นอกประตูบ้านมีเสียงฝีเท้าสับสนอลหม่านดังขึ้น ปะปนกับเสียงตะโกนของกองกำลังอาสาสมัคร
ประตูใหญ่ถูกผลักเปิดอย่างแรง แสงจากคบเพลิงส่องสว่างไปทั่วลานบ้าน
จ้าวกว่างซาน เลขาธิการพรรคประจำกองการผลิต วิ่งนำหน้ามา ในมือกำไฟฉายไว้
หลิวส่วงจู้ หัวหน้าฝ่ายรักษาความสงบ พากองกำลังอาสาสมัครร่างกำยำสิบกว่าคนที่ถือทวนพู่แดงกับกระบองไม้กรูกันเข้ามาในลานบ้าน
ทันทีที่ทุกคนก้าวพ้นประตู ก็ต้องชะงักกับภาพตรงหน้า
บนพื้นหิมะมีรอยเท้าสับสนและคราบเลือดอยู่เต็มไปหมด
ขาขวาของหวังเอ้อร์หมาจื่อติดอยู่ในกับดักเหล็ก เขากอดขากลิ้งไปมาบนกองหิมะ
ข้อเท้าของจางไหลจื่อถูกลวดเหล็กพันไว้ แขนขวาหักงอไปอีกทาง ในปากส่งเสียงครางขาดห้วง
ส่วนสวีต้าเฉียงอาการหนักยิ่งกว่า เข่าขวาห้อยต่องแต่งอยู่ข้างลำตัว ทั้งคนนอนคว่ำอยู่ในโคลนเลน สั่นไปทั้งตัว
สวีฉางเล่อถือปืนแก๊ปเก่าไว้ในมือ ปลายกระบอกยังมีควันสีเขียวลอยกรุ่น
เมื่อเห็นจ้าวกว่างซานพาคนบุกเข้ามา สวีฉางเล่อก็ลดปืนล่าสัตว์ลง
จ้าวกว่างซานรีบเดินเข้าไป มองชายสามคนบนพื้น แล้วหันมามองสวีฉางเล่อ
“ฉางเล่อ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
จ้าวกว่างซานปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก หัวใจเต้นแรงไม่หยุด
คืนส่งท้ายปีเก่ามีการยิงปืนในหมู่บ้าน นับเป็นเรื่องใหญ่โตไปทั่วสหกรณ์ตำบล
สีหน้าสวีฉางเล่อสงบนิ่ง เขาชี้ไปยังชายสามคนบนพื้น
“อาจ้าว หัวหน้าหลิว สามคนนี้ปีนกำแพงเข้าบ้านผมมาตอนกลางดึก”
“พวกมันถือชะแลงกับมีดเชือดหมู ตั้งใจจะขโมยจักรยานกับจักรเย็บผ้าที่ผมเพิ่งซื้อไป”
“โชคดีที่ปกติผมวางกับดักไว้ในลานบ้านกันพังพอนกับหมูป่า”
“พอพวกมันปีนกำแพงกระโดดลงมา ก็เหยียบกับดักพอดี”
“ผมได้ยินเสียงเลยออกมาดู พวกมันยังจะทำร้ายคน ผมก็เลยยิงปืนขึ้นฟ้าเพื่อแจ้งเหตุ”
สวีฉางเล่อพูดไปพลาง ใช้ปลายเท้าเขี่ยหิมะไปพลาง
ใต้กองหิมะเผยให้เห็นชะแลงเหล็กอันหนึ่งกับมีดเชือดหมูอีกเล่ม
นี่คืออาวุธที่จางไหลจื่อทำหล่นไว้เมื่อครู่
หลิวส่วงจู้ก้าวไปข้างหน้า ก้มลงเก็บชะแลงกับมีดเชือดหมูขึ้นมา