กำแพงดินด้านตะวันตกไม่สูงนัก
สวีต้าเฉียงใช้มือทั้งสองเกาะขอบกำแพงที่แข็งเพราะถูกแช่แข็งไว้ ส่วนเท้าทั้งสองก็ถีบกำแพงด้านนอกสะเปะสะปะอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะออกแรงกระโจนขึ้นไปจนลำตัวท่อนบนพาดอยู่บนขอบกำแพง
จางไหลจื่อกับหวังเอ้อร์หมาจื่อก็ปีนตามขึ้นมาด้วยมือไม้พัลวัน
ทั้งสามหมอบอยู่บนขอบกำแพง หอบหายใจหนักหน่วง
ลมหนาวปะทะใบหน้า จนจมูกของพวกเขามีน้ำมูกใสไหลย้อย
ภายในลานเงียบสนิท ประตูและหน้าต่างของเรือนหลักปิดแน่น ไม่มีแสงไฟแม้แต่น้อยลอดออกมาจากข้างใน
ใต้เพิงหญ้าทางทิศตะวันออก จักรยานคานสูงรุ่นยี่สิบแปดคันใหม่เอี่ยมจอดอยู่
หวังเอ้อร์หมาจื่อถูมือแรง ๆ ดวงตาทั้งคู่จ้องจักรยานคันนั้นไม่กะพริบ
“พี่ต้าเฉียง จอดอยู่ใต้เพิงจริง ๆ ด้วย”
“ดูสภาพสิ แม้แต่แถบพลาสติกสีแดงเขียวตรงล้อก็ยังใหม่เอี่ยม”
“ถ้าเอาไปขายที่ตลาดมืด อย่างน้อยก็แลกแป้งสาลีขาวบริสุทธิ์ได้สองถุง แถมยังแลกเสื้อผ้าบุนวมหนา ๆ ได้อีกสองชุด”
สวีต้าเฉียงหดคอ แล้วใช้ข้อศอกกระทุ้งหวังเอ้อร์หมาจื่ออย่างแรง
“เบาเสียงหน่อย อยากปลุกคนทั้งหมู่บ้านหรือไง?”
จางไหลจื่อที่อยู่ข้าง ๆ ก็กลืนน้ำลายดังเอื๊อก
“พี่ต้าเฉียง เราจะกระโดดลงไปพร้อมกัน หรือเอายังไงดี?”
สวีต้าเฉียงกลอกตาไปมา ในใจคิดคำนวณผลประโยชน์ของตัวเอง
สวีฉางเล่อคนนั้นลงมือโหดเหี้ยม แม้เมื่อครู่จะฟังจากเสียงแล้วเหมือนเมาหลับไป แต่ถ้าเกิดเรื่องผิดคาดขึ้นในบ้าน คนที่กระโดดลงไปก่อนย่อมซวยแน่
สวีต้าเฉียงตบไหล่หวังเอ้อร์หมาจื่อ
“เอ้อร์หมาจื่อ ตัวเบา มือไม้ก็คล่องแคล่ว”
“แกกระโดดลงไปก่อน แก้เชือกที่ผูกจักรยาน แล้วเข็นไปไว้ข้างกำแพง”
“ฉันกับไหลจื่อจะคอยรับอยู่บนกำแพง เราส่งจักรยานออกไป แค่นี้ก็ไม่มีใครรู้เห็น”
ในหัวหวังเอ้อร์หมาจื่อมีแต่ภาพฝันว่าจะเอาไปแลกแป้งขาวกับเหล้าขาว เขาไม่ได้คิดอะไรให้มากความ
“ได้ ฟังพี่ต้าเฉียง!”
“พวกพี่ช่วยรับหน่อย ฉันลงไปเดี๋ยวนี้แหละ”
หวังเอ้อร์หมาจื่อเกาะขอบกำแพงแล้วหันตัวเข้าลานบ้าน ก่อนหย่อนขาทั้งสองลงไปบนพื้นหิมะ
ตุบ!
หิมะที่กองพูนอยู่กระเด็นกระจายไปทั่ว