สวีฉางเล่อรีบเดินไปยังต้นสนแดงเก่าแก่
เขายื่นมือไปแตะรอยกรงเล็บ
เปลือกไม้ตรงที่ถูกขูดออกกว้างกว่าครึ่งเมตร รอยกรงเล็บลึกเข้าไปในเนื้อไม้ถึงสองชุ่น
บนเสี้ยนไม้ที่ม้วนงอตรงขอบ มีขนสัตว์ติดอยู่หลายกระจุก
ด้วยค่าสภาพจิตใจที่สูงถึง 12 แต้ม เขาจึงสังเกตได้อย่างละเอียดเป็นพิเศษ ประสบการณ์ติดตามรอยในป่าผุดขึ้นมาในหัว
รอยนี้ไม่มีทางเป็นฝีมือของหมูป่าแน่นอน
หมูป่าทำได้แค่ใช้ขนแข็งบนตัวถูไถกับเปลือกไม้ ส่วนรอยข่วนที่มีลักษณะเป็นตะขอแบบนี้ เป็นรอยกรงเล็บหมีชัด ๆ
รอยข่วนอยู่สูงเกินสองเมตรยี่สิบเซนติเมตร นั่นหมายความว่าเวลาสัตว์ตัวนั้นยืนขึ้น ลำตัวของมันต้องใหญ่โตน่าตกใจ
สวีฉางเล่อกะน้ำหนักคร่าว ๆ ในใจ หมีดำโตเต็มวัยตัวนี้หนักอย่างน้อยสี่ร้อยถึงห้าร้อยจิน
ในป่าลึกแถบตงเป่ย เจ้าสิ่งนี้ถูกเรียกว่าราชันแห่งโพรงจำศีล
ดูจากความแข็งของยางสนที่ซึมออกมารอบรอยข่วน น่าจะเป็นร่องรอยที่หมีดำทิ้งไว้ตอนหาที่ทำรังพักก่อนเข้าฤดูหนาว
ตอนนี้หิมะตกหนักจนปิดทางขึ้นเขา ผลไม้ป่าและลูกโอ๊กในป่าถูกหิมะหนาปกคลุมไปหมดแล้ว
หมีดำจำนวนมากที่สะสมไขมันไว้ไม่พอจึงหลับไม่สนิทนัก แค่มีเสียงนิดหน่อยก็สะดุ้งตื่น กลายเป็นสัตว์หิวโซที่เดินเพ่นพ่านไปทั่ว
สวีฉางเล่อกระชับปืนแก๊ปเก่าที่สะพายอยู่บนหลัง
ถ้าหมีดำหิวโซขนาดนี้ได้กลิ่นเลือดแล้วลงเขามา บ้านดินในหมู่บ้านคงทนฝ่ามือมันไม่ไหว
แต่ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือจัดการฝูงหมูป่าให้ได้ก่อน
หมูป่าวิ่งเร็ว แถมยังกินจุ ถ้าพวกมันวิ่งตามทิศทางลมไปถึงปากหมู่บ้าน ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว
สวีฉางเล่อดึงความคิดกลับมา แล้วหันไปสำรวจภูมิประเทศของช่องเขาปากเหยี่ยว
สองข้างเป็นหน้าผาสูงชัน มีแท่งน้ำแข็งห้อยอยู่บนผาหินโล่ง ๆ