9 ชายวัยกลางคนคนนั้นชื่อโจวเจี้ยนกั๋ว เป็นพนักงานจัดซื้อของโรงอาหารเล็กสังกัดสำนักงานป่าไม้สหกรณ์ตำบล ทุกคนเรียกเขาว่าเหล่าโจว
ใกล้สิ้นปีแล้ว เบื้องบนส่งประกาศมาว่าจะมีผู้บริหารระดับสูงหลายคนมาตรวจเยี่ยมสถานีป่าไม้
ผู้อำนวยการสั่งเหล่าโจวว่าต้องเตรียมอาหารป่าจานเด็ดที่พอจะยกขึ้นโต๊ะรับรองผู้บริหารได้
ตอนนี้หิมะตกหนักจนปิดทางขึ้นเขา แม้แต่นายพรานเฒ่ายังไม่ค่อยกล้าเข้าไปในป่าลึก ทำเอาเหล่าโจวกลุ้มใจแทบแย่
วันนี้เหล่าโจวมาตลาดมืดเพื่อเสี่ยงดวง ดูว่าจะซื้ออาหารป่าได้ไหม ไม่นึกเลยว่าพอมาถึงก็เห็นนกเฟยหลงของสวีฉางเล่อเข้า
เหล่าโจวย่อตัวลงตรงหน้ากระสอบของสวีฉางเล่อ พลิกไก่ฟ้าหางลายไปมาพลางตรวจดู
ขนยังสดสวย เนื้อไม่ช้ำ รอยเลือดตรงคอก็ถูกเชือดอย่างเรียบร้อย
เขาหันไปดูหนังผิวกระต่ายหิมะสองผืน ขนขาวสะอาด ไม่มีสีอื่นปะปนเลยสักนิด
เหล่าโจวดีใจอยู่ในใจ
นกเฟยหลงนี่เป็นของชั้นยอด ถ้าเอาไปตุ๋นเป็นน้ำแกงใส ก็เป็นอาหารจานเด็ดไว้รับรองผู้บริหารได้เลย
แถมยังมีหนังผิวกระต่าย ถ้าเอาไปให้ภรรยาผู้อำนวยการทำสนับเข่า เรื่องเลื่อนตำแหน่งปีหน้าของเขาก็มีหวัง
แต่ถึงจะดีใจ เหล่าโจวก็ไม่แสดงออกทางสีหน้า
เขาปล่อยมือแล้วเบ้ปาก
“น้องชาย ของที่นายเอามานี่คุณภาพก็ธรรมดานะ”
เหล่าโจวทำท่าราวกับจำใจ
“นกเฟยหลงตัวนี้ตัวเล็กไปหน่อย ดูแล้วหนักแค่เกินครึ่งกิโลนิด ๆ เนื้อน้อย”
“หนังผิวกระต่ายฟอกมาใช้ได้อยู่ แต่ตอนนี้ในเมืองกำลังนิยมหนังแกะตัดขน หนังผิวกระต่ายบ้าน ๆ ของนายไม่ได้ราคาเท่าไรหรอก”
เหล่าโจวหยิบบุหรี่ยี่ห้อต้าเฉียนเหมินออกมาหนึ่งซอง ดึงมวนหนึ่งยื่นให้สวีฉางเล่อ