หน้าบากยืนนิ่งอยู่กับที่ เขารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่เจ้าลิงผอมกับต้าจวินที่อยู่ข้างหลังกลับถูกความโลภบังตาจนไม่ทันคิด
ในสายตาพวกเขา ไอ้บ้านนอกที่มาจากชนบทขี้ขลาดจะตาย คงกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อไปแล้ว
“พี่ใหญ่ ไอ้หมอนี่ทิ้งของติดตัวทั้งหมดไว้เลย”
เจ้าลิงผอมหอบหายใจแรง สายตาจับจ้องหม้อเหล็ก
“ไม่รู้จะได้เงินสักเท่าไร มีทั้งแป้งขาว ฝ้ายใหม่ แล้วยังมีหม้อเหล็กอีก”
ต้าจวินผลักเจ้าลิงผอมออก แล้วก้าวยาว ๆ พุ่งไปข้างหน้า
“รวยแล้วโว้ย วันนี้ดวงดีชะมัด”
เจ้าลิงผอมจะยอมให้ตามหลังได้ยังไง เขาสบถด่าแล้วเร่งฝีเท้าพุ่งตามไป
“ไสหัวไป เห็นด้วยกันก็ต้องแบ่งกัน ฉันเห็นก่อน”
“ใครคว้าได้ก่อนก็เป็นของคนนั้น”
ทั้งคู่พุ่งเข้าใส่หม้อเหล็กแข่งกัน คนหนึ่งอยู่ข้างหน้าอีกคนไล่ตาม ในสายตาพวกเขา สิ่งนั้นไม่ใช่หม้อเหล็ก แต่เป็นเงินก้อนโตกับเนื้อมัน ๆ
เจ้าลิงผอมก้าวข้ามลำต้นป็อปลาร์ที่ล้มขวางอยู่บนพื้น อีกนิดเดียวก็จะถึงขอบหม้อเหล็กแล้ว
วินาทีถัดมา เหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
ลวดเหล็กเส้นเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้หิมะพลันรัดแน่น พันข้อเท้าขวาของเจ้าลิงผอมไว้แน่น
มันคือกับดักบ่วงต่อเนื่องที่นายพรานเฒ่าใช้จับหมูป่า
เมื่อถูกแรงดึง ลำต้นเบิร์ชที่เดิมถูกหิมะหนักกดจนโค้งงอก็ดีดกลับอย่างฉับพลัน
แรงดึงมหาศาลส่งผ่านลวดเหล็กมา เจ้าลิงผอมหัวห้อยลง ขาชี้ฟ้า ร่างทั้งร่างถูกแขวนลอยกลางอากาศ
แรงดีดมหาศาลจากลำต้นบิดขาส่วนล่างของเขาจนผิดรูป กระดูกหักดังกร๊อบ
“อ๊าก!”
เจ้าลิงผอมกุมขาส่วนล่างที่หักงอ ร่างแกว่งไปมาอย่างรุนแรงอยู่กลางอากาศ น้ำตากับน้ำมูกเลอะเต็มหน้า
ต้าจวินที่ตามหลังมาตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า แต่ขากลับหยุดไม่ทัน