เลื่อนลากไม้ที่ว่างเปล่าจอดอยู่กลางลานกว้างของที่ทำการกองพล
ล่อใหญ่สีเทาหลายตัวที่ลากเกวียนเหนื่อยจนพ่นไอขาวออกมา บนพื้นเกวียนไม่มีแม้แต่มุมกระสอบป่านใส่ธัญพืชให้เห็น
ทั้งในและนอกลานเต็มไปด้วยสมาชิกชุมชนที่ได้ข่าวแล้วรีบมารวมตัวกัน ผู้หญิงผู้ชาย เด็กและคนแก่ ต่างเบียดกันแน่นขนัดจนปิดทางเข้าลานสนิท
“หัวหน้ากองพล ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
“แล้วธัญพืชช่วยเหลือช่วงขาดแคลนฤดูใบไม้ผลิที่สหกรณ์ตำบลอนุมัติมาล่ะ?”
“ก้นโอ่งที่บ้านแห้งจนเห็นเงาคนแล้ว ถ้ายังไม่มีข้าวหุงกินอีก ทั้งบ้านคงต้องแทะเปลือกไม้กันจริง ๆ แล้ว!”
หญิงชราหลายคนในกลุ่มร้อนใจจนร้องไห้ พลางตะโกนเสียงดังสุดกำลัง
จ้าวกว่างซานก้มหน้าคอตก นั่งยอง ๆ อยู่ข้างโม่หิน ไม่พูดอะไรสักคำ
ในมือเขากำกล้องยาสูบไว้ แสงไฟวูบไหวสว่างบ้างริบหรี่บ้าง เส้นเลือดบนหลังมือปูดโปนขึ้นทีละเส้น
ไม่ว่าชาวบ้านรอบตัวจะซักถามอย่างไร เขาก็เอาแต่ก้มหน้าสูบยา ต่อให้กัดริมฝีปากจนแตกก็ไม่ยอมพูดออกมาสักคำ
เซียวรั่วถังยืนอยู่ตรงประตูบ้าน ได้ยินเสียงร้องไห้และเสียงเอะอะจากที่ทำการกองพล ใบหน้าก็ซีดลงเล็กน้อย
เธอดึงชายเสื้อสวีฉางเล่อไว้ แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“ฉางเล่อ ธัญพืชช่วยเหลือมีปัญหาหรือเปล่า?”
“ช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิเป็นตอนที่อาหารเก่าก็หมด อาหารใหม่ก็ยังไม่ออก ถ้าไม่มีธัญพืชชุดนี้ คนในหมู่บ้านต้องอดตายแน่”
สวีฉางเล่อยื่นมือไปตบไหล่เธอเบา ๆ แล้วช่วยติดกระดุมคอเสื้อให้แน่นขึ้น
“อย่าตกใจ เนื้อที่เราซ่อนไว้ในห้องใต้ดินกินได้ตั้งครึ่งปี ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา เธอก็ไม่อดหรอก”
“อยู่ในบ้านดี ๆ อย่าออกไปไหน ลงกลอนประตูให้เรียบร้อย”
“ฉันจะไปดูสถานการณ์ที่ที่ทำการกองพล”
เซียวรั่วถังพยักหน้าตามอย่างว่าง่าย ก่อนถอยกลับเข้าบ้านแล้วปิดประตูลานแน่นสนิท
สวีฉางเล่อสอดมือไว้ในแขนเสื้อบุนวม เดินเอื่อย ๆ มุ่งหน้าไปยังที่ทำการกองพล
คุณสมบัติด้านสภาพจิตใจระดับ 14 เริ่มทำงานอย่างเงียบเชียบ
เสียงโกลาหลและเสียงร้องไห้รอบข้างถูกหูของเขากรองออกไปโดยอัตโนมัติ
ประตูไม้ของอาคารใหญ่ที่ทำการกองพลปิดสนิท มีม่านประตูบุนวมผืนหนาแขวนอยู่