขึ้นมา จะทำยังไงดี
เซียวรั่วถังจับชายเสื้อบุฝ้ายไว้แน่น ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
ตอนที่เธอร้อนใจจนเกือบจะออกไปตามหา เงาดำร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนถนนนอกประตูรั้ว
เซียวรั่วถังรีบแนบดวงตากับช่องประตู
หิมะหนาเกาะเต็มตัวชายคนนั้น บนหลังยังสะพายหม้อเหล็กใบหนึ่งไว้ด้วย
“ฉางเล่อ!”
เซียวรั่วถังไม่สนลมหนาวที่บาดผิวด้านนอก รีบเปิดประตูพรวดออกไป ขอบตาแดงก่ำทันที
สวีฉางเล่อเดินเข้าลานบ้าน ปิดประตูให้สนิท ก่อนจะดึงผ้าพันคอออกจากคอ
“หนาวขนาดนี้ ออกมาทำไม รีบเข้าบ้านเถอะ”
เซียวรั่วถังรีบวิ่งเข้ามา ยื่นมือปัดหิมะที่ติดอยู่บนตัวเขา
“นายหายไปทั้งวัน ฉันเป็นห่วงแทบตายอยู่แล้ว”
“กลัวอะไร ฉันโตมาในป่าเขา จะปล่อยให้ลมกับหิมะกินเอาง่าย ๆ ได้ยังไง”
สวีฉางเล่อหัวเราะเบา ๆ ก้าวยาว ๆ เข้าไปในบ้าน ปลดตะกร้าสะพายหลังลงมาวางไว้ข้างเตียงเตา
เขายกหม้อเหล็กลงมาวางบนโต๊ะไม้
“นายซื้อหม้อเหล็กกลับมาจริง ๆ เหรอ?”
เซียวรั่วถังเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“มีมากกว่าหม้อเหล็กอีก ดูสิว่าข้างล่างมีอะไร”
สวีฉางเล่อแก้เชือกป่านที่รัดตะกร้าไว้ แล้วเริ่มหยิบของออกมาทีละชิ้น