“กำลังคิดอะไรอยู่?!”
หยานจิ่วซีตบตาใส่ซูโม่อย่างขัดเขิน น้ำเสียงเบาแต่แน่วแน่ แล้วเอ่ยว่า “ฉันไม่ชอบเธอจริง ๆ นะ”
“อะไรนะ?”
สีหน้าซูโม่เปลี่ยนไปพร้อมกัน ดูแย่ยิ่งกว่าแย่ หัวตก ตาแฉะจนแสบ ๆ ร้อน ๆ
ผู้หญิงของเขา... ไม่ชอบเขางั้นรึ?
อยู่กับเขา เพียงเพื่อตอบแทนบุญคุณ...
คำตอบนี้ เขารับไม่ได้!
“พุ่บ—”
หยานจิ่วซีทนต่อไม่ไหวแล้ว หัวเราะจนน้ำตาซึม กุมท้องพูดว่า “ไม่ได้แล้ว ฉันขำจนทรุดแล้ว เสี่ยวโม่ เธอทำไมถึงน่ารักได้ขนาดนี้?”
“ขำกันสนุกนักรึ?”
ซูโม่รู้สึกเหมือนถูกหักหลัง ตอนนี้เขากำลังเจ็บช้ำอยู่ แต่สาวคนนี้กลับมาหัวเราะเยาะเขาอีก
ดูท่าถามความจริงออกมาแล้ว เธอก็เลิกแสดงละครซะงั้น
“ขำมาก!”
พูดจบ หยานจิ่วซีสังเกตเห็นสีหน้าซูโม่มืดครึ้มลงอย่างเห็นได้ชัด รู้ทันทีว่ามุกคราวนี้เล่นเกินไป รีบกระโจนเข้ากอดเขา ส่งเสียงอ้อนวอนว่า “เอาน่า ฉันผิดแล้ว เสี่ยวโม่ ฉันไม่ได้ ‘ชอบ’ เธอ แต่ฉัน... รักเธอ!”
ตอนพูดคำว่า ‘รัก’ เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาแจ่มใสเต็มไปด้วยความจริงใจ
“อะไรนะ?”
ซูโม่มึนงงอยู่พักใหญ่ กว่าจะรู้ตัวทัน
มือทั้งสองข้างวางบนเอวของหยานจิ่วซี ฟันคมขบแน่น “ดีนัก! เธอเสร็จแน่!”
“ฮ่าฮ่า... ฉันผิดแล้ว... โอ๊ย ผิดแล้ว ผิดแล้ว... จั๊กจี๋อ่ะ~”
เล่นกันไปพักหนึ่ง หยานจิ่วซีก็นอนแนบอยู่ในอ้อมกอดของซูโม่อย่างหอบถี่หวัด แก้มแดงระเรื่อน่าจูบ เสื้อผ้าลู่ขึ้นเผยให้เห็นผิวขาวนวลน่าทึ่ง กลิ่นกายอ่อน ๆ ของเธอลอยกรุ่นไปทั่ว